एवं उक्त्वा देवी स्वं दिव्यं धाम प्रस्थितवती, लीलापि तत्र निर्विकल्पसमाधिनि स्थिता, चिन्तारहितभावेन लीनाभूत। तस्याः क्षणेन शरीरं मनःकक्षं च परित्यज्य, पक्षिणीव स्वं नीडं विहाय आकाशे विहरन्ती, सा तत्र गतवती। तत्र सापश्यत् स्वं पतिं, भूमिपालं, तस्मिन्नेव राजसभायां बहुक्षत्रियसमूहमध्ये स्थितम्। स राजा सिंहासने उपविष्टः, जयध्वनिभिः पूजितः, बहुसभासु कार्यनिर्यातनाय यत्नशीलः। स राजमहालये स्थितः, ध्वजसमूहैः भूषितः, पूर्वद्वारे अनन्तमुनिसंहिता ब्राह्मणाः ऋषयः च स्थिताः। दक्षिणद्वारे अपरिमितस्त्रीसमूहः आसीत्, पश्चिमद्वारे बहवः राजा महाधिपाः च स्थिताः। उत्तरद्वारे रथगजाश्वसमूहः आसीत्, दक्षिणमार्गे केवलः विश्वसनीयः मन्त्री व्यवस्थायाम् स्थितः। पूर्वप्रदेशे कर्णाटदेशाधिपः कार्यनिर्यातनाय नियुक्तः, उत्तरसीम्नि विदेशिनां सर्वकार्ये सौराष्ट्राधिपः नियुक्तः। पश्चिमप्रदेशे मालवाधिपः शासनं कृतवान्, दक्षिणसागरतटे लङ्कादूतैः प्रफुल्लितम्। पूर्वसागरतटं महेन्द्रऋषिणा आकाशगमितमिव वर्णितम्, उत्तरसागरतटं दूतैः रहस्यमयमिव विस्तरेण निवेदितम्। पश्चिमतटे सूर्यास्तस्थानं नगरे प्राचीनं राजप्रासादं बहुक्षत्रियसमूहैः समाकीर्णं दृष्टम्। यज्ञमार्गगमनानि वाद्यध्वनिभिः गम्भीरैः जयघोषैः निनादितानि, गुहासु गीतगायकानां उत्सवध्वनिः प्रतिश्रुतिः। आकाशे गीतवाद्यध्वनिः प्रसारितः, अश्वगजरथैः उत्पन्नः धूलिकणसमूहः मेघवत् गम्भीरः। पर्वताः पुष्पगन्धकर्पूरधूपधूमगन्धैः सुरभिताः, सर्वत्र विविधाज्ञापत्राणि राज्यव्यवस्थायै स्थापितानि। सभा कर्पूरसागरफेनशुभ्रवस्त्रधारिभिः परिचारकैः शोभिता, तस्याः दीप्तिः भूमिस्वर्गयोः स्तम्भवत् सूर्यदीप्तिं अपि अतिक्रान्ति। राजा महाकृत्यनिरतः, नगरनिर्माणे कुशलवास्तुविद्भिः परिवृतः। तदा सा दिव्यविस्मयमयी सभा, स्वयमेव आकाशमयी, दिवि धूमावनमिव अवतरति स्म। तत्र गच्छन्ती, तां जनाः पुरतः न अपश्यन्, सा परकल्पनया निर्मिता, स्वप्ननारीव दृष्टा। एवं सा गच्छन्ती अपि तैः न दृष्टा, परकल्पनया निर्मिता, यथा स्वनगरे स्थितः स्वं नगरं न पश्यति। सा तान् अग्रगतान् अपश्यत्, यथा राजा अन्यनगरे आगतः तान् सहागतान् पश्यति। तत्र सा तैरेव बालकैः, तैरेव लक्षणाचारैः, तैरेव युवतिभिः, तैरेव मन्त्रिभिः पूर्ववत् दृष्टा। तैरेव भूमौ राजान्, तैरेव पण्डितान्, तैरेव स्नेहिणः, तैरेव सेवकादीन् अपश्यत्। ततः सा नूतनपण्डितान्, मित्राणि, विविधकार्यकर्तारः, अन्यनागरिकान् अपि दृष्टवती। सा मध्याह्नं, दिनं, दिशाः तीव्रतापेन अभिभूताः, आकाशे चन्द्रसूर्यौ, मेघजलवायुध्वनिम् अपि अपश्यत्। सा पृथ्वीं सरोवरनदीपर्वतनगरग्रामैः भूषिताम्, विविधनगरवनग्रामसमूहैः समाकीर्णाम् अपश्यत्। राजा द्विः अष्टवर्षः, पूर्ववृद्ध्युक्तः, पूर्वजनसमूहं ग्रामवासिनः च पूर्ववत् अपश्यत्। तान् दृष्ट्वा सा देवी चिन्तया अभिभूताभूत्, "अस्य नगरस्य सर्वजनाः महद् दुःखं प्राप्य मृताः," इति चिन्तयन्ती। ततः चेतनां पुनः प्राप्तवती, स्वं पूर्वान्तःपुरं प्रविष्टवती, तत्र निश्यां मध्ये सर्वं पूर्ववत् अपश्यत्। सा स्वं पतिं शवस्वरूपेण, पुष्पसमूहैः आवृतं, परिचारकान् निद्राग्रस्तान् अपि अपश्यत्। ततः सा स्वं सख्यः निद्रावशं प्राप्तान् जागारयितुम् आरब्धवती, "मम महद् दुःखम्, मां राजसभायां नयत," इति उक्तवती। "यदि अहं पतिसिंहासनस्य समीपे स्थित्वा सभाजनसमूहं पश्यामि, तदा जीविष्यामि, अन्यथा न।" इति। तस्याः वचनं श्रुत्वा, राजपरिचारकाः स्वस्वकार्ये जाग्रताः, निद्राहीनाः, सर्वकार्येषु प्रवृत्ताः। द्वारपालपंक्तयः नागरजनसभाजनसमूहं आमन्त्रयितुं, कार्यव्यवस्थायै, सूर्यकिरणैः भूमौ प्रसारितैः इव, अग्रसरन्ति। भक्तपरिचारकाः सभागृहं शुद्धीकरणे प्रवृत्ताः, शरद्रात्रे मेघरञ्जितं आकाशं यथा विशुद्धं कुर्युः। दीपपंक्तयः, तमःशुद्धजलदीप्ताः, सभायां स्थापिताः, तारा-पंक्तयः अद्भुतदृश्यम् इव अवतरन्ति। जनसमूहाः प्रांगणं समाकीर्णाः, यथा प्रलयकाले शुष्कसमुद्रतलम् सृष्ट्यां जलसमूहैः पूरितम्। मन्त्रिणः, कुलीनाः, निर्दोषाः, स्वं स्थानं प्राप्ताः, यथा त्रिलोकस्थापनाय लोकपालाः स्वं स्थानं पुनः प्राप्तवन्तः। मलयपवनः, कर्पूरविसृष्टगन्धयुक्तः, पुष्पगन्धयुक्तः, मधुरगन्धयुक्तः प्रवहति। द्वारेषु द्वारपालाः शुभ्रवस्त्रधारिणः स्थिताः, यथा पर्वतशिखरे मेघपंक्तयः, सूर्यतापं वर्षनिनादं च समाप्तवन्तः। पुष्पसमूहाः, प्रकाशेन तमःनिरस्ताः, भूमौ पतन्ति, यथा तारासमूहः वायुमेघैः अपसारितः। एवं सा लीलादेवी, दिव्यदृष्ट्या, पूर्वं स्वं नगरं, सभां, पतिं, परिचारकान्, सर्वं अपश्यत्, चिन्तया अभिभूताभूत्, पुनः चेतनां प्राप्तवती, राजसभायां गन्तुम् इच्छन्ती, परिचारकान् जागारयितुम् आरब्धवती, सभा पुनः शोभिता, दीपैः, पुष्पैः, पवनैः, जनसमूहैः, सर्वं दिव्यं दृश्यं आसीत्।