एताः कान्तारः स्त्रियः, यासां विलोकनैः नीलोत्पलवृष्टयः स्रवन्ति, शिशिरस्मितप्रभाभिः निर्दोषाः, मृगाक्ष्यः मनोहराः च दृश्यन्ते। एते तव वाताः कौस्तुभमणिप्रभया दीप्तिमन्तः, परस्परमिव विमृशन्तः, विश्वरूपसदृशवपुषः, तेजसा मदमत्ताः च सन्ति। एते गीतानि, यानि इन्द्रियमत्तैः मधुपैः ऐरावतस्य सुघ्राणं तिरस्कृत्य श्रूयन्ते, तानि सुरगणैः गायमानानि मधुराणि गीतानि। एषा सा दिव्या कन्या, या मन्दाकिन्याः तटे काननान्तरे स्वपिति, या सुवर्णोत्पलमालासु ब्रह्महंसैः सह विचरन्ति। एते लोकपालाः—यमः, सोमः, इन्द्रः, सूर्यः, वायुः, आपः, अग्निश्च—येषां देहाः तेजसा द्युतिमन्तः, ज्वलज्ज्वालाभिः विराजन्ते। अयं स ऐरावतः, यस्य मुखं महात्मभिः देवास्त्रैः विदारितम्, यस्य च गर्जन्ति दन्ताः दैत्यराजमण्डलं विदार्य। एते ये पूर्वं भूमौ स्थिताः, ते दिवि नक्षत्ररूपेण विराजन्ति—चलच्चित्रमाल्यचामरकुण्डलभूषिताः दिव्याः जनाः। एते विमानपङ्क्तयः, नानाविधोपवनेन्द्रनिवेशनेन्द्रनीलमणिमन्दिरेण विहिताः, सुवर्णछत्रच्छायया शोभमानाः। एते मेरुशृङ्गात् क्षिप्तजलकणैः विक्षिप्ताः देवाः, गङ्गाजलतरङ्गाश्च मन्दारपुष्पैः पूरिताः। एते इन्द्रवाटिकायाः मार्गाः, यत्र अप्सरोगणाः कम्पन्ते, मन्दारकुसुमकदलीकुलैः वर्णिताः। अत्र वाताः कुन्दकोरकपल्लवामृतगन्धिनः, चन्द्रकिरणसदृशाः प्रवहन्ति। एषा नन्दनवनलता, यत्र पुष्पितलतानां गुच्छाः, परागसिक्ताः रोमाञ्चिताः च शोभन्ते। अत्र नारदः तुंभरुश्च, ययोः वीणायाः मधुरध्वनिः, येन नृत्यमानाः सुराङ्गनाः प्रियगीतश्रवणानन्दिता भवन्ति। अत्र पुण्यकर्माणः, नानाभरणधारिणः, विमानैः आकाशमार्गे विहरन्तः सुखेन वसन्ति। एता दिव्याङ्गनाः, मदमोहिताः, इन्द्रपतिं पादपवल्लरीव अनुगच्छन्ति। एते कल्पवृक्षाः, येषां पुष्पाणि चन्द्रकान्तिविलसितानि, रत्नगुच्छसमूहाः, शाखाः च फलद्रव्यभारिताः। अत्र अहं सम्यक् इन्द्रं नमस्करोमि, यः स्वसिंहासने स्थितः, द्वितीयं देवपतिमिव पूजनीयः। एवं चिन्तयन् शुक्रः शचीपतिं प्रणम्य, तत्र द्वितीयं भृगुमिव सन्मानितः। ततः शुक्रः उत्थाय इन्द्रेण सस्नेहम् आलिङ्गितः, समीपं नीतः, उपवेशितश्च। इन्द्रः तम् उवाच—"शुक्र, अद्य स्वर्गः तव आगमनात् शोभितः, अत्र चिरं वस।" तदा भर्गवः दीप्तमुखः तत्र उपविशत्, निर्मलचन्द्रस्य समग्रतेजसा अतिशोभमानः। सर्वैः सुरगणैः पूजितः भृगुपुत्रः इन्द्रस्य पार्श्वे उपविश्य, दीर्घकालं अतुलसन्तोषं प्राप, सर्वमानुषचिन्तां परित्यज्य शान्तः अभवत्। स्वल्पकालं शचीपतेः पार्श्वे विश्रान्तः, दिव्यवासिभिः प्रेरितः, स्वर्गे विचरितुमुत्थितः। स्वर्गस्य शोभां निरीक्ष्य, चञ्चललोचनाभिः स्त्रीभिः विभूषितां, सः स्त्रीसंसदं द्रष्टुं गतः, हंस इव पद्मवनं प्रति। तत्र सः तां मृगाक्षीं प्रियतमां ददर्श, या उपवनस्य सीम्नि स्थित्वा, आम्रशाखायाः समीपे भ्रमरामिव आसीत्। तां विलोक्य, या लास्यविलासरूपलावण्ययुक्ता आसीत्, तस्य शरीरे मयूरशिलातले चन्द्रकान्तमिव स्रवद्रूपं जातम्। सर्वाङ्गैः गलद्भिः, सः तां कामयमानां स्त्रीं निरीक्ष्य, नभसि क्रीडन्तं शीतांशुकान्तिं चन्द्रकान्तमिव अपश्यत्। सः तया एवमवलोकितः, सा अपि तस्मै सर्वात्मना समर्पिता अभवत्, चक्रवाकस्त्रीव प्रियं प्रति निशान्ते कूजन्ती। तयोः उभयोः परस्परस्नेहसंपुष्टयोः, तयोः मध्ये प्रभा प्रभातसूर्यपद्मिनीप्रभेव आसीत्। तस्मिन् स्थले, रतिसंवेगात् कल्पितकामसंपत्तिः लब्धा, सा सर्वाङ्गैः पराजिता शुक्राय समर्पिता। अनन्ताः कामबाणाः तस्याः कोमलाङ्गेषु मृदुलया वारिधारया पद्मपत्रेषु पतन्तीव। सा प्रेम्णा कम्पिता, कङ्कणकेशाभिः चलिता, मृदुवायुस्पृष्टकुसुमगुच्छेव। मदनः तां नीललोचनां हंसगमिनीं कम्पितवान्, यथा जलप्रवाहः पद्मिन्याः। तां तथा स्थितां दृष्ट्वा, शुक्रः कामितार्थलाभानन्दितः, तमः समाचिन्तयत्, यथा प्रजापतिः संहारमिच्छन्। ततः स्वर्गप्रदेशः तमसा आवृतः, यथा लोकसीमा घनान्धकारेण। तस्मिन् तमोमण्डले, यत्र लज्जा घनछायाच्च व्याप्ता, तौ उभौ प्रेम्णा पराजितौ स्थितौ। सर्वेषु तत्रभवेषु स्वस्वदिशं गतिषु, तस्मात् स्थलात् तौ भूमिमुपगतौ, दिवसावसानसमये विहङ्गयोरिव। सा दीर्घावलोकनप्रभया, वर्धितकामेन, भृगुपुत्रं प्रति, शिखिन्याः मेघं प्रति समीपगमनेन, उपगता। श्वेतगृहे, शय्यायामुपविष्टे, भृगुनन्दनः तत्र प्रविष्टः, माधवः क्षीरसागरमिव। सा सुन्दरमुखी, तस्य पादयोः आश्रिता, इन्द्रपद्मपादे पद्मवद् शोभिता। एवं स्वर्गीयसौन्दर्ये, दिव्यस्त्रीसमाजे, पुण्यकर्मणां विमानचारे, सुरगणपूजिते, शुक्रः भृगुपुत्रः, स्वर्गे रममाणः, प्रेम्णा तया सह, तस्याः सान्निध्ये, तद्रूपसौन्दर्ये च, सान्त्वितः, शान्तचित्तः, आनन्दमयः अभवत्।