ਤਸ੍ਯੈਵਮ੍ਪ੍ਰਾਯਯਾ ਤਤ੍ਰ ਤਤਯੋਦਾਰਚਿਨ੍ਤਯਾ । ਸਾ ਵ੍ਯਤੀਯਾਯ ਰਜਨੀ ਪਦ੍ਮਸ੍ਯੇਵਾਰ੍ਕਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਉਸ ਦੀ ਉੱਚੀ ਸੋਚ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਤ ਉਥੇ ਲੰਘ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਕਮਲ।
ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਤਮਃਕਡਾਰਾਸੁ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਰੁਣਾਸੁ ਚ । ਤਤੋ ਵਿਰਲਤਾਰਾਸੁ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਰਾਮਸਿਤਾਸ੍ਵ੍ ਇਵ
ਕੁਝ ਕੋਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਨੇਰਾ ਸੀ, ਤੇ ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਲਾਲੀ ਆਈ ਹੋਈ ਸੀ; ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਘੱਟ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਐਸਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਰਾਮ ਤੇ ਸੀਤਾ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਪ੍ਰਭਾਤਤੂਰ੍ਯਘੋषੇਣ ਸਮਮ੍ ਇਨ੍ਦੁਸਮਾਨਨਃ । ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਰਾਘਵਸ਼੍ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਪਦ੍ਮਃ ਪਦ੍ਮਾਕਰਾਦ੍ ਇਵ
ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਤੁਰਹੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਚੰਦਰਮਾਂ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਰਾਘਵ ਉਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਪੂਲ ਵਿੱਚੋਂ ਉਭਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਤਸ੍ਤਨਂ ਵਿਧਿਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮ੍ਪਾਦ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤृਸਂਯੁਤਃ । ਪ੍ਰਮਿਤਾਤ੍ਮਪਰੀਵਾਰੋ ਵਸਿष੍ਠਸਦਨਂ ਯਯੌ
ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਠੀਕ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸਮਾਧਿਸਂਸ੍ਥਮ੍ ਏਕਾਨ੍ਤੇ ਮੁਨਿਮ੍ ਆਤ੍ਮਪਰਾਯਣਮ੍ । ਦੂਰਾਦ੍ ਏਵ ਨਨਾਮਾਸੌ ਰਾਮੋ ਵਿਨਤਕਨ੍ਧਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਮੁਨੀ ਇਕੱਲਾ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਰਮਿਆ ਹੋਇਆ। ਰਾਮ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਗਲ ਝੁਕਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਙ੍ਗਨੇ ਤਸ੍ਥੁਸ੍ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤੇ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਯਾਵਤ੍ ਤਮਸ੍ ਸਮਾਲੂਨਂ ਧ੍ਵਸ੍ਤਂ ਦਿਙ੍ਮੁਖਮਣ੍ਡਲਾਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆੰਗਣ ਵਿਚ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ 'ਤੇ ਛਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਾਜਾਨੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ऋषਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ ਤਥਾ । ਆਯਯੁਸ੍ ਸਦਨਂ ਮੌਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਮ੍ ਇਵਾਮਰਾਃ
ਰਾਜੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਉਸ ਨਿਰਵਾਚਨ ਘਰ ਆਏ, ਜਿਵੇਂ ਅਮਰ ਲੋਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਦ੍ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਸਦਨਂ ਬਭੂਵ ਜਨਸਙ੍ਕੁਲਮ੍ । ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਸਮ੍ਬਾਧਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਗਾਰਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ ਦਾ ਘਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਉਹ ਘਰ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ ਵਸਿष੍ਠੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿਰਰਾਮ ਸਮਾਧਿਤਃ । ਆਚਾਰੇਣੋਪਪਨ੍ਨੇਨ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਣਤਂ ਜਨਮ੍
ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਆਪਣੀ ਧਿਆਨ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਏ; ਸਰੀਰਕ ਆਚਰਨ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਆਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ।
ਅਥਾਨੁਯਾਤੋ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ਵਿਤੋ ਮੁਨਿਃ । ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਸਹਸਾਬ੍ਜਮ੍ ਇਵਾਬ੍ਜਜਃ
ਫਿਰ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਦੇਵਤਾ ਕਮਲ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਯਯੌ ਗृਹਂ ਦਾਸ਼ਰਥਂ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਵ ਸ਼ਕ੍ਰਨਗਰਂ ਸਮਸ੍ਤਸੁਰਮਾਲਿਤਃ
ਉਹ ਦਾਸਰਥ ਦੇ ਘਰ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਵੇਸ਼ ਵਿਤਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਰਮ੍ਯਾਂ ਦਾਸ਼ਰਥੀਂ ਸਭਾਮ੍ । ਹਂਸਯੂਥਾਨੁਵਲਿਤੋ ਰਾਜਹਂਸ ਇਵਾਬ੍ਜਿਨੀਮ੍
ਉਥੇ ਦਾਸਰਥ ਦੀ ਖੂਬਸੂਰਤ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜ ਹੰਸ ਆਪਣੇ ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਕਮਲ ਦੇ ਪੰਡ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰੀਣਿ ਤਸ੍ਯ ਪਦਾਨ੍ਯ੍ ਆਸ਼ੁ ਤਦਾ ਦਸ਼ਰਥੋ ਨृਪਃ । ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਸ੍ ਸਿਂਹਾਸਨਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਦਾਸਰਥ ਰਾਜਾ ਤਖ਼ਤ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਨृਪਾ ਦਸ਼ਰਥਾਦਯਃ । ਵਸਿष੍ਠਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਮੁਨਯ ऋषਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ ਤਥਾ
ਉਥੇ ਦਾਸਰਥ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਵਰਗੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਸ਼੍ ਚ ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ਯਾ ਧੌਮ੍ਯਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਃ । ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਰਾਮਾਦ੍ਯਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ ਸੁਹਾਦਯਃ
ਉਥੇ ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਵਰਗੇ ਮੰਤਰੀ, ਧੌਮਯਾ ਵਰਗੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਰਾਮ ਵਰਗੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਨੇੜਲੇ ਸਾਥੀ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਸਾਮਨ੍ਤਾਦ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਕृਤਯਸ੍ ਸੁਹੋਤ੍ਰਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਨਾਗਰਾਃ । ਮਾਲਵਾਦ੍ਯਾਸ੍ ਤਥਾ ਭृਤ੍ਯਾਃ ਪੌਰਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ ਚੈਵ ਲਾਲਕਾਃ
ਇੱਥੇ ਰਾਜੇ, ਅਫਸਰ, ਸੁਹੋਤਰਾ ਵਰਗੇ ਨਾਗਰਿਕ, ਮਾਲਵਾ ਤੋਂ ਆਏ ਨੌਕਰ, ਸ਼ਹਿਰੀ ਲੋਕ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਹਾਇਕ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਸ੍ਵੋਚਿਤੇषੁ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ੇषੁ ਸ੍ਵੋਚਿਤੇष੍ਵ੍ ਆਸਨੇषੁ ਚ । ਸਰ੍ਵੇष੍ਵ੍ ਏਵੋਪਵਿष੍ਟੇषੁ ਵਸਿष੍ਠੋਨ੍ਮੁਖਦृष੍ਟਿषੁ
ਸਭ ਲੋਕ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਸੰਦ ਦੀ ਸੀਟ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਵੱਲ ਸੀ।
ਸਭਾਕਲਕਲੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਮੌਨਸਂਸ੍ਥੇषੁ ਵਨ੍ਦਿषੁ । ਪृष੍ਟਾਸੁ ਸ੍ਥਿਤਿਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾਸੁ ਸੋਮ੍ਯੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਭਾਨ੍ਤਰੇ
ਉਹ ਸੁੰਨ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਹਲਚਲ ਠੰਡੀ ਪਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਭਟਾਂ ਚੁੱਪ ਸਨ, ਹਾਲਾਤਾਂ ਬਾਰੇ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਤੇ ਮਾਹੌਲ ਨਰਮ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ।
ਸਿਨ੍ਦੂਰਧੂਲਿਪੁਞ੍ਜਾਭੇ ਬਾਲੇ ਦਿਨਕਰਾਤਪੇ । ਵਿਤਾਨਤਲਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਕਚਤ੍ਯ੍ ਆਦਰ੍ਸ਼ਮਣ੍ਡਲੇ
ਨਵੇਂ ਦਿਨ ਦੀ ਹੌਲੀ ਧੁੱਪ, ਜੋ ਸਿੰਦੂਰ ਦੀ ਧੂੜ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ, ਛਤਰੀ ਦੇ ਉਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ੍ਫੁਰਤ੍ਯ੍ ਅਞ੍ਚਲਮਾਲਾਸੁ ਵਿਸ਼ਤ੍ਯ੍ ਅਮ੍ਭੋਜਕੋਟਰਂ । ਪਦ੍ਮਰਾਗੇष੍ਵ੍ ਅਪਿਹਿਤੇ ਮੁਕ੍ਤਾਦਾਮਸੁ ਚਞ੍ਚਲੇ
ਹਾਰ ਦਾ ਪੱਲਾ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ ਕਮਲ ਦੇ ਖੋਹ ਵਿਚ ਵੜ ਗਿਆ; ਪਦਮਰਾਗ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਉੱਤੇ, ਚਲਦੀਆਂ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਬृਹਤ੍ਕੁਸੁਮਦੋਲਾਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਸृਤਾਭ੍ਯਸ੍ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਵਾਤਿ ਮਾਂਸਲਮ੍ ਆਮੋਦਮ੍ ਆਦਾਯ ਮਧੁਰਾਨਿਲੇ
ਵੱਡੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮਿੱਠੀ ਹਵਾ ਗਾੜ੍ਹੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਲੈ ਕੇ ਵਗਦੀ ਹੈ।
ਵਾਤਾਯਨੇषੁ ਮृਦੁषੁ ਕੁਸੁਮਾਕੀਰ੍ਣਭੂਮਿषੁ । ਪਰ੍ਯਙ੍ਕੇषੂਪਵਿष੍ਟਾਸੁ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀषੁ ਪੁਰਨ੍ਧ੍ਰਿषੁ
ਨਰਮ ਖਿੜਕੀਆਂ ਕੋਲ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ, ਸੋਫਿਆਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀਆਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਔਰਤਾਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੱਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਜਾਲਾਗਤਾਰ੍ਕਕਰਲੋਲਵਿਲੋਚਨਾਸੁ ਰਤ੍ਨਪ੍ਰਭਾਪ੍ਰਕਰਪਿਙ੍ਗਲਚਾਮਰਾਸੁ । ਸਨ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਚਾਪਲਲਵਂ ਚਪਲਾਬਲਾਸੁ ਮੌਨਸ੍ਥਿਤਾਸੁ ਸਿਤਚਾਮਰਧਾਰਿਣੀषੁ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਜਾਲੀ ਵਿਚੋਂ ਆਉਂਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵੱਲ, ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਪੀਲੇ ਚਾਮਰਾਂ ਵੱਲ ਭਟਕਦੀਆਂ ਹਨ; ਥੋੜ੍ਹੀ ਚਲਾਕੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਹ ਚਲਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬੈਠੀਆਂ ਹਨ, ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰ ਫੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਮੁਕ੍ਤਾਫਲਪ੍ਰਤਿਫਲਤ੍ਪ੍ਰਤਿਮਾਰ੍ਕਰਸ਼੍ਮਿਸ਼ਾਰੋਦਰਾਸ੍ਵ੍ ਅਜਿਰਭੂਮਿषੁ ਚਣ੍ਪਕੌਘਮ੍ । ਨਾਸ੍ਵਾਦਯਤ੍ਯ੍ ਅਭਿਨਵਾਤਪਬਿਨ੍ਦੁਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਭ੍ਰਮਿਣ੍ਯ੍ ਅਲਿਬਲੇ ਨਭਸੀਵ ਮੇਘੇ
ਉਹ ਅੰਗਣੇ ਦੀਆਂ ਜ਼ਮੀਨਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਮੋਤੀ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨੂੰ ਚਾਂਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਛਾਂਵਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨਵੇਂ ਧੁੱਪ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਨੂੰ ਚੱਖਦੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭੁਲੇਖਾ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਲ ਭਟਕਣ ਵਾਲੀ ਮਧੁਮੱਖੀ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਦੇ ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯੋ ਵਸਿष੍ਠਵਚਨਪ੍ਰਸਰਸ਼੍ ਸ਼੍ਰੁਤੋ ਯਸ੍ ਤਂ ਸ਼ਂਸਤਿ ਪ੍ਰਸृਤਵਿਸ੍ਮਯਮ੍ ਆਰ੍ਯਲੋਕੇ । ਸਂਸਦ੍ਗਤੇ ਮृਦੁਪਦਾਕ੍ਸ਼ਰਮੁਗ੍ਧਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਮ੍ ਉਤ੍ਸ੍ਮਿਤਮ੍ ਅਨਲ੍ਪਗੁਣਾਭਿਰਾਮਮ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬਚਨਾਂ ਦੀ ਧਾਰ ਸੁਣੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਬਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅਨੇਕਾਂ ਖੂਬੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ।
ਦਿਗ੍ਭ੍ਯਃ ਪੁਰਾਚ੍ ਚ ਗਗਨਾਚ੍ ਚ ਨृਪਰ੍षਿਸਿਦ੍ਧਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਰ੍ਯਮੁਨਿਵਿਪ੍ਰਗਣੇ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟੇ । ਮੌਨਪ੍ਰਣਾਮਮ੍ ਅਭਿਤਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਤ੍ਯ੍ ਅਸ਼ਬ੍ਦਂ ਸੋਪਾਂਸ਼ੁ ਗੌਰਵਵਤਾ ਸਹ ਜਾਤਵਾਕ੍ਯੇ
ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ—ਸ਼ਹਿਰ, ਅਸਮਾਨ ਅਤੇ ਹੋਰ—ਰਾਜਿਆਂ, ਰਿਸੀਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ, ਆਦਰਯੋਗ ਮੁਨੀਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਭਾ, ਚੁੱਪਚਾਪ, ਮੌਨ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋ ਗੰਭੀਰਤਾ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅੰਦਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਉਨ੍ਨਿਦ੍ਰਕੋਕਨਦਕੋਮਲਕੋਸ਼ਕृष੍ਟਮਤ੍ਤਾਲਿਜਾਲਮਕਰਨ੍ਦਸੁਵਰ੍ਣਰਾਗੈਃ । ਆਪਿਙ੍ਗਲੇ ਮਰੁਤਿ ਵਾਤਿ ਵਿਲੋਲਘਣ੍ਟਾਟਾਙ੍ਕਾਰਗੀਤਵਤਿ ਪੀਤਨਿਸ਼ਾਮ੍ਬੁਸ਼ੀਤੇ
ਹਵਾ, ਅੱਧ-ਖੁੱਲੀ, ਕੋਕਨਾਦ ਦੀ ਨਰਮ ਕਲੀ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਮੱਤ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਭਰੀ ਟੋਲੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਝੁਲਦੇ ਘੰਟਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਪੀਤੀ ਹੋਈ ਠੰਡੀ ਰਾਤ ਦੀ ਝੜੀ ਨੇ ਮਾਹੌਲ ਨੂੰ ਸ਼ੀਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਅਗੁਰੁਤਗਰਧੂਮੇ ਚਨ੍ਦਨਾਮੋਦਮਿਸ਼੍ਰੇ ਸਰਸਕੁਸੁਮਦਾਮੋਦ੍ਦਾਮਗਨ੍ਧਾਙ੍ਕਿਤਾਭ੍ਰੇ । ਸਰਤਿ ਸਿਤਵਿਤਾਨਾਮ੍ਭੋਰੁਹਾਵਰ੍ਤਲੇਸ਼ੈਸ਼੍ ਚਲਕੁਸੁਮਰਜੋऽਙ੍ਕੈਸ਼੍ ਸ਼ਬ੍ਦਵਿਜ੍ਞਾਤਭृਙ੍ਗਮ੍
ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਧੂਪ ਦੀ ਮਿਸ਼ਰ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਬੱਦਲ ਉਪਰ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਜ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਧੁਰ ਮਹਿਕ ਵੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵੀ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਮੇਘਗਮ੍ਭੀਰਯਾ ਵਾਚਾ ਵਿਸ੍ਰਬ੍ਧਪਦਸੁਨ੍ਦਰਮ੍ । ਇਦਂ ਦਸ਼ਰਥੋ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਉਵਾਚ ਮੁਨਿਨਾਯਕਮ੍
ਘਣਾਂ ਵਰਗ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤਾ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ, ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਮੁਨੀ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਨੂੰ ਇਹ ਬਾਤਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਭਗਵਨ੍ ਹ੍ਯਸ੍ਤਨੇਨ ਤ੍ਵਂ ਵਾਕ੍ਯਸਨ੍ਦਰ੍ਭਜਨ੍ਮਨਾ । ਕਚ੍ਚਿਨ੍ ਮੁਕ੍ਤੋ ऽਸਿ ਖੇਦੇਨ ਤਪਃਕਾਰ੍ਸ਼੍ਯਾਤਿਸ਼ਾਯਿਨਾ
ਪੂਜਨਯੋਗ ਜੀ, ਕਲ ਤੁਹਾਡੇ ਗਿਆਨ ਭਰੇ ਬਚਨਾਂ ਦੀ ਬਾਤਚੀਤ ਤੋਂ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ ਹੋ ਜੋ ਤਪस्या ਦੀ ਕਠਿਨਾਈ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੁੰਦੀ ਹੈ?