कुन्दपारिजातकुसुमामृतरससुगन्धिभिरिव चन्द्रकिरणाभैः समाना वाताः तत्र वहन्ति स्म। नन्दनवनं तु पुष्पितलतागुच्छैः समन्तात् पूर्णं, रजःकणिकाप्रसृतैः केशरैश्च उत्सुकं बभूव। तत्र नारदः तुंबुरुश्च, वीणास्वनैः मधुरैः रम्यगाननिनादैः सुराङ्गनाः नृत्यमानाः प्रमुदिताः क्रीडयन्ति स्म। पुण्यकर्माणः सुराः नानाविधानाभरणैः भूषिताः, विमानैः आकाशे विहायमानाः सुखेन निवसन्ति स्म। दिव्याङ्गनाः मदगर्वरागवशाः, इन्द्रपतिं वनलतानिव वृक्षान् सेवन्ते स्म। कल्पवृक्षाः तु चन्द्रकान्तमयैः पुष्पैः रत्नगुच्छैः, फलैः मणिमयान् शाखाः च बिभ्रति स्म। एवं दृष्ट्वा अहं सम्यक् इन्द्रं सभायां स्थितं, द्वितीयं देवाधिपमिव, ससम्मानं प्रणमिष्यामि इति मम मनसि चिन्तयन् शुक्रः शचीपतिं प्रणनाम। भृगुवत् तत्र सः सन्मानं प्राप। ततः इन्द्रः उत्थाय ससम्मानं शुक्रं हस्तेन गृहीत्वा समीपं निनाय, निकटे उपवेशयत्। इन्द्रः उवाच—"शुक्र, तव आगमनात् अद्य स्वर्गोऽयं शोभितोऽभवत्, चिरकालम् अत्र स्थातुम् अर्हसि।" भर्गवः तु तेजोमयमुखः तत्र उपविश्य निर्मलचन्द्रस्य शोभां तेजश्चातिक्रान्तवान्। देवगणैः पूजितः भृगुपुत्रः इन्द्रस्य पार्श्वे उपविश्य, दीर्घकालं परमं तृप्तिं प्राप, मानुषचिन्तां परित्यज्य प्रशान्तोऽभवत्। किञ्चित्कालं शचीपतिसमीपे विश्रान्तः, दिव्यजनैः प्रेरितः, स्वर्गे विचरितुमुत्थितः। स्त्रीरत्नैः विहितं स्वर्गवैभवं दृष्ट्वा, नीललोचनाभिः स्त्रीभिः शोभितं, सः स्त्रीसमाजं द्रष्टुं हंस इव पद्मिनीं प्रति जगाम। तत्र सः तां मृगाक्षीं प्रियाम् अतीव शोभनां, नवाम्रशाखासमीपे भ्रमर इव स्थितां, दृष्टवान्। लावण्यविलासयुक्तां तां दृष्ट्वा, सः चन्द्रकान्तमणिरिव चन्द्रांशुना मील्यमानः, तनुं विस्मृतवान्। सर्वाङ्गैः विलीनः, सः तां कामयन्तीं चन्द्रकान्तमणिरिव व्योम्नि क्रीडनचन्द्रांशुं पश्यन्, निरीक्षते स्म। एवं दृष्ट्वा तया अपि सः सर्वथा अनुरक्तः बभूव, रात्र्यन्ते प्रियं प्रति कलहंस्याः कूजनमिव। उभयोः हर्षानुरागसमुन्नतेः, तयोः मध्ये प्रकाशः प्रातःसूर्यस्य पद्मिनीं प्रति इव बभूव। तत्र कामोत्साहात् तद्वनं चिन्तिताभिलाषसिद्ध्यै कारणं जातम्, सा च सर्वाङ्गैः पराभूतासौ शुक्राय समर्पिता। अनन्तानि प्रेमबाणानि तस्या कोमलाङ्गेषु नूतनवर्षधारावद् पद्मपत्रेषु पतन्ति स्म। सा च प्रेमविह्वला, वलयचूडामणिधूता, सुमनसां गुच्छमिव मृदुवातेन कम्पिता बभूव। मदनः तां नीललोचनां हंसगमिनीं पद्मिनीं प्लावयन्निव उदकवेगेन कम्पितवान्। एवं तां स्थितां दृष्ट्वा, कामार्थसिद्धिम् प्राप्तः शुक्रः, सृष्टिकर्तेव तमः संकल्पयामास। तेन स्वर्गप्रदेशः तमसा व्याप्य, यथा जगतः सीमान्तः घनान्धकारेण। तत्र तमोमण्डले लज्जया घनच्छायया च, तौ उभौ प्रेमाभिभूतौ तिष्ठतः। सर्वे तत्र निवसन्तः स्वेच्छया निर्गत्य, तस्मात् स्थलात् पृथिवीं प्रति गतवन्तौ, दिवसान्ते विहगौ इव। सा दीर्घदीप्तनयना, उत्कटप्रेमार्ता, भृगुपुत्रं मेघं प्रति मयूरीव उपससार। शुभ्रकक्ष्यायां शय्यायां सम्यगुपविष्टे भृगुनन्दने, माधवः क्षीराब्धिं प्रविष्ट इव प्रविश्य। सा सुन्दरमुखी, तस्य पादयोः स्नेहात् पतिता, देवेन्द्रपादस्थपद्ममिव शोभयन्ती बभूव। ततः सा मृदुलया मधुरया प्रियया च वाचा, चारुतया भूषितया, इदं वचनं उवाच— "पश्य, सोममुख, धनुष्कृत्य मामनुगच्छति एष कामः, अनाथां स्त्रियम्—किमेतत् अनङ्ग? त्रातुमर्हसि, प्रभो, अनाथां शरणागतां माम्; धर्मनिष्ठां मां जानीहि, दुःखितां शरण्यां। ये च प्रेमदृष्टिं न जानन्ति, मूढास्त एव संनिधिं न मन्यन्ते; तत्त्वज्ञास्तु न कदापि। यदा अनपेक्षया उभयोः प्रेमोत्पत्तिः, तदा मधुरस्रावः सञ्जायते, सोमरसस्य स्वादवत्, प्रिय। त्रैलोक्यराज्येनापि न तादृशं हर्षं हृदि जायते, यथा प्रथमप्रेमिणोः परस्परानन्देन। तव पादस्पर्शेन, सम्मानदायक, रात्रौ चन्द्रकान्तेन स्पृष्टं पद्ममिव, अहं सान्त्वना लभे। तव स्पर्शामृतं पीत्वा, सुन्दर, अहं जीवामि, यथा चकोरी चन्द्रांशुसारं पीत्वा जीवति। त्वं पादलग्नां मां भ्रमरीमिव, कमलकरैः आलिङ्ग्य, हृदयामृतशुद्धया माम् आलिङ्गस्व।" एवं उक्त्वा सा मृदुलसुमनसां सदृशाङ्गी तस्य वक्षसि पतिता, तस्या नेत्राणि भ्रमरगुच्छमिव चञ्चलानि, पुष्पमिव कम्पमाना बभूव।