एकः वृद्धः, दुर्बलबुद्धिः, बार्धक्यग्रस्तः पुरुषः, शुष्कवृक्षाणां मूलानि पुनः पुनः उत्खनति, यथा पुण्यस्य पुण्यस्य फलानि क्रमशः उत्खन्यन्ते। वनमध्ये, लघु पात्रेषु, जनैः अशुद्धं मृदं पक्वं अहम् उत्सुकतया उपभुञ्जे, दुष्टया पत्न्या सह यथा। भोजनकर्तुः शक्तिक्षये, मम भागः—स्वधनवत्—बहुमुखेन विकृतवदनेन अन्यत्र विक्रीतः। जीवद्वपुषः मांसं, पुनः पुनः छिन्नं, मूल्येन विंध्यचाण्डालदेशे विक्रीतम्, यथा आयुः स्वयमेव। मम पापं, सहस्रजन्मानां सञ्चितं, वर्धनाय, रम्यवाटिकासु च उद्यानेषु च विखण्डितं मिश्रितं च। तत्र अहम् कुप्परं स्नेहदृष्ट्या अपश्यं; रौरव-नरकपतितस्य यथा, काकः स्नेहपूर्णः अभवत्। विंध्यवनस्य कुटिलकुञ्जेषु विचरन्, पर्णपङ्क्तयः तस्य शरीरमुपरि स्थापिताः, यथा वनवासिनां जातिः सञ्जातः। तस्य पत्नीपुत्राः स्थूलान्नेन तुष्टाः, ग्रामेभ्यः याचितेन वा, दण्डबलात् प्राप्तेन वा, बलिनः निगृह्य। रात्रयः शुष्कतालेपत्रेषु यापिताः, वनमर्कटैः सह, पशुगर्जितैः प्रतिध्वनिताः, शीतात् दन्ताः कम्पमानाः। वर्षाकाले तीव्रशीतात् रोमाञ्चिते मम शरीरे, जलबिन्दवः मुक्ताफलमालावत् लग्नाः। महावने, क्षुधया कषितायाः पत्न्या सह, शुण्ठीमूलस्य वा अजवायमूलस्य वा खण्डे विवादः अभवत्। वनमध्ये, दन्तकम्पः, शीतात् विस्तीर्णनेत्रः, कालिमसदिग्धाङ्गः, स्वजनानाम् पुरुषः पिशाचवत् अभवत्। नदीतीरे मत्स्यलाभाय, वंशशिखया सह विचरन्, यमः यथा जीवेषु पाशं धृत्वा विचरति। अनेकव्रतानन्तरं, हतपशोः रक्तं, नवोत्कृष्टं, उष्णं, मातुः स्तन्यपानवत् अपिबम्। मदात्यक्ताः, रक्तदिग्धाः, पलाशपत्रवस्त्रधारिणः, श्मशाने निवसन्तः, भीमायाः देवीः प्रेरितवनपिशाचवत् पलायिताः। वनमध्ये जालं प्रसारितम्, पशुपक्षिणां ग्राहाय, यथा आशा पुत्रपत्नीबन्धुभिः वृद्ध्यर्थं प्रसारिताः। मया मायामयं जगत्, सूत्रनिबद्धाः पक्षिणः, जालानि च विनष्टानि, यथा साधुवृत्तानां दिशः। तत्र, मनः दुष्कृत्येषु अतिवेगेन प्रवृत्तम्, आशा दूरं प्रसारिताः, यथा नदी वर्षाकाले प्रस्रवति। यथा सर्पः शीघ्रं त्वचं त्यजति, तथा दया शरीरे दूरं त्यक्ता, लज्जया परित्यक्ता। क्रूरता, उच्चकोपः, बाणवृष्टयः, ग्रीष्मान्ते आकाशे घनवत् स्वीक्रियन्ते। ये जनाः अखण्डितरूपेण समृद्धाः, तैः परित्यक्ताः, यथा मया दीर्घकालं धृतदुर्भाग्यं, गह्वरे निहितम्। श्वकाकसमाकीर्णकोणेषु, मानवदुःखक्षेत्रेषु, पापकर्मबीजानि मुञ्च्यन्ते, मोहवृष्ट्या सिंचितानि। यथा पर्वतकन्दरायां नृशंसशिकारी जालं प्रसारयति, तथा अहम् पशुषु विचरन्, यमः जीवेषु यथा। ग्रामजनकुटीरमृद्भित्तिषु श्रान्तशिरा विश्राम्य, अज्ञाननिद्रां यथा, विष्णोः सुप्ताङ्गेषु सर्पः विश्राम्यति। पत्रवस्त्रधारी, बाणदीप्तिस्मोक्यः, विंध्यशैलकन्दराणां शीतलस्थले शरीरं स्थितम्। दीर्घकालं, कर्षिते, काले, श्यामवस्त्रं, भग्नं, मलिनं, स्कन्धे धृतम्, यथा पृथिवी ग्रीष्मे वराहभारं वहति। अनेकवारं, युगान्ताग्निवत्, वनजीवान् दग्ध्वा, कालस्य जगद्विनाशनं अनुकरणम्। तत्र, पत्न्यः अपि पुत्राः अपि, मम जाताः, दुर्नियन्त्र्याः, यथा कण्ठबन्धनं वा दुरभाग्यं, दुःखप्रदं। केवलं एकः बालकः पुत्रः, षष्टिवर्षाणि तत्र व्यतीतानि, अनाराध्यदोषैः पीडितः। तत्र, दुष्टाचारबन्धनैः बद्धः, बहुधा दुःखं सहितम्; गर्जनं, कटुवचनानि, दुरभाग्ये रुदनं, दीनान्नं, भग्नकुटीरनिद्रा च, हे महात्मनः। अथ, कालस्य गमनानन्तरम्, अत्र, जीर्णजीवितः, श्वेतकेशः, हिमवत्, दूषितदेहः, तृणमिव शीतबिन्दुभिः। कर्माणि, कर्मवायुभिः क्षिप्यमाणानि, शुद्धाशुद्धसरसि, दिनानि पतितानि, शुष्कपर्णपुञ्जवत्। यथा रणभूमौ बाणाः संगच्छन्ति, तथा सुखदुःखानि, कलहाः, कृत्याः, अनवरतं आगच्छन्ति गच्छन्ति च। यथा जगन्मायायां विचारवर्तुलः भ्रमति, मनः समुद्रतरङ्गैः यथा। चिन्ताचक्रः, व्यग्रः, भ्रमितात्मनि, कालसागरवर्तुले तृणशिखावत् क्षिप्यते। यथा विंध्यगिरौ व्रणमध्यम् कीटः, द्विपादगर्दभः, एकग्रामशरणः, तथा अहम्, अस्मिन्गणे दुर्बलः। राज्यं विस्मृतं, यथा महात्यजने मृतशरीरम्, चाण्डालावस्थायाम्, पर्वते भग्नपक्षपक्षिणीव स्थितम्। युगान्तवत् जगति, दग्धवनवत्, विद्युत्पातितशुष्कवृक्षवत्, तीरपर्यन्ततरङ्गवत्। तदा विंध्यप्रदेशः शून्यदेशः अभवत्, तीव्रमृत्युपाशः, अन्नतृणपर्णजलरहितः। मेघसमूहात् वृष्टिः न पतति, मेघाः अदृश्याः, न पुनः आगच्छन्ति; वायुः केवलं अग्निशिखासंयुक्तं भस्म वहति। एवं मम दुःखमयी, वनवासमयी, दारिद्र्यमयी, दुःखानुभवयुक्ता, जीवनकथा अभवत्।