ਜਨਕਸ੍ਯੇਵ ਸਦ੍ਬੁਦ੍ਧੇਸ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਏਵ ਵਿਵੇਕਿਨਃ । ਵਿਕਾਸਮ੍ ਏਤ੍ਯ੍ ਅਯਂ ਦੇਹੀ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ ਇਵਾਮ੍ਬੁਜਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਜਨਕ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚੰਗੀ ਸਮਝ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇਹ ਜੀਵ ਆਪ ਹੀ ਖਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਵੇਰੇ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ।
ਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤਮਨਨਂ ਚਿਤ੍ਤਂ ਵਿਚਾਰੇਣ ਵਿਲੀਯਤੇ । ਗਲਦ੍ਵਰ੍ਣਾਕृਤਿਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮ੍ ਆਤਪੇਨ ਹਿਮਂ ਯਥਾ
ਜਿਸ ਮਨ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਗੁੰਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਧੁਪ ਵਿੱਚ ਹਿਮ ਪਿਘਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਰੰਗ, ਆਕਾਰ ਤੇ ਛੂਹ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਯਮ੍ ਏਵਾਹਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯਾਂ ਨਿਸ਼ਾਯਾਮ੍ ਉਦਿਤੇ ਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਸ੍ਵਯਂ ਸਰ੍ਵਗਤਸ੍ ਸ੍ਫਾਰਸ੍ ਸ੍ਵਾਲੋਕਸ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਜਦੋਂ 'ਇਹੀ ਮੈਂ ਹਾਂ' ਵਾਲੀ ਭਾਵਨਾ ਅਗਿਆਨ ਦੀ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਰੋਸ਼ਨੀ ਆਪ ਹੀ ਉਭਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਅਯਮ੍ ਏਵਾਹਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਙ੍ਕੋਚੇ ਵਿਲਯਂ ਗਤੇ । ਅਨਨ੍ਤਭੁਵਨਵ੍ਯਾਪੀ ਵਿਸ੍ਤਾਰਸ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਜਦੋਂ 'ਇਹੀ ਮੈਂ ਹਾਂ' ਵਾਲੀ ਸਿਮਟਣ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸੀਮ ਜਹਾਨਾਂ ਵਿਚ ਫੈਲਣ ਵਾਲੀ ਚੇਤਨਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਜਨਕੇਨ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਯਥਾਹਙ੍ਕਾਰਵਾਸਨਾ । ਤਥਾ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਪਿ ਸਦ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਵਿਚਾਰ੍ਯਾਨ੍ਤਃ ਪਰਿਤ੍ਯਜ
ਜਿਵੇਂ ਜਨਕ ਨੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਵਾਸਨਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਤੂੰ ਵੀ, ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ, ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਅੰਦਰੋਂ ਇਹ ਵਾਸਨਾ ਛੱਡ ਦੇ।
ਅਹਙ੍ਕਾਰਾਮ੍ਬੁਦੇ ਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਚਿਦ੍ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਵਿਮਲੇ ऽਮਲਃ । ਨੂਨਂ ਪ੍ਰਕਟਤਾਮ੍ ਏਤਿ ਸ੍ਵਾਲੋਕੋ ਭਾਸ੍ਕਰਃ ਪਰਃ
ਜਦੋਂ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਬੱਦਲ ਸਾਫ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲਾ ਉੱਚਾ ਸੂਰਜ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਾਵਦ੍ ਏਵਾਤਿਤਮੋ ਯਦ੍ ਅਹਮ੍ਭਾਵਭਾਵਨਮ੍ । ਤਸ੍ਮਿਞ੍ ਸ਼ਮਮ੍ ਉਪਾਯਾਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਉਪਜਾਯਤੇ
ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਹਨੇਰਾ 'ਮੈਂ' ਦੇ ਭਾਵ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਹੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਇਹ ਭਾਵ ਠੰਢਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਚਾਨਣ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਨਾਹਮ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਨ ਚਾਨ੍ਯੋ ऽਸ੍ਤਿ ਨ ਚ ਨਾਸ੍ਤੀਤਿ ਭਾਵਿਤਮ੍ । ਮਨਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮ੍ ਆਯਾਤਂ ਨੋਪਾਦੇਯੇषੁ ਮਜ੍ਜਤਿ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਮਝ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਨਾ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਨਾ-ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਫਸਦਾ।
ਉਪਾਦੇਯਾਨੁਪਤਨਂ ਹੇਯੈਕਾਨ੍ਤਵਿਵਰ੍ਜਨਮ੍ । ਯਦ੍ ਏਤਨ੍ ਮਨਸੋ ਰਾਮ ਤਂ ਬਨ੍ਧਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਨੇਤਰਤ੍
ਰਾਮਾ, ਮਨ ਜੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਵਿਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜੋ ਛੱਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਇਹੀ ਬੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਮਾ ਖੇਦਂ ਭਜ ਹੇਯੇषੁ ਮੋਪਾਦੇਯਪਰੋ ਭਵ । ਹੇਯਾਦੇਯਦृਸ਼ੌ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੇषਸ੍ਥਸ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਥਤਾਂ ਵ੍ਰਜ
ਜੋ ਛੱਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਤੇ ਜੋ ਲੈਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਨਾ ਰੱਖ। ਲੈਣ ਤੇ ਛੱਡਣ ਦੀ ਸੋਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੋ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿਚ ਟਿਕ ਕੇ ਸੁਖ ਪਾ।
ਯੇषਾਮ੍ ਇਦਮ੍ ਉਪਾਦੇਯਮ੍ ਇਦਂ ਹੇਯਮ੍ ਇਤਿ ਸ੍ਥਿਤਿਃ । ਵਿਲੀਨਾ ਤੇ ਨ ਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤਿ ਨ ਤ੍ਯਜਨ੍ਤੀਹ ਨੇਤਰੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਲੈਣਾ ਹੈ, ਇਹ ਛੱਡਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪੇ ਹੀ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਛੱਡਦੇ, ਹੋਰਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ।
ਹੇਯੋਪਾਦੇਯਕਲਨੇ ਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਯਾਵਨ੍ ਨ ਚੇਤਸਿ । ਨ ਤਾਵਤ੍ ਸਮਤਾ ਭਾਤਿ ਸਾਭ੍ਰੇ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨੀਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਿਕਾ
ਜਦ ਤਕ ਮਨ ਵਿਚ ਚੁਣਨ ਤੇ ਤਿਆਗਨ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਮੁਕਦੀ ਨਹੀਂ, ਸਮਤਾ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਲੇ ਆਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚਾਂਦਨੀ ਨਹੀਂ ਦਿਖਦੀ।
ਅਵਸ੍ਤ੍ਵ੍ ਇਦਮ੍ ਇਦਂ ਵਸ੍ਤੁ ਯਸ੍ਯੇਤਿ ਲੁਲਿਤਂ ਮਨਃ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਨੋਦੇਤਿ ਸਮਤਾ ਸ਼ਾਹੋਟ ਇਵ ਮਞ੍ਜਰੀ
ਜਿਸਦਾ ਮਨ 'ਇਹ ਝੂਠ ਹੈ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ' ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਹਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਵਿਚ ਸਮਤਾ ਨਹੀਂ ਉੱਗਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕੀ ਟਾਹਣੀ ਤੇ ਫੁੱਲ ਨਹੀਂ ਖਿੜਦੇ।
ਯੁਕ੍ਤਾਯੁਕ੍ਤੈषਣਾ ਯਤ੍ਰ ਲਾਭਾਲਾਭਵਿਲਾਸਿਨੀ । ਸਮਤਾਸ੍ਵਚ੍ਛਤਾ ਤਤ੍ਰ ਕੁਤੋ ਨੈਰਾਸ਼੍ਯਹਾਸਿਨੀ
ਜਿੱਥੇ ਸਹੀ ਤੇ ਗਲਤ ਇੱਛਾਵਾਂ ਲਾਭ ਤੇ ਹਾਨੀ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ, ਉਥੇ ਸਮਤਾ ਤੇ ਸਾਫ਼ਤਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਿਦ੍ਯਮਾਨੇ ਨਿਰਾਮਯੇ । ਨਾਨਾਨਾਨਾਤਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਿਮ੍ ਅਯੁਕ੍ਤਿਃ ਕ੍ਵ ਯੁਕ੍ਤਤਾ
ਜਦ ਇਹ ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸਰੂਪ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਅਣਯੋਗਤਾ ਜਾਂ ਯੋਗਤਾ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਦਾ ਕੀ ਅਰਥ?
ਈਪ੍ਸਿਤਾਨੀਪ੍ਸਿਤਾਸ਼ਙ੍ਕੇ ਮਰ੍ਕਟ੍ਯੌ ਚਿਤ੍ਤਪਾਦਪੇ । ਚਞ੍ਚਲੇ ਸ੍ਫੁਰਤੋ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਕੁਤਸ੍ ਤਸ੍ਯੇਹ ਸੋਮ੍ਯਤਾ
ਮਨ ਦੇ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਆਸ ਤੇ ਡਰ ਦੇ ਬਾਂਦਰ, ਚਾਹੇ ਜਾਂ ਨਾ-ਚਾਹੇ, ਲਗਾਤਾਰ ਉੱਡਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਮਨ ਇੰਨਾ ਚੰਜਲ ਹੋਵੇ, ਠੰਢ-ਚੈਨ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਨਿਰਾਸ਼ਤਾ ਨਿਰ੍ਭਯਤਾ ਨਿਤ੍ਯਤਾ ਸਮਤਾ ਜ੍ਞਤਾ । ਨਿਰੀਹਤਾ ਨਿष੍ਕ੍ਰਿਯਤਾ ਸੋਮ੍ਯਤਾ ਨਿਰ੍ਵਿਕਲ੍ਪਤਾ
ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ, ਨਿਡਰਤਾ, ਸਦਾ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਹਾਲਤ, ਬਰਾਬਰੀ, ਗਿਆਨ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਹੋਣਾ, ਕਰਤਬ ਰਹਿਤ ਹੋਣਾ, ਨਰਮਤਾ, ਤੇ ਸੰਦੇਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਣਾ—
ਧृਤਿਰ੍ ਮੈਤ੍ਰੀ ਸ੍ਮृਤਿਸ੍ ਤੁष੍ਟਿਰ੍ ਮੁਦਿਤਾ ਮृਦੁਭਾषਿਤਾ । ਹੇਯੋਪਾਦੇਯਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਜ੍ਞਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਵਨਿਤਾ ਰਤਾਃ
ਧੀਰਜ, ਮਿੱਤਰਤਾ, ਯਾਦ, ਸੰਤੋਖ, ਖੁਸ਼ੀ, ਨਰਮ ਬੋਲ—ਇਹ ਗੁਣ, ਛੱਡਣ ਤੇ ਲੈਣ ਦੀ ਲੋੜ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਕੋਲ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਧਾਵਮਾਨਮ੍ ਅਧੋ ਭੋਗਾਂਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਹਰੇਦ੍ ਬਲਾਤ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਹਾਰੇਣ ਪਤਿਤਮ੍ ਅਧੋ ਵਾਰੀਵ ਸੇਤੁਨਾ
ਜਦ ਮਨ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਰਸਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚੋ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਰੋਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਂਧ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬਾਹ੍ਯਾਨ੍ ਅਰ੍ਥਾਨ੍ ਇਮਾਂਸ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਿष੍ਠਨ੍ ਗਚ੍ਛਨ੍ ਸ੍ਵਪਞ੍ ਸ਼੍ਵਸਨ੍ । ਸਰ੍ਵਥਾ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਆਨ੍ਤਰਾਂਸ਼੍ ਚ ਨਿਵਾਰਯੇਤ੍
ਬਾਹਰਲੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਚਾਹੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇ, ਤੁਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ, ਅੰਦਰਲੇ ਹਿਲ-ਚਲ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗृਹੀਤਤृष੍ਣਾਸ਼ਫਰਿ ਵਾਸਨਾਜਾਲਮ੍ ਆਬਿਲਮ੍ । ਸਂਸਾਰਵਾਰਿ ਪ੍ਰਸृਤਂ ਚਿਨ੍ਤਾਤਨ੍ਤੁਭਿਰ੍ ਆਤਤਮ੍
ਇੱਛਾ ਦੀ ਮਛੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਵਾਸਨਾ ਦਾ ਜਾਲ, ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਧਾਗਿਆਂ ਨਾਲ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਗੰਦਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਨਯਾ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਤਾਤ ਚ੍ਛਿਨ੍ਦ੍ਧਿ ਬੁਦ੍ਧਿਸ਼ਲਾਕਯਾ । ਵਾਤ੍ਯਯੇਵਾਮ੍ਬੁਦਂ ਕਾਲੋ ਵਹਨ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਤਤੇ ਪਦੇ
ਪਿਆਰੇ, ਤੇਜ਼ ਅਕਲ ਦੀ ਸੂਈ ਨਾਲ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਫੈਲੀਆਂ ਬਦਲਾਂ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਕੱਟ ਦੇ।
ਅਸ੍ਯ ਸਂਸਾਰਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਮੂਲਂ ਦੋषਾਙ੍ਕੁਰਾਸ੍ਪਦਮ੍ । ਧੁਰ੍ਯਧੀਰੇਣ ਧੈਰ੍ਯੇਣ ਪ੍ਰੋਦ੍ਧਰੋਦ੍ਧੁਰਯਾ ਧਿਯਾ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਗਲਤੀਆਂ ਦੇ ਅੰਕੁਰਾਂ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ; ਪੱਕੇ ਹੌਸਲੇ ਤੇ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਮਨ ਨਾਲ, ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਖਾੜ ਦੇ।
ਮਨਸੈਵ ਮਨਸ਼੍ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਚਰਮਂ ਮਨਃ । ਵਰ੍ਤਮਾਨਮ੍ ਅਪਿ ਚ੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਸਂਸਾਰਤਾਂ ਵ੍ਰਜ
ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ, ਮਨ ਦੀ ਆਖਰੀ ਲਕੜੀ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾ, ਤੇ ਹੁਣ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਖ ਕਰ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ।
ਮੋਹੋ ਵਿਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਸਂਸਾਰਂ ਨ ਭੂਯਃ ਪਰਿਰੋਹਤਿ
ਜਦੋਂ ਭਰਮ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਉਹ ਮੁੜ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤਿष੍ਠਨ੍ ਗਚ੍ਛਞ੍ ਸ਼੍ਵਸਨ੍ ਰਾਮ ਨਿਵਸਨ੍ਨ੍ ਉਤ੍ਪਤਨ੍ ਪਤਨ੍ । ਅਸਦ੍ ਏਵੇਦਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯਾਸ੍ਥਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ
ਚਾਹੇ ਖੜਾ ਹੋਵੇਂ, ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇਂ, ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵੇਂ, ਰਹਿੰਦਾ ਹੋਵੇਂ, ਉੱਡਦਾ ਹੋਵੇਂ ਜਾਂ ਡਿੱਗਦਾ ਹੋਵੇਂ—ਹੇ ਰਾਮਾ—ਅੰਦਰੋਂ ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਕਰ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਝੂਠ ਹੈ, ਤੇ ਮੋਹ ਛੱਡ ਦੇ।
ਸਮਤਾਮ੍ ਅਲਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕਾਰ੍ਯਮ੍ ਆਹਰਨ੍ । ਅਚਿਨ੍ਤਯਂਸ੍ ਤਥਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵਿਹਰੇਹ ਹਿ ਰਾਘਵ
ਸਮਤਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਪਣਾਈ ਰੱਖ, ਜੋ ਕੰਮ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇ, ਉਹ ਕਰ ਲੈ, ਤੇ ਜੋ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ; ਹੇ ਰਾਘਵ, ਇੱਥੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ।
ਯਥਾ ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਲਿਙ੍ਗਾਨਿ ਨ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਚ । ਖਮ੍ ਏਵਮ੍ ਇਹ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕੁਰੁ ਮਾ ਕੁਰੁ ਵਾਨਘ
ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਝਲਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਝਲਦਾ ਨਹੀਂ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਰਮ ਕਰ ਜਾਂ ਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਜੀ।
ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਵੇਤ੍ਤਾ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਜਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਆਤ੍ਮਾ ਤ੍ਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਆਤ੍ਮਨੋ ऽਵ੍ਯਤਿਰਿਕ੍ਤਂ ਸਤ੍ ਤ੍ਵਯੇਦਮ੍ ਆਤਤਂ ਤਤਮ੍
ਤੂੰ ਹੀ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਅਜਨਮਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਆਪ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਰਮਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਯੇਨਾਸ੍ਮਾਦ੍ ਦृਸ਼੍ਯਸਮ੍ਭਾਰਾਦ੍ ਅਭਿਤੋ ਭਾਵਨੋਜ੍ਝਿਤਾ । ਸ ਨ ਸਙ੍ਗृਹ੍ਯਤੇ ਦੋषੈਰ੍ ਹਰ੍षਾਮਰ੍षਵਿषਾਦਜੈਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀਆਂ ਧਾਰਣਾਵਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ, ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਦੁਖ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।