तत्र तु तेषां बाणानां केचित् शूलाग्राः, केचित् कर्षणमुक्तिशिरसः, केचित् शूलमुकुलसदृशाः, अपराः पुनः अर्धचन्द्राकाराः आसन्। केचन सिंहमुखशिरसः, केचन त्रिशूलाग्रधारिणः, अन्ये त्रिमुखाः, स्थूलशिलासमविक्रमान् आसन्। शिलामुखबाणाः तु प्रलयवायुवेगेन क्षिप्यमाणाशिलावृष्टिवत् व्यचरन्; तदा सर्वत्र महाकल्कलः, इव प्रलयाब्धेरुत्कोशः, उत्पन्नः। राजा तु तं महोदरतरङ्गविकटमपि सागरं प्राप्त्वा, कोपसमुत्थितः, मध्याह्नार्कप्रभासमुत्कर्षेण व्याप्तः। स धनुः संक्षिप्य, सर्वदिक् दिशः निनादयन्, इव देवगिरिशृङ्गेषु प्रलयमारुतध्वनिः, शब्दमकरोत्। स बलवान् राजा, इषुध्यां निक्षिप्तान् बाणान्, प्रभातसूर्यस्य रश्मिवद्, सन्धानकाले प्रेषयामास। तस्य धनुष्कोट्याः एक एव महाबाणः निर्गच्छन्, आकाशे गच्छन्, सहस्रशः लक्षशश्च बाणाः पतन्ति स्म। सागरस्य वेगः शीघ्रता च, सूर्यस्य मुखप्रभा च, विष्णुधनुषो बलं च, तयोः उभयोः आसीत्। तस्य बाणाः मुसलाकृतयः, शब्देन गगनं व्याप्तवन्तः, इव प्रलयकाले गिरयः। तस्य सुवर्णशिरसः बाणाः, प्रहरणवृष्ट्यापहर्यमाणाः, आकाशे दीप्तिमन्तः, इव प्रलयकाले पतन्तः तारकाः। विदुरथात् अनवरतम् इष्वारवः निर्गच्छन्तः, इव सागरात् प्रवाहाः, सूर्यादपि रश्मयः। ते बाणाः, इव महावृक्षात् पुष्पवृष्टिः तीव्रवायुनाऽपकृष्यमाणा, अथवा तप्तलोहात् निष्क्रान्ताः ज्वलनस्पुलिङ्गाः, व्यचरन्। इव मेघात् निर्गच्छन्तः धाराः, इव निर्झरात् बिन्दवः, इव महापुर्यां ज्वलनात् दीप्तिस्पुलिङ्गाः, ते बाणाः आसन्। तयोः धनुषोः तीक्ष्णनिस्वनं श्रुत्वा, सेनाः स्तब्धाः अभवन्, इव सागरः शमं गतः, मौनेन पश्यन्त्यः। बाणप्रवाहः आकाशे गङ्गास्रोतस्समुत्कर्षेण सागरं प्रति, यक्षनिनादेन सह, प्रवृत्तः। धनुषां मेघात् अनवरतं सुवर्णशिरसां बाणानां वर्षम्, मृत्युमुखे पततां भीषणनिनादेन सह, वज्रनिनादवत्, प्रववृते। नगर्या महिष्या, वातायनात्, बाणनदीमिव सागरं प्रति प्रवहन्तीं दृष्ट्वा, कुतूहलेन अवलोकयामास। सा बाणसमूहं दृष्ट्वा, पतिस्य विजयमाशङ्कमाना, प्रमोदितवदना, इदं वचनमब्रवीत्— "जय देवी! अस्माकं स्वामी विजयी; पश्य, एष बाणप्रवाहः मेरुमपि रजःकणीकुर्यात्।" एवं स्नेहगौरवगभीरया वाचा तया उक्ते, ताः देव्योः, हासदीप्तमुख्ये, मानुषस्नेहमिव हृदि अनुभूतवन्त्यः। तदा स बाणसागरः सिन्धुना वह्निना पीतः, यथा जह्नुमुनिना दुष्प्रवेशेन तापेन मन्दाकिनी निगीर्णा। बाणवृष्ट्या स तं बाणसमूहं विदार्य, अधः प्रक्षिप्य, आकाशसागरे न्यपतयत्। दीपस्य नष्टगतिः न दृश्यते, तथैव तेषां बाणानां गतिः न ज्ञायते स्म। तं बाणप्रवाहं छित्वा, स्वं घनं बाणमेघं व्योम्नि प्रसारयामास, मृतयोद्धृदशरीरैः सह। विदुरथः अपि तत् शीघ्रं उत्तमबाणैः विदार्य, इव प्रलयवायुः सामान्यं मेघं विक्षिप्य, तं निवारयामास। एवं परस्परं बाणवृष्टिभिः, उभौ नृपतī, अन्योन्यस्य प्रहारान् व्यर्थयन्तौ, अनवरतं युद्धं कृतवन्तौ। ततः सिन्धुः, गन्धर्वमित्रभावेन, मोहनास्त्रं समादत्त; तस्य प्रभावात्, विदुरथं विना, सर्वे जनाः मोहिताः अभवन्। सैनिकाः, शस्त्रवस्त्राणि त्यक्त्वा, मूकाः, शोकवदनाः, मृतवत्, चित्रपटे चित्राणि इव, स्थिताः। यावत् विदुरथस्य रथः मोहवेगेन मन्दगत्यभूत्, तावत् स राजा विदुरथः प्रबोधास्त्रं समादत्त। तदा जनाः, इव प्रातरुत्थितपद्मानि, प्रबोधनं प्राप्य, विदुरथे प्रलयासुरे कोपेन सागर इव, बाणौघः समुत्थितः। स घोरं सर्पास्त्रं समादत्त, येन बन्धनपीडा जाताः; तेन आकाशं पर्वताकारैः सर्पैः पूर्णम्। पृथिव्यां सर्पाणां संचारः, इव पद्मनालिनां सरसि; सर्वे पर्वतानि कृष्णसर्पच्छदैः आवृतानि। सर्वाणि वस्तूनि सर्परूपैः आच्छादितानि; पृथिवी पर्वतवनयुक्ता अपि शक्तिहीना अभवत्। तदा उष्णवाताः, अंगाररजसा सह, विषवेगसूचकाः, ज्वलनधूलिवत्, तीव्रं वातयन्तः। विदुरथः, महास्त्रविद्, ततः सुपर्णास्त्रं समादत्त; तेन, गारुडा, सुवर्णपर्वतसदृशाः, उत्पन्नाः। सर्वदिक् सुवर्णमयी अभवत्, सर्वदिक् पूरिता; प्रलयपर्वतपक्षिणां निनादोत्थिता विनाशवायवः प्रववुः। सर्पमण्डलानि, श्वासफुफ्फुसनिनादेन, फणाविक्षेपेण, मेघसमूहं महानिनादेन पूरयन्ति स्म। तदा बलवान् गरुडः, पृथिव्यां व्याप्नुवत्सर्पसमूहं, अगस्त्य इव सागरं पित्वा, तान् सर्पान् ह्रस्वनिनादेन निगिलन्, अदत्। सर्पच्छदविमुक्ता पृथिवी, महती, एकरूपा, दीप्तिमती, इव महती जलहीना रजतपट्टिका, दृष्टा। ततः स गारुडसमूहः कुतश्चित् अदृश्यः अभवत्, इव दीपसमूहः वातेन विकीर्णः, इव शरद्गणघनः।