अस्मिन्मर्त्यलोके कश्चन पुण्यकुलोत्पन्नः पूर्णविकसितपद्मसदृशः राजा बभूव, यस्य नाम पद्म इति, यः कीर्तिमान् बहुपुत्रवान् महाधनश्चासीत्। स राजा सीमापालनविषये सागर इव, शत्रुषु तमःप्रभञ्जनसूर्य इव, प्रियेषु रजन्युत्पलचन्द्र इव, दोषेषु तृणदाहकाग्निरिव च बभूव। स बुद्धिसभासु मेरुपर्वत इव, यशःशशिनो निमित्तमुदधिरिव, गुणहंसानां सरःसदृशः, कलाकमलस्यार्क इव च आसीत्। शत्रुसमुद्रविघटनवायुवत्, गर्वगजकेशरिसदृशः, विद्यासकलप्रेमभाजनम्, सर्वाश्चर्यगुणनिधिश्च स राजा आसीत्। शत्रुसमुद्रमन्थनमन्दर इव, पुष्पसंपदामधुमधुरः, सौभग्यपुष्पधन्वा मदन इव चासीत्। क्रीडालताविहारवायुवत्, धैर्योत्सवविक्रमनायकः, कुलकुमुदचन्द्र इव, दुर्लभक्रीडालतायाः पावक इव च बभूव। तस्य भाग्यवती पत्नी लीलानामा आसीत्, या सर्वमंगलगुणसम्पन्ना, नवपद्मसदृशा पृथिव्यां प्रकटिता बभूव। सा सर्वसमृद्ध्या भूषिता, विनोदवचसा मधुरा, मृदुविलासहास्या, द्वितीयचन्द्रबिम्बस्मितप्रभा च आसीत्। अलकापुरीजनमानसहरिणी तस्याः पद्ममुखं, शीतलवपुः, पद्मकोशशुद्धान्तः, साक्षाल्लोतुस्वरूपा च सा बभूव। लताविलासमल्लिकागुच्छहासप्रभा, रससम्पूर्णा, नवपल्लवकोमलकरा, पुष्पभूषिता, मानुषी लक्ष्मीः इव सा आसीत्। शुभप्रभा, विमलवपुः, जनानां हर्षदायिनी, हंससेविता गङ्गेव पृथिव्यां प्रविष्टा बभूव। तस्मिन्राज्ञि पुनः कश्चन प्रमोदः समुत्पन्नः, इव नूतनप्रिया, या चिरकालं पृथिव्यां सर्वसुखदायकानि पुष्पानि सेवते स्म। स्रस्ते चित्ते सा स्रस्ता, हृष्टे हृष्टा, विक्लिदे विक्लिदा, प्रतिबिम्बवत्, प्रियतमे कोपिते केवलं भीता बभूव। सा भूमिसुराङ्गना, यस्य अन्यास्त्री नासीत्, तेन सह निष्कपटप्रेमरसास्वादनं कृतवती। उद्यानवनान्तरेषु, तमालवनगूहेषु, पुष्पछन्नशय्यागृहेषु, लतागृहेषु च साकं विहृतवन्तौ। पुष्पशय्योपरे, पुष्पालङ्कृतमार्गेषु, वसन्तोद्यानदोलासु, क्रीडापद्मसरोवरान्तः च रममाणौ। चन्दनवनान्तरे, सन्तानच्छायायाम्, कदम्बनिम्निवासेषु, परिभद्रकुहरेषु च सह विहृतवन्तौ। गिरिगुहासु, कन्दरासु, वातायनकक्षासु, तटमण्डपेषु, गजशिखरमन्दिरेषु च तौ क्रीडितवन्तौ। ग्रीष्मे हिममन्दिरेषु, लतागृहेषु, सुवर्णप्रासादवृक्षेषु, मुक्तारत्नभित्तिषु च रमितवन्तौ। यत्र मल्लिकाकोरकवृक्षाः विकसन्ति, सुरभिपुष्पधूली, वसन्तोद्यानकुञ्जेषु कोकिलकूजनानि, तत्र रमणीयं जीवनम्। मणिमयमृदुलतृणच्छन्नभूमिषु, जलधारापातेषु, रत्नप्रस्रवणेषु च क्रीडितवन्तौ। सुवर्णमणिशिलागिरिषु, दिव्यर्षिमन्दिरेषु, पुण्याश्रमेषु च दूरदेशे रमणीयं जीवनम्। श्वेतपद्मसरोवरशोभायाम्, हसितकुमुदेषु, वनान्तविकसितेषु, पूर्णोत्पलशय्यायाम् च रमणीयं क्रीडितवन्तौ। प्रहेलनैः, आख्यायिकाभिः, अक्षरक्रीडाभिः, विविधपट्टक्रीडाभिः, गोप्यकपटद्यूतैश्च सह रमितवन्तौ। नाटककथाभिः, पद्यरेखाभिः, देशभाषाभिः, नगरग्रामाचारैश्च सह विहृतवन्तौ। माल्यहारकदम्बकैः, विविधाभरणैः, विलासचेष्टाभिः, विविधरमणीयपात्रैश्च सह रमणीयं जीवनम्। कर्पूरपुगीनागरचूर्णचर्वणैः, परस्परालिङ्गनैः, दोलायुद्धविलासैः, पुष्पदोलायां रमणीयं जीवनम्। गृहे पुष्पदोलायाम्, परस्परदोलनक्रीडायाम्, लतावनान्तरेषु शरीरगोपनेन च क्रीडितवन्तौ। नौका, रथ, गज, अश्व, उष्ट्रयानयात्रासु, जलक्रीडायाम्, परस्परपरिषेचनक्रीडायाम् च रमणीयं जीवनम्। नृत्यगीतवाद्येषु, ताण्डवक्रीडायाम्, संगीतसंवादेषु, वीणादर्दुरवाद्येषु च सह रमितवन्तौ। उद्यानतटवृक्षपथेषु, अन्तःपुरमन्दिरेषु, सर्वत्र विविधविधैः क्रीडितवन्तौ। सा रमणीया, सुखोपचिता, पतिसंयुक्ता, पतिव्रता भार्या कदाचित् शुभचिन्तनया मनसि विचारयामास। मम पतिः लोकनाथः, प्राणाधिकः, यौवनश्रीसमन्वितः, कथं स कालातीतो मृत्युविजयी स्यात्? यः मे पतिः, यः आलिङ्गनेन स्तनयुगं समुन्नमयति, तेन सह शतसंवत्सराणि पुष्पगृहेषु स्वेच्छया क्रीडां कर्तुं कथं शक्येत? तथा तपःजपप्रयत्नैः शनैः शनैः राजशशिवद् अमरत्वं लभ्यते। द्विजातीन् ये ज्ञानतपःशास्त्रसम्पन्नाः तान् पृच्छामि—कथं जनानां मृत्युरनुपपद्यते? इति। सा तान् द्विजान् सम्यगर्चयित्वा, पुनः पुनः विनयान्नम्रया पृष्टवती—भो ब्राह्मणाः, कथं अमरत्वं लभ्यते? तदा ते ब्राह्मणाः ऊचुः—हे देवि, सर्वैः तपोभिः जपैश्च सिद्धासिद्धौ विविधानि फलानि लभ्यन्ते, न तु अमरत्वं कदापि। इत्येतत् द्विजमुखात् श्रुत्वा, सा पुनः शीघ्रं स्वबुद्ध्या चिन्तयामास, प्रियवियोगभीता चासीत्। यदि भाग्येन मम पतिः मम पूर्वं म्रियेत, तर्हि सर्वशोकात् विमुक्ता, स्वात्मनि शान्त्या वर्तिष्ये इति निष्चयमकरोत्।