शतसहस्रयोजनविस्तीर्णं भूमण्डलं, धूलिकणैः संवृतं, अनेकदेशविन्यासेन स्थिरं, शिशिरश्च शीतलैः श्च्युतैः सिक्तमस्ति। तस्य पार्श्वे द्विगुणमितः सागरः लवणजलमयः बाहुवल्लितुल्यः, बहिः परितः वर्तते। तस्यापि पार्श्वे द्विगुणमितः शाकद्वीपजलमयः कटकाकारः वलयः विश्वलतावत् प्रसारितः वर्तते। ततोऽपि द्विगुणमितः क्षीरसागरमयः शीतलश्च वलयः परितः संवृतः। ततोऽपि द्विगुणमितः कुशद्वीपमयः वलयः, बहुजनसंयुतः, शोभायमानः परितः वर्तते। ततोऽपि द्विगुणमितः दधिसागरमयः वलयः, देवसंघान् सततं पुष्णन्, परितः संवृतः। ततः क्रौञ्चद्वीपमितः वलयः, खातखडेन नगरनवेन समं, परितः संवृतः। ततोऽपि तूल्यमितः घृतसागरमयः वलयः, तस्यापि पार्श्वे शाल्मलिद्वीपमयः वलयः, अमरैः पूर्णः। ततः देवमहासागररेखया, पुष्पशुक्लया, शेषशरीरयुक्तया, हरिरूपमिव प्रकटितमस्ति। ततः गोमेदकद्वीपरेखया, तूल्यमितया, तद्वत् इक्षुरेखया, हिमालयशिखरशुद्धया, संवृतमस्ति। ततः पुष्करद्वीपरेखया, द्विगुणमितया, अन्ते मधुजलसागररेखया, तूल्यमितया, परितः संवृतमस्ति। सप्तसागररेखासु, दक्षिणपश्चिमदिशि, ज्वलदग्निद्रव्यमिव जलमध्ये, अग्निवलयबिन्दुभिः चिह्नितमस्ति। ततः दशकोटिप्रमाणं भूमण्डलं, तप्तसुवर्णप्रभया दीप्तं, वक्रं, शोभायमानं, दिव्यजनानां रमणीयमस्ति। एवं सप्तसागरद्वीपसुवर्णभूमिप्रमाणानुसारं, ततो दशगुणं अधः, पातालप्रदेशपर्यन्तं विस्तारितमस्ति। गम्भीरवर्तुलं वलयम्, गुहासमूहसदृशं, पातालमार्गेण विहितं, भीषणस्वभावयुक्तं, उन्नतमस्ति। ततः सर्वं दशगुणं उन्नतम्, सर्वदिशायुक्तं, गुहासमूहैः भीममस्ति। नीलोत्पलमालया, अर्धशुष्कतिमिररूपया, रत्नशिखरैः, कुमुदैः, पद्मैः, शतदलैः शोभितमस्ति। लोकालोकमहापर्वतपरितः, त्रैलोक्यलक्ष्मीवल्लितुल्यशिखरैः वृतमस्ति। ततोऽपि सर्वं दशगुणं, अज्ञातजनचरवनं नाम, सर्वत्र रक्षति। ततोऽपि सर्वं दशगुणं, शुद्धजलमिव आकाशे सर्वदिशि प्रसारितमस्ति। ततोऽपि सर्वं दशगुणं, ज्वलदग्निसमूहैः संवृतं, मेरुशिखरादीनपि द्रावयितुं समर्थमस्ति। ततोऽपि सर्वं दशगुणं, मेरुशिखरादीनपि तृणधूलिसदृशं चलयितुं समर्थमस्ति। सर्वतः वातेन संवृतं, पर्वतभेदनसमर्थः, अग्निहरणसमर्थः, शून्यत्वात् मौनमस्ति। ततोऽपि सर्वं दशगुणं, सर्वतः आकाशेन संवृतं, शून्यरूपेण एकरूपमस्ति। ततः शतयोजनविस्तृतं, घनमस्ति, ब्रह्माण्डखण्डेन आच्छादितं, सुवर्णसूर्यशिखरयुक्तं। एवं समुद्रैः, महापर्वतैः, दिगपालैः, देवपुरैः, आकाशभूमिभिः सृष्टं जगत् निरीक्ष्य सा स्वगृहकक्ष्यां भूमौ अपश्यत्। ततः सिद्धयोः स्त्रियौ स्वगृहं अपश्यताम्—लोकस्य अदृश्यं, ब्रह्मस्थानं, मन्दपं। तत्र चिन्तितदासैः पूर्णं, स्त्रीमुखैः अश्रुनिर्द्रवितं, भग्नरचनं, शुष्कपद्मसदृशं गृहं दृष्टम्। उत्सवहीनपुरसदृशं, अगस्त्यप्रभावान्ते समुद्रसदृशं, ग्रीष्मदग्धवनसदृशं, विद्युत्पातितवृक्षसदृशं गृहं दृष्टम्। वातविक्षिप्तमेघसदृशं, हिमदग्धपद्मसदृशं, अल्पतैलदीपसदृशं, दुःखदायकं गृहं दृष्टम्। पतिसंवृद्धिहीनं तत् गृहं, मृत्युप्रसन्नमुखैः शोभायमानं, म्लानपर्णपुराणवनसदृशं, वर्षापरित्यक्तप्रदेशसदृशं, धूलिसंवृतं दृष्टम्। ततः दीर्घकालशुद्धज्ञानाभ्यासेन सा रमणी सत्यनिश्चयेन, सत्यकामेन, देवतासदृशी अभवत्। सा चिन्तयामास—"मम बान्धवाः माम् साधारणस्त्रीरूपेण पश्यन्तु।" ततः तत्र गृहे कुटुम्बिनः तां स्त्रीद्वयं अपश्यन्, लक्ष्म्यौर्योरिव उज्ज्वलमन्दिरे संयुक्ते दीप्तिमन्तं। शिरःपादपर्यन्तं विविधमालाभिः अलङ्कृतं, नूतनं, रम्यं, वसन्तदेवीनां वनसदृशं, तं स्त्रीद्वयं अपश्यन्। तौ औषधिग्रामं रसायनैः पूर्णं, शीतलता, हर्ष, सुखं ददातुं, द्विचन्द्रोदयनिव सदृशं, अपूरयताम्। तौ लम्बलता केशवितानदृष्टिभिः, चलितनेत्रैः, जटितनीलोत्पलैः मिश्रितमालिकापुष्पसमूहं विक्षिपताम्। तौ शरीरदीप्त्या, स्रवद्घनसुवर्णनदीसदृशया, वनं सुवर्णमिव दीप्तिमन्तं अकुर्वताम्। तौ स्वाभाविकसौन्दर्येन, लीलारम्यतया, लक्ष्मीरूपं स्वसौन्दर्यसागरतरङ्गं अतिक्रान्तमिव आसीत्। तौ लतावल्लितुल्यभुजप्रवालैः, रक्तदीप्तहस्तैः, नूतनं कल्पवृक्षसुवर्णवनं विक्षिपताम्। एवं सप्तसागरद्वीपसुवर्णभूम्यादिविस्तृतं जगत् निरीक्ष्य, सा सिद्धा स्त्री स्वगृहं दुःखितं दृष्ट्वा, आत्मज्ञानसंपन्ना, दिव्यरूपेण बान्धवान् सान्त्वयन्ती, लक्ष्म्यौर्योरिव उज्ज्वलमन्दिरे संयुक्ते, ग्रामं, वनं, सर्वं सौन्दर्येण पूरयन्ती, दिव्यरम्यरूपेण शोभायमानं आसीत्।