ਤਯੋਰ੍ ਉਤ੍ਥਿਤਯੋਸ੍ ਸਰ੍ਵਾ ਸਭੋਤ੍ਥਾਤੁਮ੍ ਅਕਮ੍ਪਤ । ਮਨ੍ਦਵਾਤਪਰਾਮृष੍ਟਾ ਨਲਿਨੀਵਾਲਿਲੋਚਨਾ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉੱਠੇ ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਸਭਾ ਵੀ ਉੱਠਣ ਲਈ ਹਿਲੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਡੰਡੇ ਵਾਂਗ, ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਛੂਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸਾਵਤਂਸੋਤ੍ਥਭृਙ੍ਗਮਣ੍ਡਲਮਣ੍ਡਿਤਾ । ਕਰਿਸੇਨੇਵ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਾਦ੍ਰਾਵ੍ ਆਲੋਲਕਰਪੁष੍ਕਰਾ
ਉਹ ਉੱਠੀ, ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਦੇ ਗਹਿਣੇ 'ਤੇ ਭੰਭੀਰਿਆਂ ਦਾ ਗੁੱਚਾ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਪਰਸ੍ਪਰਾਂਸਸਙ੍ਘਟ੍ਟਚੂਰ੍ਣਿਤਾਙ੍ਗਦਮਣ੍ਡਲਾ । ਰਤ੍ਨਚੂਰ੍ਣਾਰੁਣਾਮ੍ਭੋਦਸਨ੍ਧ੍ਯਾਸਮਯਸੂਚਿਨੀ
ਉਸਦੇ ਬਾਂਹ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੱਗਣ ਕਰਕੇ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਲਾਲੀ ਵਾਲੀ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈ ਸੰਧਿਆ।
ਪਤਦੁਤ੍ਤਂਸਵਿਭ੍ਰਾਨ੍ਤਭृਙ੍ਗੋਪਾਹਿਤਘੁਙ੍ਘੁਮਾ । ਮੁਕੁਟੋਦ੍ਦਾਮਵਿਦ੍ਯੋਤਸ਼ਕ੍ਰਚਾਪੀਕृਤਾਮ੍ਬਰਾ
ਉਸ ਦੇ ਉਪਰਲੇ ਕਪੜੇ ਹਲਕੇ ਹੋ ਗਏ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਉੱਚਾ ਤਾਜ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕਾਨ੍ਤਾਲਤਾਹਸ੍ਤਦਲਚਲਚ੍ਚਾਮਰਮਞ੍ਜਰੀ । ਵਨਲੇਖੇਵ ਵਿਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਵਰਵਾਰਣਮਣ੍ਡਲਾ
ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੇ ਲਤਾ ਵਰਗੇ ਹੱਥ ਨੇ ਚਾਮਰ ਦੀ ਪੰਖੀ ਹਿਲਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦੀ ਪੰਗਤ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਨਾਲ ਹਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ।
ਕਚਤ੍ਕਟਕਰਤ੍ਨਾਸ਼੍ਰਿਕृष੍ਟਾਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਾਤਤਾਮ੍ਬਰਾ । ਵਾਤਵ੍ਯਾਧੂਤਪੁष੍ਪੇਵ ਮਨ੍ਦਾਰਵਨਮਾਲਿਕਾ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਚਕਚਾਉਂਦੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ ਤੇ ਰਤਨ ਵਾਲੀਆਂ ਕੰਗਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕਪੜੇ ਨੂੰ ਇਕ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਹਵਾ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ।
ਕਸ੍ਤੂਰੀਕਣਨੀਹਾਰਰਚਿਤਾਮਲਵਾਰਿਦਾ । ਸ਼ਰਦ੍ਦਿਕ੍ਤਟਮਾਲੇਵ ਪ੍ਰਸृਤਾਸ਼ੇषਭੂਮਿਪਾ
ਉਹ ਕਸਤੂਰੀ ਦੀ ਧੁੰਦ ਨਾਲ ਬਣੀ ਸੁਤੰਤਰ ਪਵਿੱਤਰ ਬਦਲੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜੋ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਆਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫੈਲ ਗਈ ਸੀ।
ਲੋਲਮੌਲਿਮਣਿਵ੍ਰਾਤਪਾਟਲਾਮ੍ਬਰਕੋਟਰਾ । ਸਨ੍ਧ੍ਯੇਵਾਕੁਲਲੋਲਾਬ੍ਜਕਾਰ੍ਯਸਂਹਾਰਕਾਰਿਣੀ
ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਕਪੜੇ ਦੀਆਂ ਵੱਟਾਂ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਹਲਚਲ ਕਰਦੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਲਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਦਿਨ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨਾਂਸ਼ੁਸਲਿਲਾਪੂਰਾ ਮੁਖਪਦ੍ਮਨਿਰਨ੍ਤਰਾ । ਪਦ੍ਮਿਨੀਵਾਲਿਵਲਿਤਾ ਨੂਪੁਰਾਰਾਵਸਾਰਸਾ
ਉਸ ਦੇ ਮੁਖ ਕਮਲ ਤੋਂ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਲਗਾਤਾਰ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਕਮਲ ਦੇ ਪੋਖ ਦੇ ਹਲਚਲ ਵਾਲੀ ਨਜ਼ਾਕਤ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਗੁੰਗਰੂ ਮਿੱਠੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਬਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਨ੍ਤਤਾ ਸਾ ਸਭੋਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਭੂਭृਚ੍ਛਤਸਮਾਕੁਲਾ । ਭੂਤਸਨ੍ਤਤਿਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾ ਸृष੍ਟਿਰ੍ ਨਵਮ੍ ਇਵੋਦਿਤਾ
ਉਹ ਰਚਨਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜਿਵੇਂ ਨਵੀਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਪਜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਥ ਨृਪਂ ਭੂਪਾ ਨਿਰ੍ਯਯੁਰ੍ ਨृਪਮਨ੍ਦਿਰਾਤ੍ । ਸ਼ਕ੍ਰਚਾਪੀਕृਤਾ ਰਤ੍ਨੈਰ੍ ਅਮ੍ਭੋਧੇਰ੍ ਇਵ ਵੀਚਯਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਭੂਪਤੀਆਂ ਰਾਜ ਮਹਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਾਮਨ੍ਤਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਸ਼੍ ਚੈਵ ਵਸਿष੍ਠਮ੍ ਅਥ ਭੂਮਿਪਮ੍ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ ਸ੍ਨਾਨਾਯ ਨਯਵਿਜ੍ਞਾਨਕੋਵਿਦਾਃ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਵਫਾਦਾਰ ਤੇ ਮੰਤਰੀ, ਜੋ ਰਾਜ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ।
ਵਾਮਦੇਵਾਦਯਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਾਦਯਸ੍ ਤਥਾ । ਵਸਿष੍ਠਂ ਪੁਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਥੁਰ੍ ਆਮਜ੍ਜਨੋਨ੍ਮੁਖਾਃ
ਵਾਮਦੇਵ ਤੇ ਹੋਰ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਆਦਿ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਵ੍ਰਜਮ੍ । ਤਦ੍ਵਿਸृष੍ਟੋ ਜਗਾਮਾਥ ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਮ੍ ਅਰਿਨ੍ਦਮਃ
ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਲਈ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਵਨਂ ਵਨਾਸ੍ਪਦਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਵ੍ਯੋਮ ਵ੍ਯੋਮਨਿਵਾਸਿਨਃ । ਨਗਰਂ ਨਾਗਰਾਸ਼੍ ਚੈਵ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ ਆਗਮਨਾਯ ਤੇ
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ, ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਸਵੇਰੇ ਮੁੜ ਆਉਣ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ।
ਮਹੀਪਤਿਵਸਿष੍ਠਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਣਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਵਸਿष੍ਠਸਦ੍ਮਨਿ ਨਿਸ਼ਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ऽਤ੍ਯਵਾਹਯਤ੍
ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਮੰਗ ਤੇ, ਪਿਆਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰਾਤ ਗੁਜ਼ਾਰੀ।
ਵਸਿष੍ਠਸ੍ ਸਹ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰੈਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵੈਰ੍ ਮੁਨਿਭਿਸ੍ ਤਥਾ । ਉਪਾਸ੍ਯਮਾਨੋ ਰਾਮਾਦ੍ਯੈਸ੍ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜੈਃ
ਵਸੀਸ਼ਠ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸੀਆਂ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਃ । ਅਨੁਯਾਤਸ੍ ਸੁਰੌਘੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਮ੍ ਇਵਾਬ੍ਜਜਃ
ਉੱਚ ਆਦਰ ਵਾਲਾ ਰਿਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸਤਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਾਦ੍ ਰਾਮਾਦੀਨ੍ ਮੁਨਿਰ੍ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜਾਨ੍ । ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਵਿਸਰ੍ਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਪਾਦੋਪਾਨ੍ਤੇ ਨਤਾਨ੍ ਅਸੌ
ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ, ਰਿਸੀ ਨੇ ਰਾਮ ਤੇ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਕੋਲ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਏ ਸਨ, ਸਭ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਨਭਸ਼੍ਚਰਾਨ੍ ਅਵਨਿਚਰਾਞ੍ ਜਲੇਚਰਾਨ੍ ਵਿਸਰ੍ਜ੍ਯ ਸ ਸ੍ਤੁਤਗੁਣਗੋਚਰਾਂਸ਼੍ ਚਰਾਨ੍ । ਯਥਾਕ੍ਰਮਂ ਸ੍ਵਗृਹ ਉਦਾਰਸਨ੍ਮੁਨੌ ਚਕਾਰ ਤਾ ਦ੍ਵਿਜਜਨਵਾਸਰਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਦੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਉੱਚੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਦਾ ਕੀਤੀਆਂ।
ਤੇ ਸਮੇਤ੍ਯ ਗृਹਂ ਵੀਰਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ ਸ਼ਸ਼ਿਤ੍ਵਿषਃ । ਚਕ੍ਰੁਸ੍ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਸ਼ੇषੇਣ ਸ੍ਵਸਦ੍ਮਸੁ ਦਿਨਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜੋ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਾਪਸ ਆਏ ਅਤੇ ਉਥੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀਆਂ ਜਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਭਾਈਆਂ।
ਵਸਿष੍ਠੋ ਰਾਘਵਸ਼੍ ਚੈਵ ਰਾਜਾਨੋ ਮੁਨਯੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਇਤਿ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਤਦਾ ਸ੍ਵਗृਹਵੀਥਿषੁ
ਵਸੀਸ਼ਠ, ਰਾਘਵ, ਰਾਜੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—ਹਰੇਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਵਿਚ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਸਸ੍ਨੁਃ ਕਮਲਕਲ੍ਹਾਰਕੁਮੁਦੋਤ੍ਪਲਹਾਰਿषੁ । ਜਲਾਸ਼ਯੇषੁ ਚਕ੍ਰਾਹ੍ਵਹਂਸਸਾਰਸਰਾਵਿषੁ
ਉਹ ਲੋਕ ਕਮਲ, ਕਲਹਾਰ, ਕੁਮੁਦ ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਕਵਲ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਝੀਲਾਂ ਵਿਚ, ਤੇ ਚਕਰਵਾਹ, ਹੰਸ ਅਤੇ ਸਾਰਸ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਗੋਭੂਤਿਲਹਿਰਣ੍ਯਾਨਿ ਸ਼ਯਨਾਨ੍ਯ੍ ਆਸਨਾਨਿ ਚ । ਦਦੁਰ੍ ਦਾਨਾਨਿ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਭੋਜਨਾਨ੍ਯ੍ ਅਂਸ਼ੁਕਾਨਿ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ, ਸੋਨਾ, ਵਿਛੋਣੇ ਤੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਅਸਥਾਨ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਅਤੇ ਕਪੜੇ ਦਾਨ ਕਰੇ।
ਹੇਮਰਤ੍ਨਵਿਚਿਤ੍ਰੇषੁ ਸ੍ਵੇषੁ ਚਾਮਰਸਦ੍ਮਸੁ । ਆਨਰ੍ਚੁਰ੍ ਅਚ੍ਯੁਤੇਸ਼ਾਨਹੁਤਾਸ਼ਾਰ੍ਕਾਦਿਕਾਨ੍ ਸੁਰਾਨ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਅਚੁਤ, ਈਸ਼, ਅੱਗ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਸੁਹृਦ੍ਭृਤ੍ਯਬਨ੍ਧੁਮਿਤ੍ਰਗਣੈਸ੍ ਸਹ । ਤਤ ਆਸ੍ਵਾਦਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਭੋਜਨਾਨ੍ਯ੍ ਉਚਿਤਾਨਿ ਤੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪੌਤਿਆਂ, ਦੋਸਤਾਂ, ਨੌਕਰਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਮਯੇ ਚਾਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਗਰੇ ਦਿਵਸੋ ऽਭਵਤ੍ । ਤਨੁਰ੍ ਅष੍ਟਾਂਸ਼ਸ਼ੇषਤ੍ਵਾਨ੍ ਮृਦ੍ਵਾਤਪਮਨੋਹਰਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਦਿਨ ਸੁਹਾਵਣਾ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਮਿਆਦ ਦਾ ਅਠਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਹੀ ਬਾਕੀ ਸੀ, ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮਨਮੋਹਣਾ ਤੇ ਨਰਮ।
ਸਾਯਨ੍ਤਨਵਿਧਿਂ ਤੇ ਤੇ ਤਤ੍ਕਾਲੋਚਿਤਯੇਚ੍ਛਯਾ । ਅਨਯਨ੍ ਬਨ੍ਧੁਭਿਸ੍ ਸਾਰ੍ਧਂ ਯਾਵਦ੍ ਅਸ੍ਤਂ ਯਯੌ ਰਵਿਃ
ਉਹ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਰੀਤ ਮੁਤਾਬਕ, ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਰਹੇ ਜਦ ਤਕ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਨਾ ਗਿਆ।
ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਂ ਵਵਨ੍ਦਿਰੇ ਸੁष੍ਠੁ ਜੇਪੁਸ਼੍ ਚੈਵਾਘਮਰ੍षਣਮ੍ । ਪੇਠੁਸ੍ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਾਣਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਜਗੁਰ੍ ਗਾਥਾ ਮਨੋਰਮਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕੀਤੀ, ਅਘਮਰਸ਼ਣ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਚੰਗੇ ਭਜਨ ਗਾਏ ਅਤੇ ਸੁਹਣੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਗੂੰਜੀਆਂ।
ਤਤਸ਼੍ ਚਾਭ੍ਯੁਦਿਤੇ ਸ਼੍ਯਾਮਾਕਾਮਿਨੀਸ਼ੋਕਹਾਰਿਣਿ । ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਾਦ੍ ਇਵ ਮਾਹੇਨ੍ਦ੍ਰ੍ਯਾਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰੇ ऽਵਸ਼੍ਯਾਯਦਾਯਿਨਿ
ਫਿਰ, ਜਦ ਚੰਦ੍ਰਮਾ — ਜੋ ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੀ ਦੁੱਖ ਹਟਾਉਂਦਾ ਹੈ — ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਆਈ ਮਾਹੇਨਦਰੀ ਚੰਦ ਵਾਂਗ, ਠੰਡੀ ਚਾਨਣ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਉਗਿਆ,