ततः, हे लीलामयि, क्रीडारसविहारिणि मनोज्ञलोचना, चित्तसंवेदनस्वभावेन, दूरमिव व्योम समासादितवतीव। तत्र स्थित्वा, एकाग्रचित्ता सा, अतीव दूरं, कोटियोजनविस्तीर्णं गगनमाक्रम्य, ऊर्ध्वमुत्पपात। तस्यां दिशि, वस्तुज्ञानस्वभावेन, तयोः व्योममयशरीरयोः, परस्पररूपावलोकनेन, स्नेहबद्धौ प्रियसखौ अभवताम्। दूरात् दूरतरं प्लुत्य, शनैः शनैः उच्चस्थानं प्रति आरोहन्तौ, हस्तेन हस्तं संयोज्य, तौ गगनं वीक्षन्तौ अग्रे प्रस्थितौ। तद्व्योम, एकमिव महोदधिं, गम्भीरं, शुद्धान्तरं, मृदुलं, शीतलसुपवनसंस्पर्शसुखदं च बभूव। शून्यसलिलैः सिक्तं, परममनोहरं, शान्तं, विशुद्धं, गम्भीरं, सुस्पष्टं च तदासीद्, सद्गुणिन इव स्वच्छम्। यत्र शुद्धसलिलानि पर्वतशिखरस्थानि, पूर्णचन्द्रसदृशविमलदेशेषु, तौ कामसिद्ध्याशया विश्रान्तिमाप्नोताम्। मन्दसुगन्धिवातैः सिद्धगन्धर्वमाल्यगन्धयुक्तैः, चन्द्रमण्डलात् निष्पन्नैः, तौ रममाणौ बभूवतुः। तीव्रतापान्ते, रक्तपद्मसंछन्ने, शनैः प्रवहमानसलिले, मेघच्छन्ने सरसि, स्नानं कृतवन्तौ। भूमेरुपवनेषु, पर्वतशिखरेषु, पद्मनालसहस्रेषु च, तौ सर्वदिशं भ्रमन्तौ, सरसिजमधुपाविव, विचरतः। निर्झराणां समीपे, वातोल्लासितमेखलामन्दरेषु, मनःसरित्संयुक्तौ, तौ शरणं प्राप्नुतः। एवं स्वशक्तिविश्राम्य, मधुरस्नेहयुतौ, तौ विशालं शान्तं रिक्तं गगनं पश्यतः। तत्र, पूर्वं न दृष्टं, परस्परगूढान्तरं, शतजगत्सम्पूरितमपि, अनिर्दश्यमानमदृष्टपूर्वं च अपश्येताम्। ऊर्ध्वं, पुनरपि ऊर्ध्वं, विविधरूपावरणैः, भूतच्छदमैः, मेघैः, दिव्यप्रासादैश्च पृथगावृतं, तौ ददृशतुः। सर्वतः, मेरुपर्वतादिपर्वतशिखरैः, पद्मरत्नप्रभया दीप्तैः, विश्वाग्निकुहरान्तःप्रभासमानैः, व्योम व्याप्नोत्। मुक्ताचूडशिखरप्रभया, हिमालयपर्वतपृष्ठानि शोभमानानि, सुवर्णशैलपृष्ठानि च कान्तिमन्ति स्वर्णभूमिं दीपयन्ति। महापन्नगमणिप्रभया, हरितग्राम्यच्छायया च, द्रष्टुः दृष्टिविनाशजन्यया, असत्यमूलया, तमसा च व्याप्तम्। पारिजातलतानिकरैः, दिव्यप्रासादैश्च भूषितं, वैदूर्यतलमिव बोधपुष्पसमुज्ज्वलमिव दृश्यते। मनसः शीघ्रगत्याः, महासिद्धशक्तीनां च मार्गे, दिव्यस्त्रीणां विमानस्थगीतवाद्यनिनादैः पूरितम्। त्रिलोकचरैः प्राणिसंघैः दुर्लङ्घ्यम्, देवदानवकुलसमूहैः, अन्योंन्यदर्शनरहितैः, संचार्यमाणम्। तस्य सीमासु कुम्भाण्डराक्षसगुह्यकचक्राणि, विहायसगणाः वायुवेगेन धाव्यमानाः च वसन्ति। तत्र विमानगमननिनादैः, मुष्टिग्राह्यनिनादैश्च, ग्रहतारकाचलनक्रीडया, व्योम यन्त्रयते। अल्पसिद्धैः परित्यक्तं, सूर्यरश्मिभिः दग्धं, सूर्याश्वमुखवायुनाऽपि विमानेषु दग्धानि। लोकपालगणगमनात् चञ्चलितं, दिव्यस्त्रीगृहधूपधूममण्डलैः आच्छादितम्। दिव्यस्त्रीभूषणानि विहगैः हृतानि, स्वप्रभायाः ह्रासः च, सामान्यसिद्धशक्तिसंयोगात्, शक्तिहीनं च तदासीद्। सिद्धगणसंघर्षविसरणैः, हिमालयमेरुमन्दरकिंकिनिशिखरसंनिधौ, मेघसमूहाः विक्षिप्ताः। काकूलूकगृध्रसमूहैः परिवृतं, तरङ्गवद्भग्नं, स्त्रीगणैः सह नृत्यमानम्। श्वानकाकोष्ट्रगर्दभमुखयुक्तयोगिनीसंहतयः, प्रमत्तनृत्यरताः, शतयोजनव्याप्तौ, यत्रकुत्रचित् गच्छन्त्यः, आगच्छन्त्यश्च। मेघमन्दिरे, लोकपालपूज्यधूपधूमपूर्णे, यत्र सिद्धद्वन्द्वगन्धर्वाः उत्सवसमारम्भे प्रवृत्ताः। खदिरवृक्षैः, दिव्यगीतश्रवणमत्तैः, पक्षिसमूहैः चिह्नितं मार्गं, नित्यं वासस्थाननिविष्टपक्षिसमूहैः च। वायुधारासु नद्यः जालवत् गृहीतानि, दिव्यबालानामुत्कण्ठया विचित्रदर्शनाय भ्रमणं, अद्भुतमण्डलमिव तदासीद्। कदाचित्, वज्रचक्रशूलखड्गायुधधारिणां संदेहाः सञ्चरन्ति; कदाचित्, तत्र तु तुंबुरुनारदगीतानि गृहाणि निनादयन्ति। कुत्रचित्, मेघमार्गेषु महाप्रच्छन्नमेघसमूहाः, कल्पान्तसलिलसदृशाः, चित्रितरूपाः, मूकवद् शान्ताः। क्वचित्, सुन्दरवृष्टिमेघाः, गिरिपक्षपक्षसदृशनीलाः; क्वचित्, सूर्यकणकधाराप्रभया शोभमानाः। क्वचित्, शशिनः शीतांशुप्रभया शोभिताः, मन्दप्रकाशवृष्टिमन्तः; क्वचित्, मेघसमुद्रः, निःशब्दः, शून्यजालमिव दृश्यते। क्वचित्, वातेन तृणाङ्कुराणां शाद्वलानि सञ्जातानि; क्वचित्, मेघतलानि स्वच्छानि, पत्रसमूहप्रभया दीप्तानि। क्वचित्, वायुधूलिधूसरितं, मेरुकन्दराभं; क्वचित्, दिव्यप्रासादैः, सुरांगनाभिः च शोभितं व्योम। क्वचित्, शून्यं व्योम, मातृगणनृत्यसंवृतम्; क्वचित्, महायोगिसंघातनिनादैः पूरितम्। क्वचित्, मुनिसंहतयः, ध्याननिष्ठाः, शान्ताः, समचित्ताः, साधुप्रियाः, विराजन्ति। क्वचित्, दिव्यस्त्रीगन्धर्वकिन्नरदेवगायनसमूहाः; क्वचित्, देवगणाः, स्थिरनगरैः परिवृताः, विचरन्ति। एवं तौ दिव्यदर्शिनौ, गगनमण्डलस्यातुलविस्तारं, विचित्ररूपसंपन्नं, सर्वदिशं रममाणौ, अनुभूतवन्तौ।