यदा तत्र सुसम्मिलिते सिद्धगणे पुण्यवाक्यानि समुच्चरितानि, तदा दिवः पुष्पवृष्टिः छत्राकारवद् अवपत्। तस्यां पुष्पवृष्टौ मन्दारकुसुमकोषेषु विश्रान्तभृङ्गनिनादैः, सुरभिसौन्दर्यसमाकृष्टैः, प्रमत्तैः प्रमोदितैश्च, सर्वं वातावरणं रञ्जितम्। सा पुष्पधारा नभसि वातवेगेन नीतानां तारा इव भूमौ पतिताः, स्वर्गस्त्रियः स्मितरश्मिभिः भूमिम् आवृत्य इव विराजन्ति। एकमेव मेघमण्डलात् वर्षाबिन्दुश्रेणीव, वा घृतपिण्डानां परम्परा इव, सा पुष्पधारा शश्वत् पतति स्म। श्वेतहिमवृष्टिसदृशी, मुक्ताफलमालामिव, शशाङ्करश्मिप्रभेव, क्षीरसिन्धुवेलावद्, सा पुष्पधारा दिव्यरूपा सस्राव। तस्याः सौरभ्ये पद्मकेशरगन्धेन पूरिते, चलच्छद्भिः भ्रमरैः, मन्दगन्धवातनुनीयमानया, कूजनगीतानुनादमधुरया, सा पुष्पवृष्टिः प्रवहति स्म। केतककुसुमगुच्छाः परिवर्तन्ते, कुमुदसंकुलानि प्रसार्यन्ते, मल्लिकामालाः पतन्ति, नीलोत्पलनिकेतनानि च स्फुरन्ति। नगरस्य रमणीयस्त्रीणां गृहारामचत्वराणि पुष्पैः पूरितानि, नगरवासिभिः स्त्रीभिश्चोन्नतग्रीवाभिः निरीयमानानि। अम्बरस्थे मेघरहिते नीलोत्पलसन्निभे दिवि, अदृष्टपूर्वा वर्षा समुत्पन्ना, सर्वान् विस्मयेन स्मयमानान् अकुरुत। सा पुष्पवृष्टिः, यां कदापि न दृष्टवन्तः, सिद्धसमूहश्वासोत्क्षिप्ता, पादोनत्रिंशद्घटिकाम् अवपत्। यदा सभायां सर्वे समुपविष्टाः, पुष्पवृष्टिः शममुपगता, तदा तत्र स्थिताः सिद्धगणस्य संवादं शुश्रुवुः। सिद्धगणे बहुकल्पपर्यन्तं नभसि विचरन्तः, अद्य यद् अस्माभिः श्रुतम्, तद् अदृष्टपूर्वं, वचनामृतमिव। रघुसुतस्य विरागेण यदिहोक्तं, तद् वागीश्वरोऽपि न स्प्रष्टुम् अर्हति। अहो, अद्य वयं महत् पुण्यम् अश्रौष्म, राममुखनिष्पन्नानि वचनानि, यान्य् अमृतवत् चित्तं हर्षयन्ति। सः रघुवंशजः परमार्थस्य यथार्हं वर्णनं कृतवान्, शमामृतसौन्दर्यवत्, अतः स एव अस्मान् जागरयामास। अथ, रघुनन्दनस्य पावनवचनानां विषये महर्षीणां निर्णयो युक्तः श्रोतुम्। तत्र सर्वे महर्षयः, नारदव्यासनारदादयः, विघ्नरहिताः समुपस्थिताः। वयं सर्वे दशरथात्मजस्य अस्य पवित्रसभायाः समन्तात्, सुवर्णपद्मदलमिव, समुपवेशाम। एवमुक्त्वा, दिविस्थः सर्वऋषिगणः तस्मिन् सभायाम् अवतीर्णः। ते अग्रतः स्थिताः महर्षयः, पृष्ठतः वातवाहनाः, वन्याः पूज्याः च मेघश्यामजलनिधिव्यासन्यायेन व्यवस्थिताः। भृग्वङ्गिरःपुलस्त्यादिभिः भूषिताः, च्यवनोद्दालकशिरशरलोमादिभिः संरक्षिताः। परस्परस्पर्शजनितव्यूढमृगाजिनाः, चञ्चलदृशः, चञ्चलमाल्यकङ्कणाः, यथासुखं व्रतानि धारयन्तः। त एव अन्योन्यसौन्दर्यवर्धमानतारागणसमूहवत्, पुष्पवर्षसमूहवत्, द्वितीयसूर्यमण्डलवत् शोभन्ते। व्यासः तत्र व्योम्नि तारागणजालमिव, नारदः तत्र तारासमूहमिव, शोभमानौ। देवेषु इन्द्र इव, पुलस्त्यः तत्र विराजते; देवेषु सूर्य इव, अङ्गिराः तत्र शोभते। यदा सिद्धर्षिसभा आकाशात् पृथिवीं समुपेत्य, दशरथात्मजस्य सभा मुनिसमूहैः पूरिता, समुत्थिता। ये गगनचरणाः, ये च भूमिचरणाः, ते परस्परमिलिता, देहैः संलिप्ता, दशदिक् दीप्तयन्तः शोभन्ते। वेणुवाद्यघण्टाभरणहस्ताः, क्रीडापद्मधराः, कुसुमशिखरचूडाः, मणिमुकुटविभूषिताः। मुण्डमण्डलानि जटाभिः, कपिलकेशैश्च भूषितानि, बाहवः कङ्कणैः, किञ्चिद्रक्तमणिविभूषणैः अलङ्कृताः। वल्कलचीरवसानाः, रेशममाल्यवेष्टिताः, मुक्तामणिग्रन्थयः ससञ्चलन्तः, स्रग्भिः शोभमानाः। वासिष्ठविस्वामित्रादयः दिव्यगणान् ससंब्रहम् अर्घ्यपाद्यस्वागतैः सत्कृत्य, मानयन्ति। राजा अपि सिद्धगणं सम्यग्विधिना पूजयामास; ते च सिद्धाः राजानम् अवदन्, कुशलप्रश्नप्रीत्या च। परस्परानुरागहर्षयुक्ताः, अन्योन्यं समुचितेन सत्कार्येण समभ्यर्चयन्; दिव्यभौमर्षयः सम्यक्संस्कृतासनेषु उपाविशत्। सर्वतः वाक्पुष्पवृष्टिपुष्पैः स्तुतिभिः च, रामं नम्रशिरसं, पूजयामासुः। तत्र राजलक्ष्म्या दीप्तिमन्तः, विश्वामित्रः, वसिष्ठः, वामदेवः, मन्त्रिणश्च, एकत्र समुपविष्टाः। नारदः देवपुत्रः, व्यासः मुनिवर्यः, मारीचिः, दुर्वासाः, आङ्गिरसश्च तत्र आसन्। क्रतुः, पुलस्त्यः, पुलहः, शरलोममुनिवर्यः, वात्स्यायनः, भरद्वाजः, वाल्मीकिर्मुनिश्रेष्ठः च तत्र आसन्। उद्दालकः, ऋचीकः, शर्यति, च्यवनः, उष्मपः, घृतर्चिः, शालुडी, वालुडी च तत्र उपस्थिताः। एवं ये बहवः वेदवेदाङ्गविशारदाः, ज्ञातव्यज्ञानी महात्मानः, तत्र अग्रगण्याः आसन्। ततः वसिष्ठविस्वामित्राभ्यां सहिताः, नारदप्रमुखा मुनयः, स्वाध्यायसम्पन्नाः, रामं प्रांशुमुखं प्रति, इदं वचनम् ऊचुः।