ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰੇ ਮਿਤ੍ਰਤਾਂ ਯਾਤੇ ਮਨਸੀਨ੍ਦ੍ਵਂਸ਼ੁਸ਼ੀਤਲੇ । ਵਿਕਾਸਿਹृਦਯੇ ਜਾਤੇ ਤਤ੍ਕਾਲ ਇਵ ਪਙ੍ਕਜੇ
ਸੁਮਿਤਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਮਨ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਖਿੜ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਉਥੇ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰਸ੍ਥੇषੁ ਤਥਾਨ੍ਯੇषੁ ਤਦਾ ਮੁਨਿषੁ ਰਾਜਸੁ । ਆਧੌਤਚਿਤ੍ਤਰਤ੍ਨੇषੁ ਪ੍ਰੋਚ੍ਛ੍ਵਸਤ੍ਸ੍ਵ੍ ਇਵ ਚੇਤਸਾ
ਉਥੇ, ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਸਾਫ਼ ਹੀਰੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ 'ਚੋਂ ਸੁੱਕ ਦੀ ਸਾਹ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ।
ਉਦਭੂਤ੍ ਪੂਰਯਨ੍ਨ੍ ਆਸ਼ਾਃ ਕਲ੍ਪਾਭ੍ਰਰਵਮਾਂਸਲਃ । ਅਥ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਸ਼ਙ੍ਖਾਨਾਮ੍ ਅਬ੍ਧਿਘੋषਸਮਸ੍ ਸ੍ਵਨਃ
ਫਿਰ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈ, ਕਾਲੀ ਘਟਾ ਦੇ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ ਡੂੰਘੀ, ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਮੋਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ, ਦਪਹਿਰ ਦੇ ਸੰਖਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰ।
ਮਹਤਾ ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਤਿਰੋਧਾਨਂ ਮੁਨੇਰ੍ ਗਿਰਃ । ਯਯੁਰ੍ ਜਲਦਨਾਦੇਨ ਕੋਕਿਲਧ੍ਵਨਯੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਬੋਲੀ ਢੱਕ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ 'ਚ ਕੋਇਲਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀਆਂ ਸੁਣਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀਆਂ।
ਮੁਨਿਰ੍ ਅਨ੍ਤਰਯਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸ੍ਵਾਂ ਵਾਚਮ੍ ਅਥ ਸਂਸਦਿ । ਜਿਤਸਾਰੋ ਗੁਣਃ ਕੇਨ ਮਹਤਾ ਸਮੁਦੀਰ੍ਯਤੇ
ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਬਾਤ ਰੋਕ ਲਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ 'ਚ ਅਸਲ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਕੌਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਿਆਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਅਥ ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਨਿਸ੍ਸ੍ਵਨਮ੍ । ਘਨੇ ਕੋਲਾਹਲੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਰਾਮਂ ਮੁਨਿਰ੍ ਉਵਾਚ ਹ
ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸ਼ੋਰ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਹਲਚਲ ਠੰਡੀ ਹੋ ਗਈ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਰਾਮਾਦ੍ਯਤਨਮ੍ ਏਤਾਵਦ੍ ਆਹ੍ਨਿਕਂ ਕਥਿਤਂ ਮਯਾ । ਪ੍ਰਾਤਰ੍ ਅਨ੍ਯਤ੍ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਮ੍ ਅਰਿਮਰ੍ਦਨ
ਰਾਮ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਘਟਨਾ-ਕ੍ਰਮ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਕਲ ਸਵੇਰੇ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਬਾਕੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਇਦਂ ਨਿਯਤਿਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਾਮ੍ । ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਸਵਨਂ ਤਨ੍ ਨਃ ਕਾਰ੍ਯਮ੍ ਆਰ੍ਯਾਵਸੀਦਤਿ
ਹੁਣ ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਰਸਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਫਰਜ ਹੈ। ਚਲੋ, ਇਸ ਨੂੰ ਕਰੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੱਜਣ ਲੋਕ ਉਡੀਕ ਰਹੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਸੁਭਗ ਸਮਸ੍ਤਾਂ ਸਵਨਕ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਆਚਰਾਚਾਰਚਤੁਰ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਾਰ੍ਚਨਾਦਿਕਾਮ੍
ਤੂੰ ਵੀ ਉਠ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਵਨ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ—ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਦਾਨ ਦੇਣਾ, ਪੂਜਾ ਕਰਨਾ ਆਦਿ—ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇ ਪੂਰੀ ਕਰ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਰ੍ ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸਮਂ ਦਸ਼ਰਥੇਨ ਸਃ । ਸਂਸਦਸ੍ ਸੇਨ੍ਦੁਰ੍ ਆਦਿਤ੍ਯ ਉਦਯਾਦ੍ਰਿਤਟਾਦ੍ ਇਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਅਤੇ ਦਸ਼ਰਥ ਇਕੱਠੇ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਸਭ ਲੋਕ ਵੀ ਉੱਠੇ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਪੂਰਬੀ ਪਹਾੜ ਪਿੱਛੋਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।
ਤਯੋਰ੍ ਉਤ੍ਥਿਤਯੋਸ੍ ਸਰ੍ਵਾ ਸਭੋਤ੍ਥਾਤੁਮ੍ ਅਕਮ੍ਪਤ । ਮਨ੍ਦਵਾਤਪਰਾਮृष੍ਟਾ ਨਲਿਨੀਵਾਲਿਲੋਚਨਾ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉੱਠੇ ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਸਭਾ ਵੀ ਉੱਠਣ ਲਈ ਹਿਲੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਡੰਡੇ ਵਾਂਗ, ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਛੂਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸਾਵਤਂਸੋਤ੍ਥਭृਙ੍ਗਮਣ੍ਡਲਮਣ੍ਡਿਤਾ । ਕਰਿਸੇਨੇਵ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਾਦ੍ਰਾਵ੍ ਆਲੋਲਕਰਪੁष੍ਕਰਾ
ਉਹ ਉੱਠੀ, ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਦੇ ਗਹਿਣੇ 'ਤੇ ਭੰਭੀਰਿਆਂ ਦਾ ਗੁੱਚਾ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਪਰਸ੍ਪਰਾਂਸਸਙ੍ਘਟ੍ਟਚੂਰ੍ਣਿਤਾਙ੍ਗਦਮਣ੍ਡਲਾ । ਰਤ੍ਨਚੂਰ੍ਣਾਰੁਣਾਮ੍ਭੋਦਸਨ੍ਧ੍ਯਾਸਮਯਸੂਚਿਨੀ
ਉਸਦੇ ਬਾਂਹ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੱਗਣ ਕਰਕੇ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਲਾਲੀ ਵਾਲੀ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈ ਸੰਧਿਆ।
ਪਤਦੁਤ੍ਤਂਸਵਿਭ੍ਰਾਨ੍ਤਭृਙ੍ਗੋਪਾਹਿਤਘੁਙ੍ਘੁਮਾ । ਮੁਕੁਟੋਦ੍ਦਾਮਵਿਦ੍ਯੋਤਸ਼ਕ੍ਰਚਾਪੀਕृਤਾਮ੍ਬਰਾ
ਉਸ ਦੇ ਉਪਰਲੇ ਕਪੜੇ ਹਲਕੇ ਹੋ ਗਏ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਉੱਚਾ ਤਾਜ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕਾਨ੍ਤਾਲਤਾਹਸ੍ਤਦਲਚਲਚ੍ਚਾਮਰਮਞ੍ਜਰੀ । ਵਨਲੇਖੇਵ ਵਿਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਵਰਵਾਰਣਮਣ੍ਡਲਾ
ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੇ ਲਤਾ ਵਰਗੇ ਹੱਥ ਨੇ ਚਾਮਰ ਦੀ ਪੰਖੀ ਹਿਲਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦੀ ਪੰਗਤ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਨਾਲ ਹਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ।
ਕਚਤ੍ਕਟਕਰਤ੍ਨਾਸ਼੍ਰਿਕृष੍ਟਾਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਾਤਤਾਮ੍ਬਰਾ । ਵਾਤਵ੍ਯਾਧੂਤਪੁष੍ਪੇਵ ਮਨ੍ਦਾਰਵਨਮਾਲਿਕਾ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਚਕਚਾਉਂਦੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ ਤੇ ਰਤਨ ਵਾਲੀਆਂ ਕੰਗਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕਪੜੇ ਨੂੰ ਇਕ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਹਵਾ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ।
ਕਸ੍ਤੂਰੀਕਣਨੀਹਾਰਰਚਿਤਾਮਲਵਾਰਿਦਾ । ਸ਼ਰਦ੍ਦਿਕ੍ਤਟਮਾਲੇਵ ਪ੍ਰਸृਤਾਸ਼ੇषਭੂਮਿਪਾ
ਉਹ ਕਸਤੂਰੀ ਦੀ ਧੁੰਦ ਨਾਲ ਬਣੀ ਸੁਤੰਤਰ ਪਵਿੱਤਰ ਬਦਲੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜੋ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਆਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫੈਲ ਗਈ ਸੀ।
ਲੋਲਮੌਲਿਮਣਿਵ੍ਰਾਤਪਾਟਲਾਮ੍ਬਰਕੋਟਰਾ । ਸਨ੍ਧ੍ਯੇਵਾਕੁਲਲੋਲਾਬ੍ਜਕਾਰ੍ਯਸਂਹਾਰਕਾਰਿਣੀ
ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਕਪੜੇ ਦੀਆਂ ਵੱਟਾਂ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਹਲਚਲ ਕਰਦੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਲਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਦਿਨ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨਾਂਸ਼ੁਸਲਿਲਾਪੂਰਾ ਮੁਖਪਦ੍ਮਨਿਰਨ੍ਤਰਾ । ਪਦ੍ਮਿਨੀਵਾਲਿਵਲਿਤਾ ਨੂਪੁਰਾਰਾਵਸਾਰਸਾ
ਉਸ ਦੇ ਮੁਖ ਕਮਲ ਤੋਂ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਲਗਾਤਾਰ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਕਮਲ ਦੇ ਪੋਖ ਦੇ ਹਲਚਲ ਵਾਲੀ ਨਜ਼ਾਕਤ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਗੁੰਗਰੂ ਮਿੱਠੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਬਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਨ੍ਤਤਾ ਸਾ ਸਭੋਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਭੂਭृਚ੍ਛਤਸਮਾਕੁਲਾ । ਭੂਤਸਨ੍ਤਤਿਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾ ਸृष੍ਟਿਰ੍ ਨਵਮ੍ ਇਵੋਦਿਤਾ
ਉਹ ਰਚਨਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜਿਵੇਂ ਨਵੀਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਪਜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਥ ਨृਪਂ ਭੂਪਾ ਨਿਰ੍ਯਯੁਰ੍ ਨृਪਮਨ੍ਦਿਰਾਤ੍ । ਸ਼ਕ੍ਰਚਾਪੀਕृਤਾ ਰਤ੍ਨੈਰ੍ ਅਮ੍ਭੋਧੇਰ੍ ਇਵ ਵੀਚਯਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਭੂਪਤੀਆਂ ਰਾਜ ਮਹਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਾਮਨ੍ਤਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਸ਼੍ ਚੈਵ ਵਸਿष੍ਠਮ੍ ਅਥ ਭੂਮਿਪਮ੍ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ ਸ੍ਨਾਨਾਯ ਨਯਵਿਜ੍ਞਾਨਕੋਵਿਦਾਃ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਵਫਾਦਾਰ ਤੇ ਮੰਤਰੀ, ਜੋ ਰਾਜ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ।
ਵਾਮਦੇਵਾਦਯਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਾਦਯਸ੍ ਤਥਾ । ਵਸਿष੍ਠਂ ਪੁਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਥੁਰ੍ ਆਮਜ੍ਜਨੋਨ੍ਮੁਖਾਃ
ਵਾਮਦੇਵ ਤੇ ਹੋਰ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਆਦਿ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਵ੍ਰਜਮ੍ । ਤਦ੍ਵਿਸृष੍ਟੋ ਜਗਾਮਾਥ ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਮ੍ ਅਰਿਨ੍ਦਮਃ
ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਲਈ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਵਨਂ ਵਨਾਸ੍ਪਦਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਵ੍ਯੋਮ ਵ੍ਯੋਮਨਿਵਾਸਿਨਃ । ਨਗਰਂ ਨਾਗਰਾਸ਼੍ ਚੈਵ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ ਆਗਮਨਾਯ ਤੇ
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ, ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਸਵੇਰੇ ਮੁੜ ਆਉਣ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ।
ਮਹੀਪਤਿਵਸਿष੍ਠਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਣਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਵਸਿष੍ਠਸਦ੍ਮਨਿ ਨਿਸ਼ਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ऽਤ੍ਯਵਾਹਯਤ੍
ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਮੰਗ ਤੇ, ਪਿਆਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰਾਤ ਗੁਜ਼ਾਰੀ।
ਵਸਿष੍ਠਸ੍ ਸਹ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰੈਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵੈਰ੍ ਮੁਨਿਭਿਸ੍ ਤਥਾ । ਉਪਾਸ੍ਯਮਾਨੋ ਰਾਮਾਦ੍ਯੈਸ੍ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜੈਃ
ਵਸੀਸ਼ਠ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸੀਆਂ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਃ । ਅਨੁਯਾਤਸ੍ ਸੁਰੌਘੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਮ੍ ਇਵਾਬ੍ਜਜਃ
ਉੱਚ ਆਦਰ ਵਾਲਾ ਰਿਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸਤਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਾਦ੍ ਰਾਮਾਦੀਨ੍ ਮੁਨਿਰ੍ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜਾਨ੍ । ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਵਿਸਰ੍ਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਪਾਦੋਪਾਨ੍ਤੇ ਨਤਾਨ੍ ਅਸੌ
ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ, ਰਿਸੀ ਨੇ ਰਾਮ ਤੇ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਕੋਲ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਏ ਸਨ, ਸਭ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਨਭਸ਼੍ਚਰਾਨ੍ ਅਵਨਿਚਰਾਞ੍ ਜਲੇਚਰਾਨ੍ ਵਿਸਰ੍ਜ੍ਯ ਸ ਸ੍ਤੁਤਗੁਣਗੋਚਰਾਂਸ਼੍ ਚਰਾਨ੍ । ਯਥਾਕ੍ਰਮਂ ਸ੍ਵਗृਹ ਉਦਾਰਸਨ੍ਮੁਨੌ ਚਕਾਰ ਤਾ ਦ੍ਵਿਜਜਨਵਾਸਰਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਦੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਉੱਚੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਦਾ ਕੀਤੀਆਂ।