एवं तु, तस्यां समरे मायया निर्मितानि परस्परविरोधिनि मायास्त्राणि परस्परं प्रत्यूह्यमानानि प्रादुर्भवन्ति, तानि च यथार्थतया अनुभूयन्ते। ततो जलरूपेण तानि शस्त्रभाराणि रथचक्ररक्षा च तृणमिव आप्लाव्य अपवाह्य चक्ररथः स सिन्दुः सम्यग् अप्लुतः। तस्मिन्नवेले सिन्दुः आपदुद्धारणाय शोषणास्त्रं स्मृत्वा तद् बाणरूपेण सन्दधौ। तेन तेजस्विना शोषणास्त्रेण सा जलमाया निशायाः अन्ते इव निवृत्ता, ये च मृताः ते मृताः एव स्थिताः, भूमिः अपि शुष्कता प्राप्ता। ततः मूढकोपेन समं समशोषणतापः समुत्थितः, जनान् कर्शयन्, जरद्वनस्य दावाग्निरिव तीव्रतरः प्रवृत्तः। दिशः अपि शोभमानाङ्गरागैः, गलितहेमकणकनिष्कैः, राजमहिषीभूषणाङ्गैः अलंकृताभिरिव, प्रकाशमाना अभवन्। तस्य प्रभावात् प्रतिकूलाः जनाः, नवान् पल्लवानिव ग्रीष्मदावाग्निना दग्धान्, तापमोहं प्राप्ताः। तदा विदूरथः, धनुः दीर्घसूत्रध्वनिना मनसा कम्पमानः, धनुः वलयाकारं कृत्वा मेघास्त्रं सन्दधौ। तेन सह, मेघमाला रजनीनामिव संहताः, तमालवनविक्षोभेण प्रेरिताः इव, शनैः शनैः समुत्थिताः। जलभारपूर्णाः, गर्जन्त्यः, वलयितरूपाः, सर्वदिङ्मण्डलं व्याप्य, कुहूशेषैः मन्दगतयः अभवन्। वायवः अपि, वर्षाश्लेषविलोलाः, मेघविलासभित्तिं विदारयन्तः, शीतलतया श्रीमन्तः, वारिसिक्तमालाभिः भूषिताः, प्रवहन्ति स्म। विद्युतः अपि, भीतहेमसर्पिणां वेगवत् चलनमिव, वा राक्षसीनां विहायसि विक्षिप्तदृष्टिरिव, स्फुरन्ति स्म। पर्वतानि अपि, गर्जितैः कम्पमानानि, गजानां सिंहानां भल्लूकानां च वनान्तरेषु सर्वदिशं विक्रामद्भिः रवैः निनदन्ति स्म। वर्षधाराः, मृत्युदृष्टिवत् कठोराः, लोहमुष्टिपातनिनादसदृशैः शब्दैः, महतीः प्रवृत्ताः। आदौ तु भूमेः तापसमुत्थं पर्वताकारमिव वाष्पम्, अधोलोकमेघा युद्धाय उत्पाट्य इव, मेघाः सन्दिग्धा विचलन्ति स्म। ततः, क्षणमात्रेणैव, मरीचिकाः तिरोभूताः, यथा परमानन्दामृतपूरिते चित्ते विषया नश्यन्ति। सम्पूर्णा भूमिः, स्थिरा, वारिपूरनदीनिर्गमैः, सागरस्य इव, जलपूर्णा अभवत्। तदा स वाय्वस्त्रं मुमोच, यः व्योम्नि भ्राम्यन्, भीषणः, संहारनर्तकवद्, भयङ्करः अभवत्। वायवः अपि, पतद्वज्राघातैः विदारितदेहाः, पर्वतगुहासु भग्नशिलाखण्डैः, उग्रवेगाः, कालचिह्नैः चिह्निताः, योधान् पीडयन्तः, भीमरूपाः अभवन्। वायवः, तुहिनविस्फोटैः, घनविटपैः, समूलचकितैः, वृक्षसमूहान् कम्पयन्तः, बलवता वेगेन अपाकर्षन्तः, दिशः व्याकुलयन्ति स्म। तेन भीषणवेगेन, वनानि भग्नानि, शिलाः विदारिताः, स्वयं विदूरथस्य रथः अपि विक्षिप्तः। स तु, नदीमध्ये तटस्थशाखेव, इहामुत्र विक्षिप्तः, महास्त्रज्ञः विदूरथः, पर्वतास्त्रं सन्दधौ। तेन पर्वतास्त्रप्रहारेण वायुः, यः व्योम्नि घनत्वं कर्तुमिव उद्यतः, निवृत्तः। तस्मिन्नेव शान्ते वायौ, शमः प्राप्तः, अम्बरस्थाः वृक्षपङ्क्तयः भूमौ पतिताः। तदा विविधमानुषभक्षरूपव्यूहानां मध्ये, असङ्ख्येयकाकाः, सर्वदिशं क्रोशन्तः, शब्दयन्तः, संजाताः। वायुविक्षिप्तवृक्षाणां कोलाहलः, अव्यक्तवचनवत्, पर्वतान् शाखातपत्रवत् पतन्तः दृष्टवन्तः। नद्यः, समुद्रवत्, यत्र तत्र समुत्थिताः, मैनाकाद्याः पर्वताः अपि सह, तदा ते दीप्तवज्रास्त्रं मुमुचुः, मेघगर्जनैः सह। अग्नयः पर्वतानिव ज्वलन्तः, शिखराणि नगराणि च, असङ्ख्येयप्रहारैः विदारयन्ति स्म। ताः शिखराणि, तीव्रवायुभिः, फलानि इव विक्षिप्य, विदूरथः शमाय वज्रास्त्रस्य ब्रह्मास्त्रं सन्दधौ। यदा ब्रह्मास्त्रं वज्रास्त्रं च, उभयं शमितं, तदा सिन्दुः कृष्णं भीषणं पिशाचास्त्रं प्रावर्तयत्। तेन, भूतरेखाः, अनन्तभीतिर्दायिनीः, सन्ध्यायामिव, भयस्वरूपा, दिवसं तमसि परिवर्तितम्। भूताः जगत् अधिशशासुः, तमसावृतम् इव, भस्मस्तम्भानिव, विकृतवेषैः विचलन्ति स्म। ते महाकायाः, हस्तग्रह्या अपि, किंचिन्नास्ति इव, केचित् रोमाञ्चिताः, कृशदेहाः, केचित् श्मश्रुणा युक्ताः। कृशाङ्गाः, मलिनाङ्गाः, ग्राम्याः इव, व्योम्नि विचरन्तः, सभायाम् आलस्यदृष्टयः, यथेष्टं कुर्वन्तः, पापकारिणः च। दीनाः, अतिभोजिनः, क्रूराः, ग्राम्यजनवत्, चपलाः, रिक्तगृहाः, कीचकरस्तेभ्यः, वृक्षमूलेषु स्थिताः। लीलन्तः, मृतरूपिणः, कृष्णदेहाः, श्वपचवत्, शत्रुबलशेषं मदमत्ताः अपहृतवन्तः। समीपस्थसैन्यजनाः, विक्षिप्तचित्ताः, भयाकुलाः, शस्त्रकवचानि परित्यज्य, प्राणरक्षायां, भ्रमन्तः, पलायमानेन। विकृतनेत्राङ्गमुखपादाः, भयजनकाः, कौपीनवस्त्राणि परित्यज्य, नग्नाः, हास्येन प्रत्युत्तरं ददतः। विसृज्य मलमूत्रं, विकृतनर्तनं कृत्वा, पिशाचराजः, नातिदूरे स्थितस्य राज्ञः समीपं जगाम। तस्य आगच्छतः, स राज्ञा प्राज्ञः, ताम् मायां विवेच्य, युद्धाय तया पिशाचराजेन निर्मितां मायां विज्ञातवान्। एवं तु, तस्यां महत्यां मायायुद्धप्रक्रियायाम्, विविधास्त्रसम्प्रयोगैः, अद्भुतानि दृश्यन्ते स्म।