ये हि धर्मिष्ठाः, ये महात्मानः, येव पुरुषा इह भूमौ, ये यौवनस्य महाभयं सहजमेव तितीर्षवः सन्ति, महाभाग। यथा सागरः, महतीभिः मत्स्यसमूहैः शोभितः, सहजमेव तिर्यते, तथापि दोषतरङ्गैराकुलं भग्नयौवनसागरं न कश्चन सहजमेव तर्तुं शक्नोति। यः यौवनः विनयेन भूषितः, साधूनां शरणं, करुणया दीप्तः, सद्गुणसम्पन्नः, स एव दुर्लभो लोके, यथा खे काननं दुर्लभम्। किं रूपं स्त्रियाः, या मांसपुञ्जरूपा, यन्त्रचेष्टिता, स्नाय्वस्थिसङ्घातपूर्णा च? यदि त्वचं मांसं रक्तं धूमं अश्रुं च नेत्रात् पृथक्कृत्य पश्यसि, तर्हि किं तत्र आकर्षणं शिष्यते? किमर्थं व्यर्थं मोह्यसे? इह केशाः, तत्र रक्तम्—एवं स्त्रियाः शरीरम्। विस्तीर्णबुद्धेः कः तेन तिरस्करणीयेन कार्यम्? यानि अङ्गानि पुनः पुनः वस्त्रगन्धादिभिः अलङ्क्रियन्ते, तानि सर्वेषां देहिनां अन्ते मांसभक्षिभिः भक्ष्यन्ते। यस्याः स्तनौ मुक्ताफलैः भूषितौ, हारदीप्त्या शोभमानौ, मेरुशिखरशिलासु काञ्चन गङ्गातरङ्गौ इव दृश्येते, सा एव स्त्री, श्मशानेषु च दिशां सन्धिषु च, कालान्तरेण श्वभिः भक्ष्यते, अन्धेन लघुपिण्ड इव। यथा अरण्ये वत्सस्य अङ्गानि रक्तमांसलेपितानि भवन्ति, एवं स्त्रियाः अङ्गानि; तस्मात् किमत्र लाभः? स्त्रियाः यः आभासः सौन्दर्यस्य, स केवलं कल्पितः; अहं मन्ये—अत्रापि नास्ति, महर्षे, केवलं मोहमूलम्। का भेदः स्त्रियायाः, या प्रमदायाः पूर्वं मदेनान्विता, च मद्यस्य, यः अपि चञ्चलः? येषां मनांसि स्त्रीरमणीयतायां लीनानि, महर्षे, ते दीर्घकालं यत्नेन संयम्यापि न प्रबुद्धिं लभन्ति। स्त्रियः केशकाजलादिभिः अलङ्कृताः, स्वभावतः तीक्ष्णाः; ताः पुरुषान् पापानलशिखावत् तृणवत् दहन्ति। ये स्त्रियः यौवनस्य भयं सहजमेव तितीर्षवः, ते वन्दनीयाः, ते महात्मानः, तेव पुरुषा इह भूमौ, महाभाग। दूरस्थाः अपि रमणीयाः इव दृश्यन्ते स्त्रियः, ते नरकाग्नेः काष्ठवत्, सुन्दर्यः सन्ति, परन्तु कटुतराः, भयानकाः च। यस्याः नेत्रे तिमिरच्छायायां तारा इव, मुखं पूर्णचन्द्रवत्, हसितं विकासितपङ्कजगुच्छवत्। सा स्त्री क्रीडारता अपि कटुतरा, प्रयत्नविनाशाय प्रवृत्ता, रजन्याः दीर्घत्वात् मनोमोहिनी च। सा सुमधुरा पुष्पवत्, प्रियदर्शना, कोमलकराः नवपल्लववत्, भ्रूणि भ्रमररूपे, स्तनौ पुष्पगुच्छवत्। तस्या अङ्गानि पुष्पकेसरसदृशानि, पुरुषविनाशाय प्रवृत्तानि; सा प्रिया विषवल्लीव, परममपि असहायतां जनयति। केवलं श्वासमात्रेण, नागपाशयन्त्रिकेव, सा प्रिया जीवम् आकर्षति, यथा नागः हस्तिनाः हस्ताभ्यां बिलात् नीयते। कामनामकव्याधिना मुग्धानां जाले प्रसारिते; स्त्रियः पुरुषाङ्गबंधने पाशाः, विहगवत् पुरुषाः बद्धाः। मनःगजः विशालश्रोण्याः स्त्रीकामनया मदोन्मत्तः, ब्रह्मन्, रागशृङ्खलया बद्धः, मूकवत् स्थितः। ये पुरुषाः जन्मसरोवरस्य मत्स्यवत्, कर्मशून्येषु चरन्ति, तेषां स्त्री मीनपाशवत्, दुष्प्रवृत्तयः सूत्रवत्। स्त्रियः पुरुषाणां शृङ्खला, यथा अश्वानां पाशः, गजानां शृङ्खला, उत्पलानां पङ्कः। हे महर्षे, इदं भोगभूमि विचित्रं च, स्त्रीसमाश्रयणेनैव अत्र परमं पदं प्राप्नोति। स्त्रीभ्यः सदा विमुक्तोऽहम्, या दोषरत्नानां सुसंस्कृतपेटिका, दुःखशृङ्खला च। किं स्तनैः, किं नेत्रेण, किं श्रोण्या, किं भ्रूणि—यदा केवलं मांसमात्रं, यत्र नास्ति सारः? अत्र मांसम्, अत्र रक्तम्, अत्र अस्थीनि, ब्रह्मन्; अल्पदिनेषु स्त्री विनश्यति। या स्त्रियः पूर्वं पतिभिः मृदुलकपोतकपिच्छवत् ललिता, महर्षे, तेषां शरीराणि पितृलोके विकीर्णानि। या मुखं प्रियतमेनेन्द्रनीलस्निग्धकज्जलेन, कुसुमकोमलाधरेण च अलङ्कृतम्, ब्रह्मन्, तदेव जङ्गले विनश्यति। केशाः श्मशानवृक्षेषु चामरवत्, अस्थीनि तारावत् भूमौ विकीर्णानि, अल्पदिनेषु। रजः रक्तं पिबति, मांसभक्षिणः नानाविधेन भक्षयन्ति; अग्निः त्वचं दहति, प्राणवायवः व्योम्नि विलीयन्ते। एवं ते शरीरस्य शीघ्रं विनाशं कीर्तितम्; किमर्थं मोहं अनुधावसि? इदं शरीरं पञ्चभूतसंघातसंयोगजं, रसान्वितं, कथं तद्बुद्धिसम्पन्नं मन्यसे? चित्तं कामानुगं, शाखावत् विततं, तिक्ताम्लफलसमृद्धं वृक्षमिव, महता रूपेण वर्धते। कदाचित् मनः धनासक्त्या विक्षिप्यते, लोभान्धतया, गभीरमोहं पतति, यथा हरिणः गणात् पृथक्। यौवनः पुरुषः स्त्रीसुखे निमग्नः, परमदीनतां प्राप्नोति, स्त्रीकामगजपाशबद्धः, यथा विन्ध्यकन्दरगजः। यस्यान्तिके स्त्री अस्ति, सः भोगेच्छुकः; यस्य नास्ति, तस्य न भोगाधारः। स्त्रीपरित्यागेन जगत् परित्यज्यते; जगत्परित्यागेन सः सुखी भवति। नाहं क्षणिकसुखेषु रमामि, दुःखसाध्येषु, न मधुपत्ररमणीयेषु; ब्रह्मन्, मरणरोगजराभयात् प्रमोदये, यत्नेन च वनान्ते परमशान्तिं प्राप्नोमि।