ते ध्यानस्थानं गत्वा, मणिमयस्तम्भेषु निबद्धप्रतिमा इव, भूषितभित्तिषु चित्रिताः इव, तिष्ठन्ति स्थिराः। सर्वे चिन्तां यत्नं च परित्यज्य, शान्तिः उत्पन्ना, सन्ध्यायाम् कमलकलिका इव विकसिताः, गन्धं विमोचयन्ति। तदा ते सम्यक् शान्ताः निर्मलाः, सर्वगतिक्रमात् विमुक्ताः, शरद्गिरिरिव वातरहितः, वर्षान्ते मेघैः भूषितः। अद्वैतसमाधिसंयोगेन, आकाशे ज्ञानमपरित्यज्य, वसन्ते कल्पलतायाः पूर्णरसस्य त्याग इव, तत्त्वज्ञानं प्राप्तवन्तः। यदा ‘अहं जगत्’ इति भ्रान्तिः नोत्पद्यते, प्रत्यवमर्शारम्भे, उभयमपि स्वस्वरूपं शुद्धनास्तित्वं अवबुध्य, तदा दृश्यभ्रमः पूर्णतः नष्टः; अस्माकं दृष्ट्या, शशविषाणमिव, असत्यमेव। यदादौ नास्ति, तद्वर्तमाने अपि नास्ति; यद् दृश्यते, तद् अव्यक्तमेव, अतः जगत् मरीचिकायां जलमिव। तत्पश्चात् तयोः स्वरूपं केवलं शान्तमभवत्; सा स्त्री द्वे, चन्द्रसूर्यग्रहणाद्यनेकवस्तुसमूहात् दूरं मुक्ते, आकाशवत्। ज्ञानदेहेन, बुद्धिदेवी तीरं गता; मानुषी, स्वदेहेन, शीघ्रं ज्ञानाज्ञानानुसारं, पारं गता। गृहान्तरे, हस्तमात्रं व्योममारोह्य, चित्स्वरूपः अभवत्, आकाशचारिणीव। ततः, हे क्रीडाप्रिय, रम्यनेत्रे, मनोवृत्तिस्वभावेन, दूरं आकाशं प्राप्तवतीव। तत्र तिष्ठन्ती, एकाग्रचित्तया, आकाशविस्तारं, अनन्तं, कोटियोजनपरिमाणं, दूरं दूरं, लंघयन्ती। वस्तुनिर्माणस्वभावात्, आकाशरूपे देहे अपि, परस्परं रूपदर्शनं कृत्वा, स्नेहसम्पन्ने, सन्निकृष्टे। तदनन्तरं, दूरात् दूरं लंघयन्ती, क्रमशः उच्चस्थानं आरोह्य, हस्तं हस्तेन संयोज्य, तौ अग्रे गत्वा, आकाशं दृष्टवन्त्यौ। आकाशः एकः महाप्लवः इव, गम्भीरः, शुद्धान्तः, सौम्यः, सुखस्पर्शं मंदवायुसंयुक्तं, प्रकटितः। शून्यजलनिमग्नः, अतीव रम्यः, शान्तः, पूर्णनिर्मलः, गम्भीरः, उत्तमपुरुषस्य स्पष्टतया। यत्र शुद्धजलं शिखरस्थं, पूर्णचन्द्रतुल्यप्रभाभवनं, तत्र तौ, सिद्धकामे, विश्रान्तिम् प्राप्ते। सुप्रभवायुसंयुक्ते, सिद्धगन्धर्वमाल्यगन्धयुक्ते, चन्द्रमण्डलोत्पन्ने, रममाणे। तीव्रोष्णान्ते, पद्मरक्तपूरिते, मंदजलाशये, मेघच्छायायाम्, स्नानं कृत्वा। भूमिवनानि, शिखराणि, अनेकाशतपद्मनालानि, सर्वदिशं भ्रमन्त्यौ, सरोवरमधुकराविव। प्रवाहे मनः स्थाप्य, जलप्रपातशरणे, वातोद्भूतमेघशिखरेषु, सुखं अनुभूते। ततः, स्वशक्तिविरामे, तौ मधुरस्नेहिन्यौ, विशालं शान्तं आकाशं, रिक्तं, महत्, दृष्टवन्त्यौ। तौ, पूर्वम् अदृष्टं, परस्परस्य गम्भीरगुह्यं, शतजगदपि न रिक्तं, पूर्णं, दृष्टवन्त्यौ। ऊर्ध्वं ऊर्ध्वं ऊर्ध्वं, पृथक् पृथक्, विविधानि रूपाणि, तत्त्वच्छादनच्छादितानि, मेघगृहाणि, तत्त्वच्छादितानि। सर्वत्र, मेरुशिखरादीनि, पद्मरत्नप्रभायुक्तानि, दीप्तानि, विश्वानलान्तरम् इव आकाशः पूर्णः। मुक्ताग्रशिखरदीप्त्या, हिमालयपर्वतपृष्ठं शोभितम्; सुवर्णशिखराणि, सुवर्णभूमि, दीप्तिमन्ति। महारत्नप्रभया, हरितवर्णेन, तृणभूमिः शोभिता; दृष्टिबलक्षयात्, सत्याभावात्, तमः जातम्। पारिजातलतासमुच्चयैः, दिव्यगृहैः भूषितम्; वैदूर्यपृष्ठम्, बोधपुष्पैः विकसितम् इव। मनोगतिसिद्धशक्त्यभिसंचारितम्, दिव्यस्त्रियाः गीतसंगीतध्वनिपूर्णम्। त्रीणि लोकानि विचरद्भिः प्राणिसमूहैः, देवदानवकुलैः, परस्परं अदृष्टगतैः, दुर्लङ्घितम्। सीमासु, कुम्भाण्डराक्षसगुह्यकचक्राणि, वातवेगात् गच्छन्ति विमानसमूहाः। गच्छन्ति विमानगृहाणि, हस्तनिनादेन गम्भीरध्वनिः, ग्रहतारागतिक्रमेण यन्त्रं सञ्चालितम्। अल्पसिद्धैः परित्यक्तम्, सूर्यरश्मिभिः दग्धम्; दिव्यविमानानि, सूर्याश्वमुखवायुनाः ज्वालितानि। लोकपालगणाप्सरोगणगतिप्रभावात्, धूमराशिभिः, दिव्यस्त्रीगृहदग्धधूपैः आच्छन्नम्। दिव्यस्त्रीभूषणानि, पक्षिभिः हृतानि, स्वप्रभा ह्रासिता; सिद्धसामान्यशक्तिसंमिश्रितम्, शक्तिहीनम्। सिद्धगणसंघर्षविक्षेपेण, हिमालयमेरुमन्दरसमीपे, मेघघनाः विक्षिप्ताः। अशान्तकाकूकोलवृत्तसमूहैः, संगृहीतैः, समुद्रतरंगनृत्यवत्, स्त्रीप्रेतगणैः परिवृतम्। श्वानकाकूष्ट्रगर्दभमुखयोगिनीसमूहैः, शतयोजनपर्यन्तं, उन्मत्तनृत्यं कृत्वा, अनर्थं गच्छन्ति आगच्छन्ति। मेघगृहः, धूपराशिपूर्णः, लोकपालपूर्वगृहेषु, सिद्धगन्धर्वयुगलैः उत्सवप्रारम्भः कृतः। खदिरवृक्षैः, दिव्यगीतश्रवणमदेन, मार्गः आवृतः; नित्यं पक्षिसमूहैः, गृहेषु, अंकितः।