शैलाः तदा दीप्तस्वरूपैः सुस्फुरन्तः, सुवर्णमयाः इव बभासिरे, सौरभ्यपूर्णैः पुष्पवाटिकाभिः, चम्पकवृक्षगुच्छैः च शोभमानाः। आकाश-शैल-दिक्प्रदेशस्य काननानि अपि, रक्तवर्णकुसुमैः यथास्मिन्मरणोत्सवे रक्तस्य सम्प्राप्तिः स्यात्, तथैव केसररसस्रवद्भिः ज्वलनराशिभिः समाकुलानि अभवन्। जनाः तु समीपवर्ती प्रकाशस्पर्शमात्रात् भीताः, अग्निना दग्धाः इव, सहस्ररूपिणः वेणुनादेन समुद्राः विक्षिप्ताः इव अभवन्। तत्क्षणं, शत्रुं जित्वा पुनः प्रहारः यथा क्रियते, तथैव विदूरथः वरुणं सम्यक् पूजयित्वा स्वशस्त्रं ससर्ज। तदा सर्वतः जलराशयः तमिस्रसमूहानिव प्रवृत्ताः, दिशः शैलाः च ऊर्ध्वं चाधः च प्रवहन्तः, द्रवरूपेण स्रवन्त इव दृष्टाः। ते शरदाकाशखण्डवत्, शीघ्रपतद्भिः मेघैः सदृशाः, उच्चस्थिता महासमुद्राः इव, शैलशृङ्गसमूहाः इव च बभूवुः। तमालवृक्षराशयः इव उत्क्षिप्ताः, रजन्यः इव संहताः, कालिमासमूहवत् उद्भूताः, लोकालोकसीमायाः इव प्रकटिताः। ते अधःपातालगुहानां विकटमन्दिराणि इव, आकाशदर्शनकाङ्क्षिणः, घोरमहत्स्वनैः गर्जन्तः, स्वरूपेण सम्प्रकाशन्त। स जलराशिः, तुषारदीप्तौ लतानिव, सायाह्ने जगति शीघ्रं व्याप्य, यथा रात्रिः दिवसं अनुसरति, तथैव प्रवृत्तः। तेन ज्वलनराशिं पिबन्, जलरूपः पृथिवीं पूर्णाम् अकरोत्; सदा प्रवहमानस्य जलस्य स्वरूपं स्थूलमभवत्, द्रवभावं नष्टम्। एवं तु परस्परविरुद्धानि मायामयानि अस्त्राणि परस्परं समुपस्थितानि, अनुभूयन्ते च। तदा जलराशिना शस्त्रभारः रथचक्ररक्षा च तृणानि इव नीतानि, रथः च तस्याः प्लवमानः अभवत्। अथ सिन्दुः संकटनिवारणाय शोषणास्त्रं स्मृत्वा, शररूपेण तद् आजुहाव। तेन दीप्तेन अस्त्रेण, जलबन्धमाया निशायाः अन्ते इव निवृत्ता; ये मृताः, ते तत्रैव स्थिताः, पृथिवी च शुष्का अभवत्। ततः मूढक्रोधेन समं समशीतोष्णं तापरूपं व्याप्तम्, जनान् संतापयत्, जरा-वनस्य दग्धपर्णराशिवत्। दिशः तु शोभनाङ्गसौन्दर्यदीप्त्या, स्रवन्मौलिककनककान्त्या, राजमहिषीभूषणाङ्गैः अलङ्कृता इव बभासिरे। तेन तु प्रतिकूलाः जनाः, ग्रीष्मदग्धपल्लवानिव, तापविषादे पतिताः। अथ विदूरथः, धनुषः दीर्घनिनादेन मनः आक्रान्तः, धनुः वृत्ताकारं कृत्वा, मेघास्त्रं ससर्ज। तदा मेघराशयः, रजन्यः इव संहत्य, मन्दगमनाः, तमालकाननचेष्टया प्रेरिताः इव, समुत्थिताः। जलपूर्णाः, घोरनिनादेन गुञ्जमानाः, वृताकाराः, दिशः सर्वाः आवृत्य, मन्दमन्दमिष्टमिष्रिताः। वाताः प्रवहन्ति, वर्षासंयुक्ताः, मेघमाहात्म्यं विदारयन्तः, शीतलतया महान्तः, सिक्तकण्ठमालाभिः भूषिताः। विद्युत्, काञ्चनभयभीतानां सर्पाणां स्फुरणमिव, वा राक्षसीनां व्योमावलोकनदृष्टिवद्, स्फुरन्ति। शैलाः च कम्पमानाः, गम्भीरगर्जितैः, गजानां सिंहानां भल्लूकानां च वनान्तरेषु सञ्चारवत्, शब्दयन्तः। महावर्षा धाराभिः, मृत्युदृष्टिवत् कठिना, घनघोषेण, दृढलोहसंघट्टननिनादेन, पतन्ति। पूर्वं तु, उष्णा पर्वताकारवाष्पराशिः पृथिव्याः उत्पन्नः; अधःस्थितमेघाः रणे प्रेरिताः इव, भ्रममाणाः। ततः, निमेषमात्रेण, मृगमरीचिकाः विनष्टाः, यथा परमानन्दामृतपूर्णे ज्ञानवृत्ते, विषयासक्तयः नश्यन्ति। पृथिवी अपि सर्वतः पङ्केन आच्छन्ना, स्थिरा, प्रवाहितनदीभिः पूरिता, समुद्रवत् जलपूर्णा अभवत्। तदा स वाय्वस्त्रं ससर्ज, यत् व्योम्नि वेगवती चक्रवातवत् प्रवहन्ति; भीषणरूपा, संहारनर्तनवत्, महाभयं जनयन्ति। वाताः, विद्युच्च्युतैः शरीरैः, गिरीन्द्रगुहासु विदलितशिलाखण्डैः, घोरवेगाः, कालचिह्निताः, वीरान् ताडयन्तः, विकृताङ्गान् अकुर्वन्। वाताः तु तिमिरं विक्षिपन्तः, घनवनानि विदारयन्तः, वृक्षसमूहान् कम्पयन्तः, बलात् उन्मूल्य भूमौ पतन्तः। वनानि विदीर्णानि, शिलाः विदलिताः, तेन तीव्रवेगेन वातेन, विदूरथस्य अपि रथः विक्षिप्तः। स नदीप्रवाहे पाटितशाखेव क्षिप्तः; ततः स महास्त्रविद् विदूरथः पर्वतास्त्रं ससर्ज। तदा वायुः, यः व्योम्नि घनत्वाय प्रवृत्तः इव, पर्वतास्त्रप्रभावात् उपशमं गतः। वायौ शान्ते, शमः समुपजातः, आकाशे स्थिताः वृक्षपङ्क्तयः भूमौ पतिताः। तदा विविधजनसंहारिणां व्यूहानां मध्ये, असंख्यकाः काकाः, शब्दैः, क्रन्दनैः, ह्रादैः च सर्वतः गुञ्जमानाः, समागताः। वातवेगेन विक्षिप्तवृक्षाणां शब्दः, अव्यक्तवाक्यवत्, श्रूयते; पर्वताः शाखात् पत्राणिव व्योम्नः पतन्तः दृष्टाः। नद्यः समुद्रवत् कुतःचित् उत्पन्नाः, मैनाकाद्याः पर्वताः च; ततः तडिदस्त्रं ससर्जुः, घनाः गर्जन्तः। अग्नयः पर्वतान् ज्वलयन्तः इव, अनेकेन प्रहारैः शृङ्गानि नगराणि च विदलितानि। शिखराणि विदलितानि, यथा वातेन फलानि विक्षिप्यन्ते; तदा विदूरथः, तडिदस्त्रशान्तये, ब्रह्मास्त्रं ससर्ज। यदा ब्रह्मास्त्रं च तडिदस्त्रं च उपशमं गतौ, तदा सिन्दुः कृष्णं भीषणं राक्षसास्त्रं प्रवर्तयामास।