ਕਦੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਦੁਃਖੇਭ੍ਯਸ੍ ਸਨ੍ਤਰਿष੍ਯਥ ਹੇਲਯਾ । ਦੁਰੀਹਾਦਗ੍ਧਦੇਹਾਨਿ ਗਰੁਤ੍ਮਨ੍ਤ ਇਵਾਬ੍ਧਿਤਃ
ਕਦੋਂ ਤੇਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ, ਬੇਕਾਰ ਚਾਹਵਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜੇ ਹੋਏ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਣਗੇ, ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉੱਡਦੇ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ?
ਅਯਂ ਸੋ ऽਹਮ੍ ਇਦਂ ਤਨ੍ ਮੇ ਇਤਿ ਵ੍ਯਕ੍ਤੋਤ੍ਥਿਤੋ ਭ੍ਰਮਃ । ਸ਼ਰਦੀਵਾਸਿਤੋ ਮੇਘਃ ਕਦਾ ਨ ਉਪਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ
ਇਹ ਭਰਮ — 'ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਂ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ' — ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਉਠਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਕਦੋਂ ਚੁੱਕੇਗਾ?
ਮਨ੍ਦਾਰਵਨਲੇਖਾਸੁ ਯਾ ਰਤਿਸ੍ ਸਾ ਤृਣਾਯਤੇ । ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ ਪਦਮ੍ ਆਤ੍ਮੀਯਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਾਮਃ ਕਦਾ ਵਯਮ੍
ਮੰਦਾਰ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਦੀ ਨਰਮ ਛਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਘੱਟ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਦਰਜਾ ਕਦੋਂ ਪਾਵਾਂਗੇ?
ਵੀਤਰਾਗਜਨਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਨਿਰ੍ਮਲਾ ਜ੍ਞਾਨਦृष੍ਟਯਃ । ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਪਦਂ ਤ੍ਵਯਿ ਮਨਃ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤੀਤਿ ਮੇ ਵਦ
ਜੋ ਰਾਗ ਰਹਿਤ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੱਸੀ ਹੈ, ਕੀ ਉਹ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕਦੇ ਟਿਕੇਗੀ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।
ਹਾ ਤਾਤ ਮਾਤਃ ਪੁਤ੍ਰੇਤਿ ਗਿਰਾਂ ਮਾ ਸ੍ਯਾਮ੍ ਅਹਂ ਪੁਨਃ । ਭਾਜਨਂ ਚਿਤ੍ਤ ਮਦ੍ਬਨ੍ਧੋ ਭੋਜਨਂ ਦੁਃਖਭੋਗਿਨਾਮ੍
ਹਾਏ, ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ, ਪੁੱਤ — ਮੈਂ ਮੁੜ ਕਦੇ ਇਹਨਾਂ ਨਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਨਾਂ ਪੁਕਾਰਿਆ ਜਾਵਾਂ; ਏ ਮਨ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗਿਰਫ਼ਤ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਦੁੱਖ ਭੋਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਖੁਰਾਕ ਹੈਂ।
ਹੇ ਬੁਦ੍ਧੇ ਭਗਿਨਿ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ ਅਰ੍ਥਿਤਾਂ ਪੂਰਯਾਸ਼ੁ ਮੇ । ਆਵਯੋਰ੍ ਦੁਃਖਮੋਕ੍ਸ਼ਾਯ ਵਿਚਾਰਯ ਮੁਨੇਰ੍ ਗਿਰਃ
ਹੇ ਬੁਧੀ, ਭੈਣ, ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਦੀ ਮੰਗ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਪੂਰਾ ਕਰ। ਸਾਡੀ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਉੱਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ।
ਆਪਦ੍ ਆਪਤਤਿ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਭਵੇ ਸਤਿ ਸੁਤੇਵ ਤੇ । ਤੇਨ ਭਵ੍ਯੇ ਭਵਚ੍ਛੇਦਭੂਤਯੇ ਸੁਸ੍ਥਿਰਾ ਭਵ
ਮੁਸੀਬਤ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਪੱਕੇ ਰਹੋ।
ਵਸਿष੍ਠਮੁਨਿਨਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਵਿਰਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਗਿਰਃ । ਤਤੋ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੋਰ੍ ਆਚਾਰ ਉਤ੍ਪਤ੍ਤੀਨਾਂ ਕ੍ਰਮਸ੍ ਤਤਃ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਰਾਗੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਚਲਣ ਦੀ ਗੱਲ ਆਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਗੱਲ ਹੋਈ।
ਤਤਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਿਪ੍ਰਕਰਣਂ ਨਾਨਾਦृष੍ਟਾਨ੍ਤਸੁਨ੍ਦਰਮ੍ । ਵਿਜ੍ਞਾਨਗਰ੍ਭਂ ਸਕਲਂ ਯਥਾਵਤ੍ ਸ੍ਮਰ ਹੇ ਮਤੇ
ਫਿਰ, ਠੀਕ ਰਹਿਣ ਦੀ ਗੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਭਾਗ ਆਇਆ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁੰਦਰ ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਹੇ ਸਮਝਦਾਰ, ਉਸਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਠੀਕ ਯਾਦ ਕਰ।
ਕृਤਮ੍ ਅਪਿ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਵਿਚਾਰਿਤਂ ਯਦ੍ ਯਦਿ ਤਦ੍ ਉਪੈਤਿ ਨ ਮਾਨਵਸ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਃ । ਭਵਤਿ ਤਦ੍ ਅਫਲਂ ਸ਼ਰਦ੍ਘਨਾਭਂ ਸਤਤਮ੍ ਅਤੋ ਮਤਿਰ੍ ਏਵ ਕਾਰ੍ਯਸਾਰਃ
ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਾਂ ਵਾਰੀ ਸੋਚਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਜੇ ਮਨ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਝੜ ਦੇ ਬੱਦਲ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨ ਹੀ ਸਫਲਤਾ ਦੀ ਅਸਲ ਜੜ੍ਹ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯੈਵਮ੍ਪ੍ਰਾਯਯਾ ਤਤ੍ਰ ਤਤਯੋਦਾਰਚਿਨ੍ਤਯਾ । ਸਾ ਵ੍ਯਤੀਯਾਯ ਰਜਨੀ ਪਦ੍ਮਸ੍ਯੇਵਾਰ੍ਕਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਉਸ ਦੀ ਉੱਚੀ ਸੋਚ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਤ ਉਥੇ ਲੰਘ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਕਮਲ।
ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਤਮਃਕਡਾਰਾਸੁ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਰੁਣਾਸੁ ਚ । ਤਤੋ ਵਿਰਲਤਾਰਾਸੁ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਰਾਮਸਿਤਾਸ੍ਵ੍ ਇਵ
ਕੁਝ ਕੋਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਨੇਰਾ ਸੀ, ਤੇ ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਲਾਲੀ ਆਈ ਹੋਈ ਸੀ; ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਘੱਟ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਐਸਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਰਾਮ ਤੇ ਸੀਤਾ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਪ੍ਰਭਾਤਤੂਰ੍ਯਘੋषੇਣ ਸਮਮ੍ ਇਨ੍ਦੁਸਮਾਨਨਃ । ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਰਾਘਵਸ਼੍ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਪਦ੍ਮਃ ਪਦ੍ਮਾਕਰਾਦ੍ ਇਵ
ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਤੁਰਹੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਚੰਦਰਮਾਂ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਰਾਘਵ ਉਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਪੂਲ ਵਿੱਚੋਂ ਉਭਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਤਸ੍ਤਨਂ ਵਿਧਿਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮ੍ਪਾਦ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤृਸਂਯੁਤਃ । ਪ੍ਰਮਿਤਾਤ੍ਮਪਰੀਵਾਰੋ ਵਸਿष੍ਠਸਦਨਂ ਯਯੌ
ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਠੀਕ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸਮਾਧਿਸਂਸ੍ਥਮ੍ ਏਕਾਨ੍ਤੇ ਮੁਨਿਮ੍ ਆਤ੍ਮਪਰਾਯਣਮ੍ । ਦੂਰਾਦ੍ ਏਵ ਨਨਾਮਾਸੌ ਰਾਮੋ ਵਿਨਤਕਨ੍ਧਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਮੁਨੀ ਇਕੱਲਾ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਰਮਿਆ ਹੋਇਆ। ਰਾਮ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਗਲ ਝੁਕਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਙ੍ਗਨੇ ਤਸ੍ਥੁਸ੍ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤੇ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਯਾਵਤ੍ ਤਮਸ੍ ਸਮਾਲੂਨਂ ਧ੍ਵਸ੍ਤਂ ਦਿਙ੍ਮੁਖਮਣ੍ਡਲਾਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆੰਗਣ ਵਿਚ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ 'ਤੇ ਛਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਾਜਾਨੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ऋषਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ ਤਥਾ । ਆਯਯੁਸ੍ ਸਦਨਂ ਮੌਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਮ੍ ਇਵਾਮਰਾਃ
ਰਾਜੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਉਸ ਨਿਰਵਾਚਨ ਘਰ ਆਏ, ਜਿਵੇਂ ਅਮਰ ਲੋਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਦ੍ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਸਦਨਂ ਬਭੂਵ ਜਨਸਙ੍ਕੁਲਮ੍ । ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਸਮ੍ਬਾਧਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਗਾਰਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ ਦਾ ਘਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਉਹ ਘਰ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ ਵਸਿष੍ਠੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿਰਰਾਮ ਸਮਾਧਿਤਃ । ਆਚਾਰੇਣੋਪਪਨ੍ਨੇਨ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਣਤਂ ਜਨਮ੍
ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਆਪਣੀ ਧਿਆਨ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਏ; ਸਰੀਰਕ ਆਚਰਨ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਆਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ।
ਅਥਾਨੁਯਾਤੋ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ਵਿਤੋ ਮੁਨਿਃ । ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਸਹਸਾਬ੍ਜਮ੍ ਇਵਾਬ੍ਜਜਃ
ਫਿਰ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਦੇਵਤਾ ਕਮਲ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਯਯੌ ਗृਹਂ ਦਾਸ਼ਰਥਂ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਵ ਸ਼ਕ੍ਰਨਗਰਂ ਸਮਸ੍ਤਸੁਰਮਾਲਿਤਃ
ਉਹ ਦਾਸਰਥ ਦੇ ਘਰ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਵੇਸ਼ ਵਿਤਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਰਮ੍ਯਾਂ ਦਾਸ਼ਰਥੀਂ ਸਭਾਮ੍ । ਹਂਸਯੂਥਾਨੁਵਲਿਤੋ ਰਾਜਹਂਸ ਇਵਾਬ੍ਜਿਨੀਮ੍
ਉਥੇ ਦਾਸਰਥ ਦੀ ਖੂਬਸੂਰਤ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜ ਹੰਸ ਆਪਣੇ ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਕਮਲ ਦੇ ਪੰਡ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰੀਣਿ ਤਸ੍ਯ ਪਦਾਨ੍ਯ੍ ਆਸ਼ੁ ਤਦਾ ਦਸ਼ਰਥੋ ਨृਪਃ । ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਸ੍ ਸਿਂਹਾਸਨਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਦਾਸਰਥ ਰਾਜਾ ਤਖ਼ਤ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਨृਪਾ ਦਸ਼ਰਥਾਦਯਃ । ਵਸਿष੍ਠਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਮੁਨਯ ऋषਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ ਤਥਾ
ਉਥੇ ਦਾਸਰਥ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਵਰਗੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਸ਼੍ ਚ ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ਯਾ ਧੌਮ੍ਯਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਃ । ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਰਾਮਾਦ੍ਯਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ ਸੁਹਾਦਯਃ
ਉਥੇ ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਵਰਗੇ ਮੰਤਰੀ, ਧੌਮਯਾ ਵਰਗੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਰਾਮ ਵਰਗੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਨੇੜਲੇ ਸਾਥੀ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਸਾਮਨ੍ਤਾਦ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਕृਤਯਸ੍ ਸੁਹੋਤ੍ਰਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਨਾਗਰਾਃ । ਮਾਲਵਾਦ੍ਯਾਸ੍ ਤਥਾ ਭृਤ੍ਯਾਃ ਪੌਰਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ ਚੈਵ ਲਾਲਕਾਃ
ਇੱਥੇ ਰਾਜੇ, ਅਫਸਰ, ਸੁਹੋਤਰਾ ਵਰਗੇ ਨਾਗਰਿਕ, ਮਾਲਵਾ ਤੋਂ ਆਏ ਨੌਕਰ, ਸ਼ਹਿਰੀ ਲੋਕ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਹਾਇਕ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਸ੍ਵੋਚਿਤੇषੁ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ੇषੁ ਸ੍ਵੋਚਿਤੇष੍ਵ੍ ਆਸਨੇषੁ ਚ । ਸਰ੍ਵੇष੍ਵ੍ ਏਵੋਪਵਿष੍ਟੇषੁ ਵਸਿष੍ਠੋਨ੍ਮੁਖਦृष੍ਟਿषੁ
ਸਭ ਲੋਕ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਸੰਦ ਦੀ ਸੀਟ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਵੱਲ ਸੀ।
ਸਭਾਕਲਕਲੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਮੌਨਸਂਸ੍ਥੇषੁ ਵਨ੍ਦਿषੁ । ਪृष੍ਟਾਸੁ ਸ੍ਥਿਤਿਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾਸੁ ਸੋਮ੍ਯੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਭਾਨ੍ਤਰੇ
ਉਹ ਸੁੰਨ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਹਲਚਲ ਠੰਡੀ ਪਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਭਟਾਂ ਚੁੱਪ ਸਨ, ਹਾਲਾਤਾਂ ਬਾਰੇ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਤੇ ਮਾਹੌਲ ਨਰਮ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ।
ਸਿਨ੍ਦੂਰਧੂਲਿਪੁਞ੍ਜਾਭੇ ਬਾਲੇ ਦਿਨਕਰਾਤਪੇ । ਵਿਤਾਨਤਲਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਕਚਤ੍ਯ੍ ਆਦਰ੍ਸ਼ਮਣ੍ਡਲੇ
ਨਵੇਂ ਦਿਨ ਦੀ ਹੌਲੀ ਧੁੱਪ, ਜੋ ਸਿੰਦੂਰ ਦੀ ਧੂੜ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ, ਛਤਰੀ ਦੇ ਉਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ੍ਫੁਰਤ੍ਯ੍ ਅਞ੍ਚਲਮਾਲਾਸੁ ਵਿਸ਼ਤ੍ਯ੍ ਅਮ੍ਭੋਜਕੋਟਰਂ । ਪਦ੍ਮਰਾਗੇष੍ਵ੍ ਅਪਿਹਿਤੇ ਮੁਕ੍ਤਾਦਾਮਸੁ ਚਞ੍ਚਲੇ
ਹਾਰ ਦਾ ਪੱਲਾ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ ਕਮਲ ਦੇ ਖੋਹ ਵਿਚ ਵੜ ਗਿਆ; ਪਦਮਰਾਗ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਉੱਤੇ, ਚਲਦੀਆਂ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।