विदूरथात् निरन्तरं शरप्रवाहः समुद्रात् निर्गच्छन्तीव, सूर्यकिरणमाला इव प्रवहन्, सर्वतः प्रवहति स्म। ते शराः महावृक्षात् तीव्रेणानेन वायुनोत्क्षिप्तपुष्पमिव, तप्तायसपिण्डात् उत्पतन्ति ज्वालाराशिमिव, आकाशे व्यचरन्। जलदात् निर्गच्छन्तीव वर्षधारा, प्रपाततो बिन्दव इव, महानगरे दीप्तज्वालामाला इव तदाशरसमूहः प्रवहन् दृष्टः। द्वयोः धनुषोः तीक्ष्णशब्दं श्रुत्वा, उभे सेन्ये स्तिमिते बभूवतुः, सागर इव शान्तः, मूकदृष्ट्या तं संग्रामं पश्यन्त्यौ। आकाशे शरप्रवाहः गङ्गास्रोतसामिव प्रवृद्धः, समुद्रं प्रति यक्षनिनादेन गर्जन् प्रवहन्, दृश्यते स्म। धनुषां मेघात् सुवर्णशिराः शरवृष्टिः अविरतं ववर्ष, मृत्युमुखे पततां भीषणनिनादेन सह, मेघगर्जनमिव। तदानीं नगरस्त्री, स्वगृहवातायनतः, शरनदीं समुद्रं प्रति वहन्तीं दृष्ट्वा, कौतुकस्मितेन तं संग्राममवलोकयत्। सा, पतिस्य विजयाशां पूरयन्ती, मुदितवदना, तं शरघनं दृष्ट्वा, प्रहृष्टा वाक्यमब्रवीत्— "जय देवी! अस्माकं नाथो विजयी जातः—पश्य! एष शरप्रवाहः मेरुमपि रजःकणीकुर्यात्।" इत्येवं सा स्नेहेन सगद्गदया वाचा प्रोक्तवती, तदानीं तत्र देव्यौ, हास्यप्रभया विमलवदने, मानुषस्पर्शं हृदये अनुभूय। एवमासीत्, तदा सिंधुः सर्वशरसमुद्रं पिबन्निव, यथा जह्नुनदी दुर्दम्यतप्त्या मन्दाकिनीं पिबति। तदा स घनशरवृष्ट्या तं शरघनं विदार्य, अधः नीत्वा, आकाशसमुद्रे प्रक्षिप्य। यथा नष्टदीपस्य गमनं न दृश्यते, तथा तेषां शराणां गतिः अविज्ञेयाऽभवत्। तदा स शरप्रवाहं छित्त्वा, स्वशरघनं व्योम्नि व्यनयत्, मृतयोद्धृदशैः सह। विदूरथः अपि तत् शरसमूहं उत्तमशरैः शीघ्रं व्यसारित, प्रलयवात इव सामान्यं जलदं विक्षिपन्। एवं परस्परं शरवर्षेण, द्वौ नृपती अविरतं प्रहारं कुर्वन्तौ, अन्योन्यस्य प्रहारान् निष्फलयतामिव। तदा सिंधुः, गन्धर्वसख्याद्, मोहनास्त्रं गृह्णन्, तस्य प्रभावेन विदूरथं विना सर्वे जनाः मोहिताः। ते योधाः शस्त्रवस्त्राणि त्यक्त्वा, मूकाः, शोकवदनाः, मृतवत्, चित्रपटे चित्रितप्रतिमावत् अभवन्। यावत् विदूरथस्य रथः मोहवशात् मन्दगतिर्भवति, तावत् राजा विदूरथः प्रबोधास्त्रं गृहीत्वा। तदा जनाः प्रबुद्धाः, प्रातः कमलानि इव, विदूरथे महाप्रवाहः उत्पन्नः, यथा कुपितः सागरः दैत्यं प्रति। स भीषणं सर्पास्त्रं गृहीत्वा, बन्धनपीडां जनयन्, तेन व्योम्नि पर्वतसमानाः सर्पाः सम्पूर्णम् आसन्। पृथिव्यां सर्पसमूहः, पद्मनालैरिव, विक्षिप्तः, पर्वतानि कृष्णसर्पकम्बलैः आच्छादितानि। सर्वेऽपि दृश्यमानवस्तवः सर्परूपैः आच्छादिताः, पृथिवी पर्वतवनयुक्ता असहायवद् अभवत्। तदा उष्णवाताः अग्निशिकाशकलान् वहन्तः, विषवेगसूचकाः, तीव्रतापेन धूलिवातवद् प्रवहन्। विदूरथः महास्त्रविद् तदा सुपर्णास्त्रं गृहीत्वा, तेन सुवर्णपर्वतसदृशाः गरुडाः उत्पन्नाः। सर्वदिक् सुवर्णमयी अभवत्, सर्वतोऽपि पूरिता, पर्वतपक्षिणां कोलाहलोत्थिता प्रलयवाताः उत्पेतुः। सर्पमण्डलानि श्वासफुफ्फुसैः, फणचालनैः, मेघसमूहं महाघोषेण पूरयन्ति स्म। तदा गरुडसमूहः पृथिवीं व्याप्य स्थितं सर्पसमूहं अगस्त्य इव सागरं पातुम् आरब्धः, ते सर्पाः हृष्यमाणाः अपकर्ष्यमाणाः च। सर्पकम्बलात् विमुक्ता पृथिवी, विस्तीर्णा, निरन्तरा, उज्ज्वला, महती निर्जलरजतमयीव दृष्टा। ततः स गरुडसमूहः क्वापि लीनः, अदृश्यः अभवत्, वातेन विक्षिप्तदीपमालावद्, शरद्भ्रमराशिवद्वा। पुनः पर्वतपंक्तयः, वज्रभीतानां पक्षैः आवृताः, स्वप्नदृष्टजगत् इव, कल्पनानगरं पूर्णमिव, दृष्टाः। तदा सागरः अन्धकारास्त्रं सृष्ट्वा, घनं तमः उत्पाद्य, तेन तमः मेघनाभिवत् प्रवृद्धम्। पर्वतछिद्रेषु व्याप्य, एकः सागर इव जातः, पर्वताः मत्स्यवत्, तारा मणिवद् अभवन्। तमसि प्रवृद्धे, कालुष्यमुद्राशयमिव, अनन्तकल्पैः अपि न निवर्तितम्। सर्वे जनाः अन्धकूपे पतितवद्, कल्पान्ते सर्वदिक् क्रियानिवृत्तिः अभवत्। तदा शस्त्रविदां श्रेष्ठः विदूरथः, पुष्टमन्त्रबलसमन्वितः, सूर्यास्त्रं ब्रह्माण्डमण्डले न्यधत्त। तदा अगस्त्यवत् सूर्यः उदितः, किरणैः तमःसागरं पिबन्निव, शरदृतुवत् निर्मलः। अन्धकारवसनात् मुक्ताः, निर्मला दिशः, शोभमानाः, सुन्दरीणां सुशोभनस्तनयोषितां समक्षं राज्ञः इव। सर्वे वनपंक्तयः दृश्यन्ते, यथा साधूनां मनांसि लोभजन्यतमोरजालात् विमुक्तानि। तदा सागरः, कोपसमुत्थितः, सहसा भीषणं पिशाचास्त्रं सृष्टवान्, मन्त्रसम्भूतशरसमूहसम्बद्धम्। एवं संग्रामे, शरवृष्टयः, अस्त्राणि, मोहः, प्रबोधनं, सर्पगणः, गरुडसमूहः, तमः, सूर्यतेजः, सर्वं च, एकैकस्य वीर्यं प्रतिपादयन्ति स्म।