एवं स्वभावयुक्तस्यापि, हे प्रभो, सर्वसमृद्ध्या सम्पन्नस्य संसारजालं विषवत् प्रतिभाति। कः खलु महात्मा अस्मिन्महामहीतले तं सामान्यव्यवहारे स्थापयितुं समर्थः स्यात्? यतः शाखाविस्तृतमिदं व्यसनं समुत्थितं, तस्मात् दयापरः कोऽपि तस्मादेनं उद्धर्तुं समुत्तिष्ठतु। यो महात्मा मोहं मनसः परित्यज्य, दुःखितान् सम्यगनुगृह्णाति, स एव सर्वान् शुभपथे नेतुं समर्थः; यथा सूर्यः पृथिव्यां तमः प्रबोधयति। यदि तथा, तत् शीघ्रं रघुनन्दनं प्राज्ञं आनयत, यथा हरिणाः हरिणं नेतुमिच्छन्ति। अस्य रघुनन्दनस्यायं मोहः न दारिद्र्यात्, नापि आसक्तेः, किं तु विवेकवैराग्यसमुत्थानं महाजागरूक्यम्। अतः रामः शीघ्रं अत्र आगच्छतु, वयं चात्रैव तस्य मोहं नाशयिष्यामः, यथा पवनः पर्वतस्य मेघं विक्षिपति। यदा सम्यगुपायेन स मोहः शुद्धो भवति, तदा रघुनन्दनः रामः परमपदं विश्रामं प्राप्स्यति, यथा वयमपि। सत्यसिद्धिं प्राप्य, प्रमोदज्ञाननिष्क्रान्तः, विश्रान्तः, स बलवत्तरः, कान्तिमान्, सुधां पिबन्निव दीप्तिमान् भविष्यति। स तु पूर्णतृप्तचित्तः, स्वाभाविकनित्यकर्मसु प्रतिष्ठितः, यथायोग्यं व्यवहरिष्यति। स महात्मा सर्वं जगत् विज्ञाय, सुखदुःखयोः अतीतः, काष्ठलोहसुवर्णेषु समदर्शी भविष्यति। एवं मुख्यऋषिणा उक्ते, राजा पूर्णचित्तः पुनः दूतपङ्क्तिं रामानयनाय प्रेषयामास। किञ्चित्कालानन्तरं रामः स्वगृहात् उत्थाय, पितरं प्रति ययौ, यथा सूर्यः पर्वतादुदयति। स च स्वकीयैः कतिपयैः परिचारकैः भ्रातृभिः च सह, पितुः शुभां सभां जगाम, यथा स्वर्गं देवेन्द्रालयं। दूरतः रामः ददर्श दशरथं राजसभायाम् परिवृतं, यथा इन्द्रः देवानां समूहैः परिवृतः। तस्य च वामदक्षिणे वसिष्ठविष्वामित्रौ, मन्त्रिसंघैः शास्त्रविशारदैः संरक्षितः। मनोहरचामरधारिणीभिः सुरूपाभिः स्त्रीभिः सेव्यमानः, यथावत् दिग्देवीभिः शोभितः। वसिष्ठविष्वामित्रादयः, दशरथः च स्वजनैः सह, दूरतः राघवं आगच्छन्तं ददृशुः, स गुहसदृशः। स स्थैर्यगर्वेण, हिमालयशीतलतया, सार्वभौमसेवया, गंभीरस्वरेण च युक्तः। स सौम्यः, समचित्तः, विनयबलसम्पन्नः, रम्यशान्तस्वरूपः, परहितार्थसाधनपात्रम्। यौवनारम्भे, यत्नशमसमन्वितः, निर्व्यग्रः, सुलभसिद्धकामः। लोकगति विचिन्त्य, शुद्धगुणक्षेत्रे विचरन्, एकैश्वर्यसमाश्रितः, गुणैः आलिङ्गित इव। स उच्चात्मा, अन्तःकरणे पूर्णः, परमं प्रदर्शयन्, निर्विकल्पस्थित्या। एवं बहुगुणसमन्वितः, दूरतः रघुवंशजः प्रकाशशुक्लाम्बराभरणैः शोभमानः दृश्यते स्म। स शिरसि सुन्दररत्नमौलिं विन्यस्य, चलच्छायारश्मिभिः दीप्तः, गिरीन्द्रशिरः पृथिवीं कम्पयन्निव प्रणनाम। प्रथमं पितरं प्रणम्य, ततः पूज्यऋषीन्, ब्राह्मणान्, बान्धवान्, गुरून् च अधिकगुणान् नमस्कृत्य। स्वसमीपस्थैः जनैः कृतनमस्कारान् स्वयं मधुरवचोभिः प्रतिगृह्य, सन्तुष्टः सन्, मुनिभ्यः आशीर्वादं प्राप्य, शान्तचित्तः, पितुः पवित्रसमीपं प्रायात्, दिव्यरमणीव दीप्तिमान्। राजा च तं पादयोः भक्तिपूर्वकं स्थितं दृष्ट्वा, शीघ्रं शिरसि आलिङ्ग्य पुनः पुनः चुम्बति। तथा शत्रुघ्नलक्ष्मणौ अपि, रिपुसूदनौ, स्नेहेन आलिङ्ग्य, राजहंस इव पद्मयोः। ततः राजा उवाच—"मम अङ्के उपविश, पुत्र"—इति; स तु भूमौ चर्मोपधानं विस्तीर्य, परिचारकैः आवृतः, तत्रैवोपविशत्। पुत्र, त्वं विवेकं प्राप्तः, गुणपात्रश्च; पण्डितवत् परिपक्वचित्तः, त्वं शोकैः न बाध्यसे। पितृपितामहगुरुवाक्यानुसारात्, सुसम्पन्नः भवति, न तु मोहान्वेषणात्। भीषणा अपि आपदः दुःसहाः, यावत् मनः मोहविस्ताराय न प्रवर्तते, तावत् दूरस्थाः भवन्ति। राजकुमार, महाबाहो, त्वं वीरः; त्वया एतेन्द्रियविषयाः शत्रवः, दुःच्छेद्याः दुरतिक्रम्याश्च, जिताः। कथं त्वं, ज्ञेययोग्यः सन्, अज्ञानवत् घनतरङ्गमन्दसागरमिव, मोहसागरे निमज्जसि? नीलोत्पलकुलसदृशाक्ष, मनसः कृतं कारणं परित्यज्य, केन हेतुनाऽसि विमूढः? कस्मिन्ते दुःखानि स्थितानि, कतिविधानि, केन, कस्य हेतोः, ते मनः चौरैः गृहं लुण्ठयन्तीव बाध्यते? त्वां दुःखार्तानां परमाश्रयं पश्यामि; यः स्थिरः पुरुषः आपदि लभ्यते, तेन दुःखानि जितानि स्युः। त्वं यत्किमपि वाञ्छसि तत् शीघ्रं वद, निष्पाप, ततः पुनः सर्वाणि तव दुःखानि भग्नानि भविष्यन्ति।