ते च मनसा निर्झरिणां प्रवाहेषु स्थित्वा, वातेन चलितमेखलानां जलपातानां छायासु च, मेघशिखराणां च आश्रयम् उपभुज्य सन्तः, सुखेन रममाणाः आसन्। ततोऽनन्तरं, त एव मधुरस्नेहिनौ स्वशक्तेः विश्रान्तिम् उपगतौ, विशालं शान्तं चाकाशं निरवद्यं निर्विकल्पं च निरीक्ष्य, तत्रैव नूतनं किञ्चन अनुभूतवन्तौ। तयोः परस्परस्य गूढान्तराणि, यानि शतजगदपि न शून्ययन्ति, पूर्णानि सन्ति, तानि अपूर्वाणि दृष्टवन्तौ। ऊर्ध्वं पुनः, तस्मिन्नेव आकाशे, विविधरूपैः पृथगावृतानि, तत्त्वावरणैः, मेघैः, दिव्यप्रासादैश्च, परंपरया आच्छादितानि दृश्यन्ते स्म। सर्वतो मेरुशिखरादीनां पर्वतानां प्रभया कमलमणिप्रभाभिः शोभमानं, यथा विश्वज्वालान्तःपुरं, तथा तदाकाशम् आसन्। मुक्ताचूडशिखरप्रभया हिमालयपर्वतपृष्ठानि शोभमानानि, सुवर्णमयी भूमिरिव सुवर्णपर्वतशिखराणि प्रकाशमानानि दृष्टानि। महामारकतप्रभया हरितच्छायायुक्ता तृणभूमयः, दृश्यदोषात् जातया तमसैः, सत्याभावसम्भूतया, आवृताः। पारिजातलतागुच्छैः दिव्यप्रासादैश्च भूषितम्, वैडूर्यतलमिव, बोधपुष्पैः स्फुटितमिव आसीत्। तत्र मनसो वेगेन महासिद्धशक्तिभिश्च विचर्यमाणं, दिव्यस्त्रीणां विमानस्थगीतसंगीतरवैः पूरितं, तदाकाशम् आसीत्। त्रैलोक्यचरगणैः दुर्लङ्घ्यम्, देवासुरकुलैः सञ्जुष्टम्, परस्परमदृश्यगतिभिः, तदाकाशं निर्भरम् आसीत्। तस्य सीमासु कुम्भाण्डराक्षसगुह्यकवृत्तयः, वातवेगेन शीघ्रगामिनः विहायसगणाः च, तत्र आसन्। विमानगमनरवैः, मुष्टिघोषेण च, ग्रहतारागमनप्रेरितयन्त्रैः, तदाकाशं निनदितम् आसीत्। अल्पसिद्धैः त्यक्तम्, सूर्यरश्मिभिः दग्धम्, सूर्याश्वमुखवायुनाऽपि विमानेषु अग्निदग्धानि, तत्र आसन्। लोकपालगणैरप्सरोगणैश्च गमनवेगेन चञ्चलितम्, दिव्यस्त्रीणां धूमपिञ्जरैः आच्छन्नम् आसीत्। दिव्यस्त्रीणां भूषणानि विहगैः हृतानि, स्वप्रभया हीनानि, सिद्धानां सामर्थ्यैः मिश्रितानि, परन्तु तस्य बलम् अपि क्षीणम् आसीत्। सिद्धगणानां घर्षणविघर्षणैः, हिमालयमेरुमन्दरपर्वतानाम् अंशुकशिखरेषु घनाः विक्षिप्ताः। तत्र काकूलूकगृध्रगणैः परिवृतम्, तरङ्गवद् नृत्यमानैः, स्त्रीगणैश्च सह, तदाकाशम् आसीत्। श्वशृगालकाकोष्ट्रखरमुख्याः योगिन्यः, विकृतनृत्यरताः, शतयोजनव्यापिन्यः, अनिर्दिष्टगत्यागतयः, तत्र विचरन्ति स्म। मेघमन्दिरमिव, लोकपालानां पुरस्तात् धूमपिञ्जरैः पूरितम्, यत्र सिद्धद्वन्द्वगन्धर्वगणैः उत्सवान्दधिरे। खदिरवृक्षैः मार्गः व्याप्यते स्म, दिव्यगीतश्रवणमदनः, नीडवासिभिः विहगैः सर्वदा चिन्हितः। नदीजालानि वातस्कन्धेषु निवेशितानि, दिव्यबालानां विचित्रदर्शनकुतूहलविहरणेन, तदाकाशम् अद्भुतमिव आसीत्। कदाचित् वज्रचक्रशूलखड्गायुधधारिणां संदेहाः, कदाचित् तु तुंबरूनारदगीतैः गृहाणि निनदितानि। क्वचित् मेघपथेषु महाघनसमूहाः, कल्पान्तसलिलोपमाः, चित्ररूपविन्यासाः, मूकनिवृत्तिवत् शान्ताः। क्वचित् पर्वतपक्षिणां पक्षसदृशनीलमेघाः शोभन्ते, क्वचित् सूर्यकणैः स्रवद्भिः सुवर्णमेघाः। क्वचित् शशांकशीतांशुप्रभाभिः मेघाः शीतलप्रकाशवर्षिणः, क्वचित् मेघसागरः निःस्पन्दः, शून्यजालदृश्यमानः। क्वचित् वातेन तृणशिखासु संचालिताः, क्वचित् मेघतलानि निर्मलानि, पत्रगुच्छप्रभया दीप्तानि। क्वचित् रजसा वातेन धूसरितं, मेरुकन्दरमिव, क्वचित् दिव्यप्रासादप्रभया, सुरांगनाशोभया च आकाशम् विभूषितम्। क्वचित् रिक्तमाकाशम्, मातृगणनर्तनपरिवेष्टितम्, क्वचित् महायोगिगणनिनदितम्। क्वचित् मुनिसभाः शमसमाधिस्थाः, शान्ताः, प्रमोदजनकाः, क्वचित् गन्धर्वकिन्नरदेवस्त्रीगणगीतगुञ्जितानि। क्वचित् देवगणाः स्थिरनगरैः परिवृताः, विचरन्तः, क्वचित् मार्गनिरोधिता नगराणि, क्वचित् मायामयानि, क्वचित् अनुत्थितनगराणि। क्वचित् शशांकविहारिण्यः सरितः, क्वचित् स्थिरसलिलाः, क्वचित् सिद्धगणसम्भाराः, क्वचित् चन्द्रारुणाः। क्वचित् प्रातःकान्तिः, क्वचित् रात्रेः तमः, क्वचित् सन्ध्याच्छाया, क्वचित् तु धूम्रता। क्वचित् दिव्यप्रासादश्वेतता, क्वचित् वर्षति मेघाः, क्वचित् स्थूलमिव भूमिरिव आकाशम्, लोकविश्रामभूमिरिव दृश्यते। क्वचित् देवासुरगणाः शीघ्रं गच्छन्ति, क्वचित् सर्वदिशं विचरन्ति। क्वचित् शतयोजनान्यपि दुर्गमानी, धूमाच्छन्नानि, क्वचित् नाश्यतेजसा पूरितम्, क्वचित् हिमालयगहनेषु शीतलम्, चन्द्रादिग्रहगृहेषु। क्वचित् कल्पवृक्षमहारण्यः नगरशिखरस्थाः नृत्यन्ति, क्वचित् दैत्यनिपातेन पतितानि दिव्यनगराणि। क्वचित् दिव्ययानावरोहणेन ज्वालारेखाः, क्वचित् शतशिखिग्रहसंघर्षेण व्याकुलम् आकाशम्। क्वचित् शुभग्रहगणेन गृहीतम्, क्वचित् तमसा वेष्टितम्, क्वचित् दिवासंप्रभया दीप्तम् आकाशम् इति। एवं तद् आकाशमण्डलं, पर्वतशिखरमणिप्रभया, दिव्यस्त्रीगीतनिनदितम्, सिद्धगणसम्भारैः, देवासुरविहारैः, योगिनीनर्तनैः, विविधरूपविचित्रमिव, अनन्तैश्वर्यम्, अद्भुतमिव, तयोः दृष्टिपथेन अवलोकितम्।