राजा उवाच — अहम् हिंसाया विरतः; यानि हृदयानि पूर्वं अहम् आपीडयम्, तेषां स्रोतांसि तेन विकृतानि अभवन्। येषां रक्तमांसं अहम् आपीडयम्, परित्यक्तवान् च, तेषां विकृतस्रोतांसि अन्यान् उत्पादितवन्ति, ये अपि तद्वद् पीडिताः। राज्ञे उच्यते — हे राजन्, एषः विषूचिकामन्त्रः ते सम्पूर्णः अभवत्; धर्मवन्तः ये, तेषां किमपि दुस्तरं नास्ति। तस्मात्, विकृतस्रोतांसाम् पीडायाः निवारणाय, हे राजन्, ब्राह्मणैः उक्तं मन्त्रं शीघ्रं गृह्णीष्व। ततः, राज्ञे आह्वानं कृत्वा — समीपं नदीं गच्छामः, हे राजन्; शान्तचित्ताः, संयताः च, अहम् धर्मनिष्ठा इदं ते ददामि। ततः, तस्यां रात्र्यां, राक्षसी, तस्याः मन्त्रिणी, च राजा, मित्रभावं समुपलभ्य, तटं नदीस्य गतवन्तः। तयोः राक्षस्याः मित्रत्वं ज्ञात्वा, प्रत्यक्षानुप्रत्यक्षयोरुपायेन, तौ शमशान्त्यौ तत्र स्थितवन्तौ। राक्षसी ब्रह्मविद्यया तौ उपदिश्य, स्नेहात् विषूचिकामन्त्रं तौ ददौ, यः जप्ये सिद्धिदायकः। तदनन्तरं, मित्रभावं स्थाप्य, रात्रिचरिणीं राक्षसीं विससर्जताम्; गन्तुं उद्युक्ते, राजा इदं अब्रवीत् — "त्वं अस्माकं गुरुर्भवसि, हे महादेवि, सन्तुष्टा मित्रि च; हे पद्ममुखि, यथारुचि गृहं आगच्छ।" "न मा प्रतिषेधि; सत्पुरुषाणां मित्रत्वं केवलं साक्षात्कारेण वर्धते।" "रम्यं रूपं धारय, शीलसम्पन्ना, गृहं आगच्छ, यत्र यथेष्टं वस।" "युवतीरूपिण्याः तव भोजनं दातुं समर्था असि; किं विधिना माम् राक्षसीरूपिणं तृप्तयसे?" "मांसमेव मम तृप्तये भोजनं, न सामान्यजनानां आहारः; एषा प्रकृतिः आद्ये स्थापिता, सृष्टेः अन्ते पर्यन्तं वर्धते।" "स्वर्णमालाभिः भूषिता, गृहं मम किञ्चिद्दिनानि स्त्रीरूपेण वस, हे निर्दोषे, यावद् इच्छामि।" "ततः, शतसहस्राणि दण्डनीयानां दुर्जनानां जनपदात् सङ्गृह्य, उत्तमं भोजनं तुभ्यं दत्तवान्।" "रम्यं रूपं त्यक्त्वा, राक्षसीरूपं धारयित्वा, सङ्गृहीतान् तान् शतान् दण्डनीयान् स्वीकृतवती।" "तान् हिमालयस्य शिखरं नय, तत्र यथेष्टं खाद; एकान्तभोजनं महाभोजिनां सुखदं।" "निद्रां त्यक्त्वा, ध्यानं पुनः प्रविश; ध्यानात् विरतया, पुनः अन्यकाले आगता।" "अन्यांश्च दण्डनीयान् आनयिष्यसि; हिंसा धर्मो न, किन्तु स्वधर्मे हिंसा अपि महाकारुण्यसमाना।" "ध्यानविश्रामे पुनः माम् मिलिष्यसि; मिथ्यापि मित्रत्वं स्थिरं न विहीयते।" "यद् उक्तं तव, युक्तं राजन्; तथा करिष्यामि, मित्र। मित्रस्य वचः कः न स्वीकुर्यात्?" एवं उक्त्वा, राक्षसी भूषिता, रम्या, हारकङ्कणकटकमेखलामालाभिः युक्ता, तत्र स्थितवती। "हे राजन्, गच्छाम," इत्युक्त्वा, राजा मन्त्रिणा सह अग्रे गतौ, सा रात्रौ अनुगता। ततः, राजप्रासादं प्राप्त्वा, तत्र रात्रिं एकस्मिन रम्ये कक्षे सम्मानिता, संवादं कुर्वन्तः व्यतीतवन्तः। प्रभाते, राक्षसी अन्तःपुरे स्त्रीभिः सह मिश्रिता, राजा मन्त्रिणा स्वकार्ये प्रवृत्तौ। षड् दिनेषु, राजा अन्यराजनगरात् स्वपार्षदेभ्यः च दण्डनीयान् सङ्गृह्य, तान् राक्षस्यै दत्तवान्। त्रिसहस्रं दण्डनीयान् तस्मै दत्तवान्; रात्रौ, सा तीव्रा कृष्णा राक्षसी अभवत्। सहस्राणि दण्डनीयान् भुजमण्डलेन गृहीत्वा, मेघः गुहायां वारिवृष्टिसङ्घं यथा। राजान् विसृज्य, हिमालयशिखरं गत्वा, धात्री सुवर्णं प्राप्य यथा, गृहं प्रत्यगच्छत्, भीषणा। तत्र, तृप्त्वा, द्वौ दिनौ सुखेन सुप्त्वा, जागरिता, शुद्धा, पुनः गम्भीरध्यानं प्रविष्टा। पञ्चवर्षेभ्यः, अथवा त्रिभ्यः, ध्यानात् जागरिता, सभां गत्वा, तेन राज्ञा सम्मानिता। तत्र, किञ्चित् कालं विश्रान्तिसंवादैः व्यतीत्य, दण्डनीयान् गृह्य, स्वगृहं प्रत्यगच्छत्। अद्यापि सा राक्षसी, जीवन्मुक्ता, तस्मिन वनं तस्मिन एव पर्वते वसति, सर्वध्याननिष्क्रान्तचित्ता। यदा स राजा शान्तिं प्राप्तवान्, सर्वकामान् त्यक्त्वा, तस्य भूमिपतेः मित्रत्वेन, सा दीर्घकालं भोजनं आस्वादयामास। किरातदेशे, सर्वैः स्थानियैः राजभिः, सा परममित्रत्वं स्थापयामास। तत्र, योगसिद्धा राक्षसी, सर्वदुर्गाणि, भूतादिभयानि, रोगांश्च निवारयति। बहूनि वर्षाणि ध्यानं न त्यक्तवती; आगत्य, यज्ञार्जितान् पशून् खादति। अद्यापि, यज्ञार्थं तत्र पशवः राज्ञा दत्ताः, मित्रचिह्नरूपेण; कः न दृढनिश्चयः स्यात्? सा, किरातवर्गेषु, ध्यानस्थिता, दीर्घकालं न निष्क्रान्तवती, तेषां दोषाः प्रशमिताः।