ਅਯਮ੍ ਅਹਮ੍ ਇਦਮ੍ ਏਵ ਤਨ੍ ਮਮੇਤਿ ਸ੍ਫੁਰਿਤਮ੍ ਅਪਾਸ੍ਯ ਬਲਾਦ੍ ਅਸਤ੍ਯਮ੍ ਅਨ੍ਤਃ । ਰਿਪੁਮ੍ ਅਤਿਮਲਿਨਂ ਮਨੋ ਨਿਹਨ੍ਮਿ ਪ੍ਰਸ਼ਮਮ੍ ਉਪੈਮਿ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਵਿਵੇਕ
'ਇਹ ਮੈਂ ਹਾਂ', 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ' ਆਦਿਕ ਝੂਠੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਦੂਰ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੈਲਾ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਹੇ ਵਿਵੇਕ।
ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਪੁਰਸ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹ । ਪ੍ਰਤੀਹਾਰਃ ਪ੍ਰਗੇ ਭਾਨੋਸ੍ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਾਗ੍ਰਮ੍ ਇਵਾਰੁਣਃ
ਜਦ ਉਹ ਇੰਝ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਸਵੇਰ ਦੇ ਵੇਲੇ ਦਰਬਾਨ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਰੁਣ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਅੱਗੇ ਖੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵ ਦੋਸ੍ਸ੍ਤਮ੍ਭਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸਮਸ੍ਤਵਸੁਧਾਭਰ । ਸਮ੍ਪਾਦਯੋਤ੍ਤਿष੍ਠ ਦਿਨਵ੍ਯਾਪਾਰਂ ਨृਪਤੋਚਿਤਮ੍
ਹੇ ਦੇਵ, ਰੱਬਾਂ ਦੇ ਸਹਾਰੇ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਟਿਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਠ ਕੇ ਅੱਜ ਦੇ ਰਾਜਕਾਜ ਦੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਲਾਇਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਏਤਾਃ ਕੁਸੁਮਕਰ੍ਪੂਰਕੁਙ੍ਕੁਮਾਮ੍ਬੁਘਟਾਸ੍ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਸ੍ਨਾਨਭੂਮੌ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ ਸਜ੍ਜਾ ਨਦ੍ਯੋ ਮੂਰ੍ਤਿਯੁਤਾ ਇਵ
ਇਹ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ, ਕਪੂਰ ਤੇ ਕੇਸਰ ਵਾਲਾ ਮਿੱਠਾ ਪਾਣੀ ਭਰਿਆ ਘੜਾ ਹੈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਨਦੀਆਂ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਖੜੀਆਂ ਹੋਣ।
ਏषਾ ਕਮਲਕਲ੍ਹਾਰਕਾਨਨਭ੍ਰਾਨ੍ਤषਟ੍ਪਦਾ । ਕृਤਾ ਕਮਲਿਨੀ ਸ੍ਤ੍ਰ੍ਯਰ੍ਥਂ ਰਚਿਤਾਂਸ਼ੁਕਮਣ੍ਡਪਾ
ਇੱਥੇ ਇਸ ਮਹਿਲਾ ਲਈ ਕਪੜੇ ਦਾ ਚੰਬੂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕਮਲ ਤੇ ਨੀਲੇ ਕਵਲਾਂ ਵਿੱਚ ਭੰਵਰੇ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਕਮਲਾਂ ਦਾ ਬਾਗ ਹੀ ਹੋਵੇ।
ਏਤਾਃ ਕਮਲਿਨੀਤੀਰਭੁਵਸ਼੍ ਛਤ੍ਤ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਪੂਰਿਤਾਃ । ਸਚਾਮਰਰਥੇਭਾਸ਼੍ਵੈਸ੍ ਸ੍ਨਾਨਾਵਸਰਸੇਵਿਨਾਮ੍
ਇਹ ਕਮਲ-ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਛਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਰਥ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਹਾਥੀ ਵੀ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪੱਖੇ ਲਹਿਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਜੋ ਨ੍ਹਾਉਣ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਖੜੇ ਹਨ।
ਸਮਗ੍ਰਸੁਮਨਃਪੂਰ੍ਣੈ ਰਤ੍ਨੌषਧਿਪਰਿਪ੍ਲੁਤੈਃ । ਸਜ੍ਜੀਕृਤਾਃ ਪਟਲਕੈਰ੍ ਦੇਵਾਰ੍ਚਨਭੁਵਸ੍ ਤਵ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤਾਜ਼ੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਛਤਾਂ, ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਜੜੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ ਨਾਲ ਛਿੜਕ ਕੇ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਤਃ ਪਵਿਤ੍ਰਹਸ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਪਰਿਜਪ੍ਤਾਘਮਰ੍षਣਮ੍ । ਤ੍ਵਾਮ੍ ਏਵ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਤੇ ਦੇਵ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਰ੍ਹੋ ਦ੍ਵਿਜਵ੍ਰਜਃ
ਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਅਘਮਰਸ਼ਣ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਦੁਜਾਤੀ ਲੋਕ ਸਿਰਫ਼ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਦੱਖਣੀ ਭੇਟ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਚਲਚ੍ਚਾਮਰਹਸ੍ਤਾਭਿਃ ਪਾਲ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ । ਸਜ੍ਜੀਕृਤਾਸ੍ ਤੁ ਕਾਨ੍ਤਾਭਿਸ਼੍ ਸ਼ੀਤਾ ਭੋਜਨਭੂਮਯਃ
ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਚਮਰ ਹਿਲਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇਰੀਆਂ ਪ੍ਰੀਤਮਾਂ ਦੁਆਰਾ ਠੰਢੀਆਂ ਤੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਭੋਜਨ ਵਾਲੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ ਤੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਮ੍ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਨਿਯਤਂ ਕਾਰ੍ਯਮ੍ ਆਚਰ । ਨ ਕਾਲਮ੍ ਅਤਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਮਹਾਨ੍ਤਸ੍ ਸ੍ਵੇषੁ ਕਰ੍ਮਸੁ
ਤੁਰੰਤ ਉਠ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ; ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਕਰ। ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਦੇਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਪ੍ਰਤੀਹਾਰਪਤਾਵ੍ ਇਤ੍ਥਮ੍ ਉਕ੍ਤਵਤ੍ਯ੍ ਅਥ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ । ਤਥੈਵ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਚਿਤ੍ਰਾਂ ਸਂਸਾਰਸਂਸ੍ਥਿਤਿਮ੍
ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿਹਾ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਅਜੀਬ ਹਾਲਤ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਿਯਨ੍ਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਇਦਂ ਨਾਮ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸੁਖਮ੍ ਇਤਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਨ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ ਏਤੇਨ ਮਮੇਹ ਕ੍ਸ਼ਣਭਙ੍ਗਿਨਾ
ਇਹ ਰਾਜ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੋਕ ਵੱਡਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਟਿਕਦੀ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੇਰਾ ਇਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮਿਥ੍ਯਾਡਮ੍ਬਰਸਮ੍ਭ੍ਰਮਮ੍ । ਏਕਾਨ੍ਤ ਏਵ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤ ਇਵ ਵਾਰਿਧਿਃ
ਸਾਰੀ ਝੂਠੀ ਸ਼ਾਨ-ਸ਼ੌਕਤ ਅਤੇ ਹਲਚਲ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਰਹਾਂਗਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਂਤ।
ਅਲਮ੍ ਏਭਿਰ੍ ਅਸਤ੍ਪ੍ਰਾਯੈਰ੍ ਮਮ ਭੋਗਵਿਜृਮ੍ਭਿਤੈਃ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸੁਖਂ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਕੇਵਲਃ
ਇਹ ਝੂਠੇ ਸੁਖ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਪਜੇ ਹਨ, ਹੁਣ ਕਾਫੀ ਹੋ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾਂਗਾ।
ਚਿਤ੍ਤ ਚਾਤੁਰ੍ਯਮ੍ ਏਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਭੋਗਾਭ੍ਯਾਸਕੁਸਮ੍ਭ੍ਰਮਾਤ੍ । ਤ੍ਯਜ ਜਨ੍ਮਜਰਾਜਾਡ੍ਯਜਾਲਜਮ੍ਬਾਲਸ਼ਾਨ੍ਤਯੇ
ਏ ਮਨ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੁਖ ਲੈਣ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਛੱਡ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਜਨਮ, ਬੁਢਾਪਾ ਅਤੇ ਮੂੜਤਾ ਦੇ ਭਟਕਣ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ।
ਦਸ਼ਾਸੁ ਯਾਸੁ ਯਾਸ੍ਵ੍ ਏਵ ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਂ ਚਿਤ੍ਤ ਪਸ਼੍ਯਸਿ । ਤਾਭ੍ਯ ਏਵਾਤਿਵਿਰਤਂ ਪਰਮਂ ਸੁਖਮ੍ ਏष੍ਯਸਿ
ਮਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਘਬਰਾਹਟ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਟ ਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਮਿਲੇਗਾ।
ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਸਨ੍ ਨਿਵृਤ੍ਤਂ ਸਦ੍ ਭੂਯੋ ਭੂਯਸ਼੍ ਚਿਰਂ ਚਿਰਮ੍ । ਭੋਗਭੂਮਿषੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਚਿਤ੍ਤ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਨ ਗਚ੍ਛਸਿ
ਮਨ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਦੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਲੱਗ ਕੇ ਤੇ ਹਟ ਕੇ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਹ ਕਰਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਸੰਤੋਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਵਾਲਮ੍ ਅਨਯਾ ਤੁਚ੍ਛਯਾ ਭੋਗਚਿਨ੍ਤਯਾ । ਭਵਤ੍ਯ੍ ਅਕृਤ੍ਰਿਮਾ ਤृਪ੍ਤਿਰ੍ ਯੇਨਾਭਿਪਤ ਤਤ੍ ਤਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਨਿਕੰਮੀ ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਦੇ; ਅਸਲ ਸੰਤੋਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਭ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਜਨਕਸ੍ ਤੂष੍ਣੀਮ੍ ਏਵ ਬਭੂਵ ਹ । ਸ਼ਾਨ੍ਤਚਾਪਲਚੇਤਸ੍ਤ੍ਵਾਲ੍ ਲਿਪਿਕਰ੍ਮਾਰ੍ਪਿਤੋਪਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਜਨਕ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਲਿਖਾਰੀ ਆਪਣੀ ਕੰਮ 'ਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤੀਹਾਰੋ ऽਪਿ ਨੋਵਾਚ ਗੌਰਵੇਣ ਭਯੇਨ ਚ । ਪੁਨਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਹੀਪਾਨਾਂ ਚਿਤ੍ਤਵृਤ੍ਤਿष੍ਵ੍ ਅਸ਼ੀਲਿਤਮ੍
ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਾਲਾ ਵੀ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਇਜ਼ਤ ਅਤੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਉਲਝੇ ਹੋਣ ਤੇ ਹੋਰ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਰਵਾਇਤ ਨਹੀਂ।
ਤੂष੍ਣੀਮ੍ ਅਥ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਜਨਕੋ ਜਨਜੀਵਿਤਮ੍ । ਪੁਨਸ੍ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਮਨਸਾ ਸ਼ਮਸ਼ਾਲਿਨਾ
ਫਿਰ ਜਨਕ ਕੁਝ ਪਲ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵੱਲ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕਿਮ੍ ਉਪਾਦੇਯਮ੍ ਅਸ੍ਤੀਹ ਯਤ੍ਨਾਤ੍ ਸਂਸਾਧਯਾਮਿ ਯਤ੍ । ਕਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਸ੍ਤੁਨਿ ਬਧ੍ਨਾਮਿ ਧृਤਿਂ ਨਾਸ਼ਵਿਵਰ੍ਜਿਤੇ
ਇੱਥੇ ਕੀ ਹੈ ਜੋ ਲੈਣ ਯੋਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂ? ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਨਿਸ਼ਚਤਾ ਜੋੜਾਂ, ਜਦੋਂ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨਾਸ਼ਵਾਨ ਹੈ?
ਕਿਂ ਮੇ ਕ੍ਰਿਯਾਪਰਤਯਾ ਕਿਂ ਨਿष੍ਕ੍ਰਿਯਤਯਾਪਿ ਵਾ । ਨ ਤਦ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਵਿਨਾਸ਼ੇਨ ਵਰ੍ਜਿਤਂ ਯਤ੍ ਕਿਲੋਦਿਤਮ੍
ਕਿਰਿਆ ਕਰਨ ਨਾਲ ਕੀ ਮਿਲਦਾ, ਜਾਂ ਕੁਝ ਨਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਕੀ ਲਾਭ ਹੈ? ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਜੋ ਨਾਸ਼ ਤੋਂ ਬਚੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।
ਕ੍ਰਿਯਾਵਾਨ੍ ਅਕ੍ਰਿਯੋ ਵਾਸ੍ਤੁ ਕਾਯੋ ऽਯਮ੍ ਅਸਦੁਤ੍ਥਿਤਃ । ਸਤਸ੍ ਸ੍ਥਿਰਸ੍ਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਚਿਤਃ ਕਾ ਨਾਮ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਤਿਃ
ਚਾਹੇ ਇਹ ਸਰੀਰ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਝੂਠ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਹੈ। ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਜੋ ਸੱਚ, ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਨਾਭਿਵਾਞ੍ਛਾਮ੍ਯ੍ ਅਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਨ ਤ੍ਯਜਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ । ਸ੍ਵਸ੍ਥ ਆਤ੍ਮਨਿ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਯਨ੍ ਮਮਾਸ੍ਤਿ ਤਦ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਮੇ
ਮੈਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਤੇ ਜੋ ਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਨਿਸਚਿੰਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਜੋ ਮੇਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਰਹੇ।
ਨ ਮਮੇਹ ਕृਤੇਨਾਰ੍ਥੋ ਨਾਕृਤੇਨੇਹ ਕਸ਼੍ਚਨ । ਕ੍ਰਿਯਯਾਕ੍ਰਿਯਯਾ ਵਾਪਿ ਯਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਸਦ੍ ਅਸਤ੍ ਸਤਃ
ਮੇਰੇ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਕੀਤੇ ਜਾਂ ਨਾ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲਣਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਝੂਠ, ਉਹ ਕਰਮ ਜਾਂ ਨਕਰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਕੁਰ੍ਵਤਃ ਕੁਰ੍ਵਤੋ ਵਾ ਯੁਕ੍ਤਾਯੁਕ੍ਤਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾ ਮਮ । ਨਾਭਿਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍ ਅਸ੍ਤੀਹ ਯਦ੍ ਉਪਾਦੇਯਤਾਂ ਗਤਮ੍
ਮੈਂ ਕਰਮ ਕਰਾਂ ਜਾਂ ਨਾ ਕਰਾਂ, ਕਰਮ ਠੀਕ ਹੋਣ ਜਾਂ ਗਲਤ ਹੋਣ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਜੋ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਚਾਹੀਦੀ ਹੋਵੇ।
ਤਦ੍ ਉਤ੍ਥਾਯ ਕ੍ਰਮਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਕਾਯੋ ऽਯਂ ਪ੍ਰਕृਤਾਂ ਕ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਕਰੋਤ੍ਵ੍ ਅਸ੍ਪਨ੍ਦਿਤਾਙ੍ਗਸ੍ ਤੁ ਕਿਮ੍ ਅਯਂ ਸਾਧਯਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤੀ ਕਰਤਬ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਕਰ ਲੈਣ ਦਿਓ; ਪਰ ਜੇ ਇਸ ਦੇ ਅੰਗ ਹਿਲਦੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਕੀ ਕਰ ਲਏਗਾ?
ਸ੍ਥਿਤੇ ਮਨਸਿ ਨਿष੍ਕਾਮੇ ਸਮੇ ਵਿਗਤਰਞ੍ਜਨੇ । ਕਾਯਾਵਯਵਜੌ ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਪਨ੍ਦਾਸ੍ਪਨ੍ਦੌ ਫਲੇ ਸਮੌ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਇਕਸਾਰ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਣ ਤੋਂ ਸੁੱਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਚਲਚਲ ਜਾਂ ਅਚਲਤਾ, ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਜਾਸੁ ਫਲਸ਼੍ਰੀषੁ ਮਨਸਃ ਕਰ੍ਤृਭੋਕ੍ਤृਤੇ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਸ਼ਮਮ੍ ਆਯਾਤੇ ਕृਤਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਕृਤਂ ਨृਣਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਮਨ ਕਰਤਾਰ ਤੇ ਭੋਗਤਾ ਬਣਨਾ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਚਾਹੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਵੀ ਨਾ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।