तस्य प्रभावात् भूतरेखाः उत्पन्नाः, अनन्तभीतिं जनयन्त्यः, यथा सन्ध्याकाले भीतिः स्वयमेव, दिवसः तमसा आवृतः अभवत्। तैः भूतैः जगत् आक्रान्तम्, तमसा पूरितमिव, धूमस्तम्भानिव, वेगपूर्णैः हस्तचेष्टाभिः विचलन्तः। ते महरूपे दृश्यन्ते, हस्तेन गृहीतुम् शक्याः, किन्तु वस्तुतः शून्याः; केचन रोमाञ्चिताः, कृशदेहाः, केचन दाढायुक्ताः अपि। कृशाङ्गाः, मलिनाङ्गाः, ग्रामवासिनः आकाशे भ्रमन्त इव; सभायां मन्ददृष्टयः, यथेष्टं कुर्वन्तः, दुष्टाः। दीनाः, अतिलोलुपाः, क्रूराः, ग्रामजनसमाना दीनाः; चञ्चलाः, रिक्तगृहेषु, पङ्किलमार्गान्तेषु वृक्षतलेषु च स्थिताः। मृतरूपेण जिह्वालिङ्गनम् कुर्वन्तः, कृष्णदेहाः श्वपचसमाः; शत्रुसैन्यशेषम् मदोन्मत्ताः गृहीत्वा। समीपस्थाः सैनिकाः, भयाकुलचित्ताः, आयुधानि कवचानि च त्यक्त्वा, जीवसंरक्षणाय भयभीताः, त्वरितम् पलायन्तः। तेषां नेत्राङ्गमुखपादैः विकृतैः भीतिं जनयन्तः, कौपीनवस्त्राणि त्यक्त्वा, नग्नाः, हास्येन प्रत्युत्तरं ददन्तः। मलमूत्रविसर्जनम् कुर्वन्तः, विकृतनृत्यं आरभ्य, पिशाचराजः नातिदूरस्थं राजानम् उपसृत्य। यदा सः अग्रसरः अभवत्, तदा बुद्धिमान् राजा तद् मायाम् अवगच्छत्, युद्धाय पिशाचराजेन निर्मिता मायायमिति ज्ञात्वा। तया मायया पिशाचराजः स्वसैन्यं शत्रुसैन्ये निवेशयामास; तदा तस्य सैनिकाः सुरक्षिताः, प्रतिपक्षसैनिकाः पिशाचाः अभवन्। ततः सः क्रुद्धः, अन्याम् अस्त्रविद्याम्, रूपपरिवर्तनास्त्रम् विमोचयामास; भूमौ गगने च रूपपरिवर्तनयुक्ताः, रोमाञ्चिताः प्रादुरभवन्। नग्नाः, भीषणदृष्टयः, शिथिलकटीस्तनाः, केचन वृद्धाः स्फुटयौवनाः, केचन स्थूलाः, अन्ये कृशाः। केचन स्वाभाविकाः, केचन विकृतकटीः, विकृतनृत्ये लिङ्गानि प्रकाशयन्तः; मानुषशिरसः, पद्महस्ताः, रक्ताङ्गाः। अर्धभक्षितमांसं चर्वन्तः, रक्तमज्जं हस्ते लिलिहन्तः, बहुशाखाः विक्षिप्य, मुखानि उत्थापयन्तः। बाहुमुखजघनस्तनपार्श्वहस्तेषु नाड्यः व्याप्य, शिशुशवेषु ताडयन्तः, आन्त्राणि रज्जुवत् आकृष्य। श्वकाक्काकमुखाः, अवसन्नमुखजठराः, दुर्बलपिशाचान् शिशुवत् गृहीत्वा। पिशाचसमानसैन्यं एकत्रितम्, नग्नम्, नृत्यन्तम्, मुखाङ्गनेत्राणि उपरि तानि। तैः अन्योन्यं आक्रम्य, परस्परं भयजनयन्तः, दीर्घजिह्वाः, विविधान् मुखविकारान् दर्शयन्तः। प्रत्येकः शवभारं वहन्, मृताङ्गानि आकृष्य, रक्तसरोवरे दीप्तदेहाः निमज्जन्तः उत्थाय च। लम्बजठरबाहुकर्णोष्ठनासिकाः, रक्तमांसवसा मिश्रिते पङ्के परस्परं क्षिपन्तः। यथा मन्दरगिरिना क्षीरसागरमन्थनात् फेनसम्भारः उत्पन्नः, तथा तत्र मायया पुनः कलहः अभवत्। तस्य शीघ्रता ज्ञात्वा, सः तामेव मायाम् पुनः सृजति; ततः वेतालास्त्रेण शवसमूहाः उत्तिष्ठन्ति। केचन शिरश्छिन्नाः, केचन शिरयुक्ताः, वेतालमदाक्रान्ताः; ततः पिशाचवेतालसमूहः एकत्रितः। प्रचण्डबलम् उत्पन्नम्, भूमिं निगलितुम् समर्थम्; तदा अन्यः राजा अन्याम् मायाम् सृजति। सः त्वरितम् राक्षससैन्यं सृजति, त्रैलोक्यविजयाय; महती राक्षसाः सर्वत्र, पर्वतसमरूपाः उत्पन्नाः। देहं त्यक्त्वा, नरकवासिनः इव निर्गच्छन्ति; तद् बलम् भीषणम् अभवत्, देवदानवान् अपि कम्पयन्ति। घोरनादैः गर्जन्तः, मेघगर्जनसमाः, नृत्यन्तः शिरच्छिन्नदेहाः; भूतपिशाचरूपेण, स्वस्थानानि दृढम् स्थिताः। शिरः पद्मसमूहैः भूषितम्, वंशनिनादैः पूर्णम्; आन्त्राणि हाररूपेण लम्बन्ति, रक्तधाराभिः सिक्तानि। वेतालमृदङ्गरम्यैः, दीप्तपिशाचप्रभया, वसा-मांस-मज्जसंपन्नैः, रक्तमद्यधाराभिः शोभितैः; मदोन्मत्तवेतालैः, कपालैः, विकृतनृत्यनिनादैः पूर्णम्। कपालैः, विकृतनृत्यैः, मुद्गरैः, रक्ततरङ्गैः पदैः, प्रवाहैः सिक्तम्; संध्या मेघसमूहवत् दीप्तपिशाचाः, रक्तनदीषु सेतुं निर्मितवन्तः। एवं तस्मिन् भीषणकले काले, तेषु मध्ये कश्चन, शत्रुसैन्यविनाशाय, स्वसैन्यशान्तये च, प्रवृत्तः। सः धृतिस्मृतिसम्पन्नः, अनन्तधैर्यं अन्तः धारयन्, विष्णोः परमास्त्रम्, शिवास्त्रसमं, स्मृतवान्। ततः तदस्त्रं, वैष्णवमन्त्रसम्पन्नम्, विमोचितम्; तस्य अग्रे ज्वलन्ति अस्त्राणि अग्निशिखावत् निर्गच्छन्ति। चक्राणि पङ्क्तिशः भ्रमन्ति, तेषां दीप्त्या दिशः शतसूर्यवत्, गदाः अग्रसरन्ति, तेषां दण्डाः आकाशे शतवेतससमूहवत्। वज्राणि बहुप्रवाहानि, तेषां दण्डाः शराग्रवत् आकाशं पूरयन्ति, शूलखड्गाः तेषां धाराः तटवृक्षसमूहवत्। ततः द्वितीयः राजा अपि, वैष्णवास्त्रशान्तये, तद्वैष्णवास्त्रं समर्पयामास, सर्वास्त्रशमनशक्तिपूर्णम्। तस्मात् अपि अस्त्रनद्यः उत्पन्नाः, तेषां शक्तिः अन्यास्त्राणि शमयन्ति; शरधाराः, शूलगदासिपरशवः। आकाशे तेषां अस्त्रनदीनां युद्धम् अभवत्, पर्वतान्तराणि नाशयन्ति, शृङ्गाणि विदारयन्ति। शूलानि शरैः विदारितानि, खड्गाः धारैः भग्नाः, शूलानि महाजवलैः आहतानि, अस्त्राणि शूलैः विदारितानि। एवं तद् युद्धम्, मायाः, अस्त्राणि, भूतपिशाचराक्षसवेतालसमूहैः, भयङ्करं, दीप्तं, विकृतं, सर्वं सम्यक् अभवत्।