ततः सः पुरुषः माम् आत्मनः दुहितरम् अददात्—सा कन्या, या भीमां प्रतितिं जनयति, कृष्णवर्णा, यथा पापकर्मणां दण्डरूपिणी। तत्र तु बहिष्कृताः मद्यपानमत्ताः सर्वतः भीमस्वरेण निनदन्ति स्म; तत्रैव महान्तः, दुष्टचित्ताः, संचितदुष्कृतस्वरूपिणः, मृदङ्गवादनरम्यतया विकारविलासे मग्नाः आसन्। किं बहु कथ्यते? तस्मात् कालात् प्रभृति, हृतसुखः, दुःखार्तः, कृशः च बहिष्कृतः अभवम्। सप्ताहोत्सवस्य समाप्तौ शनैः शनैः अष्टमासाः व्यतीयुः; ततः सा सुतिनी जाता, गर्भिणीव स्थित्वा। सा दुःखदायिनीं कन्यां प्रसूतवती, या दुःखहेतुर्दुर्भाग्यवदिव; सा कन्या शीघ्रमेव ववृद्धे, मूर्खचिन्तायाः स्थूलस्वरूपिणीव। पुनः त्रिवर्षे व्यतीते, सा पुत्रं प्रसूतवती—सौंदर्यहीनं, दुर्भाग्यरूपमिव, मूढबुद्धिं, आशाबन्धनैः बद्धमिव। पुनः कन्याम् अपि प्रसूतवती, ततः पुनः पुत्रम्; एवं वने पतिरहम् वृद्धः जीर्णः च बहिष्कृतः अभवम्। तया सह मम तत्र बहुवर्षाणि व्यतीयुः; चिन्तया सह, ब्रह्महत्यापातके नरके पतितस्येव क्षयं प्राप्तः। शीतवातातपपीडया वनान्तरे दीर्घकालम् इव कूर्मः पल्वले क्षिप्तः, इहामुत्र च पीडितः। भार्याचिन्तया संतप्तचित्तः, दाहेन दग्धमानसः, सर्वतः दुष्करकर्मभिः दीप्तमिव दिशः अपश्यं। बहुपट्टवस्त्रच्छन्नः, वनान्तरे काष्ठभारमुद्धरन्, दुःखरूपमिव प्रतियाति। कौपीनधारी, वृद्धत्वक्लेशदूषितः, दुर्गन्धयुक्तः, धनिनां गृहान् अधः नीतः, यत्र घनमेघाः संनिपत्य दृश्यन्ते। भार्यया सह, शीतवातपीडिता, जीर्णा च, वनान्तरे गुहायामिव निहिता। विविधकलहक्लेशात्, वैरस्योष्मणा च, नेत्राभ्यां रक्तबिन्दवः अश्रुरूपेण निःसृताः। वन्यसूकरमांसभोजिन्यः, वर्षाम्बुभिः सिक्ताः, स्त्रियः शिलातले कुटीकोणेषु नीताः। कालात् स्नेहे क्षीणे, भार्यायाम् अनुत्तरायाम्, बन्धुषु सौहार्दाभावात्, नित्यकलहे च, सर्वत्र संशयेन, शिशूनां कलकलया च, दुःखितेन मया परगृहेषु वर्षाणि व्यतीतानि। बहिष्कृतकलहेन, तेषां तीक्ष्णनिन्दया च, मम मुखं राहुग्रसितचन्द्रमिव क्षीणं अभवत्। दंष्टरादष्टोष्ठेन, चित्रकपिशमांसखण्डाः, यमलोकवासीभ्यः विक्रीतानि, नरके उपभुक्तानि। भीमशिशिरवाताः, हिमालयगुहाप्रसूताः, नग्नशरीरे सह्यन्ते, मृत्योरिव बाणाः। वृद्धेन, दुर्बुद्धिना, बार्धक्यक्लिष्टेन, शुष्कवृक्षमूलानि पुनः पुनः उत्खातानि, पुण्यवतां पुण्यानि यथा एकैकशः निष्कास्यन्ते। वने, लघुपात्रेषु, अहं मृत्तिकां पक्वां आस्वादितवान्, अमलानां जनानां सह, पापपत्नीव। भक्षकश्रमनाशाय, मम भागः, स्वधनमिव, बहुमुखेन विकृतवदनेन अन्यत्र विक्रीतः। स्वशरीरमांसं जीवन्नपि, पुनः पुनः छित्वा, विक्रीतवान्, विंध्यबहिष्कृतदेशेषु, आयुषः कालेव। स्वपापमिव, सहस्रजन्मसमुद्भूतं, वृद्ध्यर्थं, उद्यानवाटिकासु विकीर्णं मिश्रितं च। कुदालं स्नेहदृष्ट्या अपश्यम्; रौरवनरकपतितस्येव, कौः स्नेहेन पूरितः। विंध्यवनकुञ्जकुटिले भ्रमन्, पत्रावलयः तस्य शरीरे न्यस्तः, वन्यजातिभ्यः स्नेहबन्धमिव। भार्यापुत्रैः, स्थूलाहारसन्तुष्टैः, ग्रामेभ्यः याचितमपि, दण्डबलात् प्राप्तमपि, तेन दत्तम्। शुष्कतालपत्रेषु रात्रयः, मृगस्वरेण प्रतिनादिताः, वानरैः सह, शिशिरे दन्तच्छदनं कृत्वा, व्यतीतानि। शरीरे वर्षशिशिरे रोमाञ्चिते, जलबिन्दवः मुक्ताफलमालां इव आसक्ताः। महावने, क्षुधया कृशोदरायाः भार्यायाः सह, शुण्ठ्यादिमूलखण्डस्य हेतोः, महान् कलहः जातः। वने, दन्तच्छदनात्, शीतदग्धनेत्रः, कालुष्यमलिनाङ्गः, स्वजनानाम् अपि प्रेतरूपधारीव अभवम्। नदीतीरेषु, मत्स्यग्रहणाय, वंशिकां गृहीत्वा, मृत्युरिव पाशं गृहीत्वा, प्राणिनां विचरन्। बहुव्रतानन्तरम्, हतपशो रक्तं ताजं, नवोदकं, मातुः स्तन्यपानवत् पिबन्। मद्यपाः, रक्तलिप्ताः, पलाशपत्रच्छन्नाः, श्मशाने वसन्तः, देवीप्रेरिताः वनपिशाचवद् पलायन्ते स्म। वने, पशुपक्षिग्राहाय, जालं विततम्, यथा आशा सन्तानभार्यापरिवारस्य वृद्ध्यर्थम्। मया मायामयाः लोकाः, सूत्रविता पक्षिणः, जालानि च, नष्टानि, पुण्यात्मनाम् दिशः इव। तत्र, पापकर्मणि प्रवृत्तमानसः, आशा वृष्टिकाले नदीव दीर्घता प्राप्ता। सर्पः यथा त्वचं शीघ्रं त्यजति, एवं दया शरीरेण दूरं त्यक्ता, लज्जया परित्यक्ता। क्रूरता, भीष्णकोपः, शरवृष्टयः, ग्रीष्मान्ते मेघमिव, स्वीकृताः।