ताः देव्यौ तदा तं व्योमप्रदेशं जगदपि व्योममयं चाण्डकोषे प्रविश्य, यथा वटफलस्य पक्वस्य छिद्रेण पिपीलिका प्रविशति, एवं प्रविष्टे। तत्र ताः अन्यान् लोकान्, पर्वतान्, अन्तरिक्षं च गच्छन्त्याः, पृथिवीं समुपजग्मतुः, या पर्वतश्रेणीसमुद्रसमाकुला आसीत्। तत्र ताः जम्बूद्वीपं ददृशतुः, मन्दरमणिमेरुणा शोभितं, नवरक्तदलान्तर्गतम्। तत्र भारतवर्षे लीलापतिस्थानम् आसीत्। तस्मिन्नन्तरे, तस्मिन्नेव देशे, भूषितायां पृथिव्यां, कश्चन राजा, सीमासु व्याप्नुवन्, विजयकर्म अकरोत्। तत्र युद्धोत्सवदर्शनाय त्रैलोक्यवासिनः सर्वे समागताः, आकाशं अतिशयसंकीर्णमभवत्। ताः च देव्या निर्भयम् आगत्य, आकाशं सुरगणैः मेघैः इव भूषितं ददृशतुः। तत्र सिद्धचारणगन्धर्वविद्याधराः, नायकग्रहणातुराः सुरनर्तकीभिः परिवृताः आसन्। अत्र भूतपिशाचप्रेताः रक्तमांसमुखाः नृत्यमानाः, विद्याधर्यः पुष्पवृष्टिप्रवहद्भिः हस्तैः शोभिताः च आसन्। वेतालयक्षकुम्भाण्डैः समन्वितं, यत्र ते द्वन्द्वयुद्धदर्शनाय सन्मानपूर्वकम् उपविष्टाः, गिरिशिखराणि च शस्त्रपातनिरोधाय गृहीतानि। तत्र व्योम्नि शस्त्रवर्षाः पतन्ति, प्रेतसमूहाः पलायमानाः, वीरैः उत्साहदीप्तैः इन्द्रसैनिकैः च दीप्तम् अभवत्। लोकपालानां गजेन्द्राः, नायकानां कृते भूषिताः, समुपागताः, वीरगणाः च संगतान्, गन्धर्वचारणाः च कुतूहलदृष्ट्या पश्यन्ति। तत्र वीराणां प्रति कामार्ता स्त्रीदृष्टयः पतन्ति, प्रेक्षकसमूहः च वीर्यप्रतियोगिताविस्मयेन कम्पितः। समीपे भीषणयुद्धध्वनिः, वीराणां संवादः, यत्र रम्याङ्गनाः हास्यचेष्टाविशारदाः चामरव्यजनैः वीजन्ति। यत्र ऋषयः पुण्यश्लोकान् धर्मिणां पक्षे गायन्ति, पतिसंभृतपत्नीगणाः नवीनस्तुतिगीतानि गायन्ति। यत्र वीरबाहुप्रसङ्गलोलुपाः स्त्रीसमूहाः समागताः, शुद्धवीर्यश्रीः सूर्यं च शशिनं इव करोति। भगवन्, कः स वीर इति कीर्त्यते? कः स्वर्गे भूषितः? कः वा डिम्बाहेन हतः इति कथ्यते? यः शास्त्रविहिताचारः स्वामिनः कृते युद्धे हन्यते वा विजयी वा भवति, सः वीरः उच्यते, स वीरलोकं प्राप्नोति। अन्यथा, यः छिन्नाङ्गः युद्धे हन्यते, स डिम्बाहहतः इति कथ्यते, नरकाय योग्यः। यः अर्थाय शास्त्रविरुद्धाचारः युद्धे मृतः, तस्य नित्यं नरकः। यः शास्त्रार्थान् लोकाचारांश्च अनुसृत्य तथा युद्धं करोति, स भक्त्या वीरः इति कथ्यते। गवां, ब्राह्मणस्य, मित्रस्य, शुभेच्छायाः च रक्षार्थं शरणागतपरित्राणाय यः प्रयत्नं करोति, स मृतः स्वर्गे भूष्यते। स्वभूमिरक्षणधर्मः सदा पालनीयः, तदर्थं मृतः राजा वीरः स्यात् वीरलोकं च गच्छति। यः तु प्रजाहितनाशकस्वामिनः कृते युद्धे मृतः, ते नरकं यान्ति। धर्मेण युद्धे कृतमाने, घातकाः अपि तं धर्मक्रमं न विनाशयेयुः, येन जनाः भयात् विमुच्यन्ते। यत्र वीरः हन्यते, तत्र मूढैः स्वर्गगमनं उक्तं, शास्त्रतः तु धर्मवीरः एव वीरः इति निश्चितम्। ये धर्मार्थे शस्त्रधारिणः तिक्ष्णधारां सहन्ते, ते वीराः कथ्यन्ते, अन्ये तु केवलं कवचभारवाहकाः। तदर्थं युद्धव्योम्नि, दिव्याङ्गनाः, ये महात्मनां देवतानां प्रियाः, तत्र कुतूहलसमाकुलाः तिष्ठन्ति। तत्र व्योमोत्सवः नृत्यन्तमिव शोभते, यत्र विमानपङ्क्तयः, देवसिद्धनिषेविताः, मन्दरमाल्यधारिण्यः स्त्रियः परिवृताः, कोमलमधुरगीतैः विद्याधर्यः पूरयन्ति। एवमस्ति, तासु दिव्याङ्गनासु परमवीरप्राप्त्याशया नृत्यन्तीषु, लीलाप्यज्ञानसमन्विता तत्र व्योम्नि स्थित्वा तद्विलोकयामास। सौराष्ट्रे देशे, यत्र भर्तृपालो राजा, वनैः संवृतं विशालं काननं द्वितीयं व्योम इव भीषणमासीत्। तत्र द्वौ सेनागणौ, शान्तौ, मृदुगम्भीरसिन्धुवद्विस्तीर्णौ, मत्तौ, घनौ, स्थिरौ, प्रतिराजनेत्रौ, तिष्ठन्तौ। युद्धाय सज्जिताः, सुवर्मभूषिताः, अग्निवत् समिद्धाः, सन्नद्धदृष्टयः, प्रथमप्रहारस्य प्रतीक्षायाम् उद्विग्नलोचनाः। तत्र शुद्धनिष्कासितखड्गधारिणः, क्षेत्रं तु परशुप्रासगदाचर्मसमाकुलम्। वीरगणानां वेगेन भूमिः कम्पिता, गरुडपक्षनिःश्वासेन वनमिव, सूर्यप्रभायां सुवर्णकङ्कणानि विराजन्ते। क्रुद्धाः शस्त्राणि समुत्क्षिप्य, परस्परं वीरा अपश्यन्, चित्रपटे चित्रितानिव। तेषां व्यूहरेखाः दीर्घरेखाभिः निश्चिताः, व्योम्नि तद्विस्फोटगर्जितैः पूरितम्। प्रातःकाले, स्मितमुखाः, मृदङ्गशब्दनिवृत्ते, स्थिरव्यूहाः, जडाः तिष्ठन्ति। द्विभुज्यन्तरं केवलं, मध्ये शून्ये एकपुलः, कल्पनावायुनाऽपि विभक्तम्, एकसिन्धुवत् विक्षिप्तम्। तत्र नृपतिः, कृत्यसंकटे चिन्तया आक्रान्तः, हृदयगुहायां शुष्कबककण्ठवत् चञ्चलः। अनन्तसैन्यः, प्राणत्यागाय सिद्धः, धनुष्मन्तः, कर्णस्थितबाणाः, युद्धोत्सुकाः, तत्र स्थिताः। एवं ताः देव्या व्योममार्गेण भारतभूमिम् अगच्छतुः, तत्र च युद्धोत्सवस्य अद्भुतं दृश्यं दृष्ट्वा, धर्माधर्मयोः विवेकं, वीरस्य स्वरूपं, स्वर्गनरकयोः फलम्, सर्वं सूक्ष्मदृष्ट्या अवलोकयामासतुः।