तदा सा महती कृष्णराक्षसी, व्यत्यस्तवर्णा, वज्रनेत्रशिखराभा, तन्नीलमेघरेखावत् स्फुरन्ती, सूक्ष्मरूपं गृहीत्वा, दीपकालिम्बवद् आकाशे प्रकटिता। सा पूर्वं मेघरूपं परित्यज्य, वृक्षरूपं धारयामास। ततः मानुषप्रमाणं, अनन्तरं हस्तमात्रं, ततो वितानमात्रं, पश्चात् अङ्गुलिप्रमाणं, तदनन्तरं मसूरदाण्याकारं, ततो सूत्रिकाकारं, क्रमशः रूपं परिवर्त्य। ततः रेशमीसूत्रिकावस्था प्राप्ता, पद्मकेसरसूत्रसमानसुन्दर्या, चिन्ताशैलशिखरवद् ऊर्ध्वस्थित्या, तत्र स्थिता। कृष्णसूत्रिका, सर्वथा चिक्कणा, निर्दोषा, सूक्ष्मशरीरेण आवृत्या, वायुसंवाहिता, आकाशे सञ्चरन्ती, दीपशिखावद् प्रकाशमाना। सा सूत्रिका दृश्यते, किन्तु लौहसारः नास्ति, केवलं चैतन्यलीला, स्वप्नसूत्रिकेव दृश्यमानः। रत्नसूत्रिकासमानचिक्कणा, मनःकल्पनया संयुक्ता, वैदूर्यरेखाभासुन्दर्या, दण्डमालावद् ललिता। कृष्णपद्मकेसरसूत्रवद् वायुसंवाहिता, लघुस्फटिकगवाक्षवत्, आकाशपुप्पिलवद्, सूक्ष्मा, द्रष्टव्यम्। स्वस्याग्रेण सूत्रं गृहीत्वा, चिक्कणपुच्छा, दीप्तशिरः, विशालशान्त्यर्थं दृश्यमानम्, परममौनव्रतम् प्रविष्टा। दूरात् दीपवद् दृश्यमानं, शुद्धसत्तावस्था प्राप्ता, रम्यवक्त्रं दूराद् आकाशे उच्चारयन्तीव। अर्धनिमीलितलोचना, लघुदीपशिखासमानरूपा, रेशमस्निग्धकेशा, स्नानशेषनम्रललाटः, क्रीडतीव युवती दृश्यते। तस्याः सूत्रं, पद्मकेसरसूत्रवद्, बाह्यजगत्सु कौतुकात् उत्क्षिप्तम्, प्रमुखनाड्यवत्, चन्द्रकिरणवत् बहिर्विस्तारितम्। इन्द्रियाणि निगृह्य, स्वजीवनशक्ति बाह्यगमनवत्, बौद्धसन्न्यासिनः चैतन्यप्रवाहवत् अनवगाह्यम्। तस्याः बुद्धिः, शून्यतावादसूक्ष्मा, गवाक्षपवनस्फुरणवत्, दीपहीनसूत्रिकावत्, तीक्ष्णा, अदृश्यवद्। सा उपलक्षितवती गृह्ये, किन्तु तेन नोपयुज्यते; सा अपि तद् न चिन्तयति—अहो, अज्ञानस्य प्रकाशः! सूत्रिकाग्रतः, शून्यतां न चिन्तयित्वा, केवलं स्वचिन्तनं पश्यन्ती, सुखेन उपविष्टा। विचाररहितं, सूत्रिकायाः प्रयोजनम्, तस्याः मन्दमना इच्छति; यः मनः विविधवस्तुषु विहरति, पूर्वपश्चात् विचारः न जायते। वस्तु, समर्थं सति, कल्पनया रूपान्तरं यथावत् धारयति; यथा दर्पणः इच्छितरूपैः पूरितः, श्वासेन परिवर्त्यते। राक्षसी, सूक्ष्मसूत्रिकरूपं गृहीत्वा, स्थूलशरीरं त्यक्त्वा, महान्तमपि मृत्युम् सुखमिव अनुभूय। अहो, एकवस्तुनिष्ठानां गतिः कठिनः! राक्षसी, स्वेच्छया, शरीरं तृणमिव त्यक्तवती। अन्ये मनांसि, एकवस्तुनिष्ठातिशयेन नश्यन्ति; किन्तु राक्षसी, आत्मभक्ष्यशक्त्यभिमानेन, शरीरविनाशमपि न अवगच्छति। विनाशः अपि, एकवस्तुनिष्ठातिशयेन अज्ञानिनां सुखदः; राक्षसी, शरीरहीना, सूत्रिकरूपा, पूर्णतया तुष्टिवती। अन्यं जीवम् तस्मिन्नेव सूत्रे आसक्तम्, ततो जीवसूत्रिका उत्पन्ना, आकाशस्वरूपा, निराकार, आकाशकर्मशरीरा। सा दीप्तसूत्रप्रवाहवत् प्रकटिता, प्राणसूत्ररूपा, तीक्ष्णवेदनारूपा, तस्मिन् गवाक्षे सूर्यकिरणवत् सुन्दरा। सा तलवारधारासमानविभक्ता, परमाणुरेखावत्, पुष्पगन्धरेखावत्, सूक्ष्मकला रूपं धारयन्ती। पापस्वभावा, मनोवृत्तिः, तत्र स्थित्वा, परजीवन pierce कर्तुम् परमसत्ये प्रवृत्ता। एवं द्विसूत्रिकरूपं शरीरं अभवत्, श्यामकाष्ठशुक्तिवत्, तन्तुवत् सूक्ष्मम्। तया द्विसूत्रिकया, पुरुषहृदयेषु प्रविश्य, तान् विदार्य, दशदिशासु उग्ररूपा विचरन्ती। स्वचिन्तनबलात्, लघ्वी वा गुर्वी वा भवति; उग्रकर्कटकाकारं त्यक्त्वा, सूत्रिकावस्था धारयामास। तुच्छवस्तु अपि, दुर्बलानां महती स्पृह्यते; सूत्रिकप्रेतत्वं राक्षस्याः तपसा प्राप्तम्। पुण्यशरीरिणामपि, जन्मबंधनं न निवर्तते; राक्षसी, कर्मणः परिणामेन सूत्रिकप्रेतत्वम् उपार्जितवती। सा दिशान्तेषु वायुसंवाहिता भ्रमति, स्थूलशरीरं तत्रैव शरद्भूतवद् विलीनम्। कस्यचित् दुर्बलस्य, कृशस्य, स्थूलस्य वा शरीरं प्रविश्य, वायुसूत्रिका तीक्ष्णं विषमज्वररूपं रोगं जनयति। शुद्धस्य, विवेकिनः, सूक्ष्मशरीरं प्रविश्य, प्राणसूत्रिका आन्तरज्वररूपं रोगं जनयति। एवं, कदाचित् तद् भ्रमितहृदयम् तुष्टिम् यच्छति; कदाचित् पुण्येन, मन्त्रौषधक्रियया, नश्यति। बहूनि वर्षाणि, भ्रमणनिष्ठा, द्विशरीरेण, आकाशे भूमौ च सञ्चरन्ती। भूमौ, धूलिना गुप्ता; हस्ते, अङ्गुलिना लुप्ता; आकाशे, प्रकाशेन आवृत्ता; वसने, सूत्रेण आच्छादिता। अन्तः, स्नायुप्रवाहे स्थित्वा, दुर्भागिनः, पाण्डु-धूलिनि; शुष्कनदीतटे, जीर्णतन्तुग्रासे च। निरर्थके, छायाहीन, रिक्त, श्वासदायके स्थले; यत्र मक्षिका वायुसंवाहिता, यत्र शुभवृक्षः नास्ति। स्थूलग्रन्थिबन्धमांसेषु, सततकम्पितभूमौ; परवस्त्रशुद्धकिरणमायायाम्, तत्र तस्याः अस्तित्वम्।