ਉਚ੍ਚੈਃਪਦਸ੍ਥਸ੍ ਤਜ੍ਜ੍ਞੇਨ ਸੁਮਹਾਞ੍ ਸ਼ੀਤਲਾਸ਼ਯਃ । ਸਾਧੁਰ੍ ਏਵਾਨੁਗਨ੍ਤਵ੍ਯੋ ਮਯੂਰੇਣਾਮ੍ਬੁਦੋ ਯਥਾ
ਉੱਚ ਦਰਜੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਤੇ ਠੰਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸਾਧੂ ਹੀ ਪਿਛਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੋਰ ਬਦਲ ਦਾ ਪਿਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਹਙ੍ਕਾਰਸ੍ਯ ਦੇਹਸ੍ਯ ਸਂਸਾਰਸ੍ਯੋਦ੍ਭਵਸ੍ਯ ਚ । ਵਿਚਾਰਮ੍ ਅਮਲਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਯਮ੍ ਏਵਾਸ਼੍ਰਯੇਨ੍ ਨਰਃ
ਅਹੰਕਾਰ, ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਬਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੱਚ ਦਾ ਹੀ ਆਸਰਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸ਼ਰੀਰਮ੍ ਅਸ੍ਥਿਮਾਂਸਂ ਚ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਤਾਦ੍ਯ੍ ਅਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਭੂਤਮੁਕ੍ਤਾਵਲੀਤਨ੍ਤੁਂ ਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਅਵਲੋਕਯੇਤ੍
ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਬਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਖੂਨ ਆਦਿ ਮੰਦ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਹੀ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੋਤੀ ਦੀ ਲੜੀ ਆਪਣੀ ਝਿਲ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯੇ ਨਿਤ੍ਯੇ ਤਤੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇ ਸਰ੍ਵਗੇ ਸਰ੍ਵਭਾਵਨੇ । ਸ਼ਿਵੇ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਇਦਂ ਪ੍ਰੋਤਂ ਸੂਤ੍ਰੇ ਮਣਿਗਣੋ ਯਥਾ
ਸੱਚ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਧਾਗੇ 'ਤੇ ਮੋਤੀ ਪਿਰੋਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੈਵ ਚਿਦ੍ ਭੁਵਨਾਭੋਗਭੂषਣੇ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਭਾਸ੍ਕਰੇ । ਧਰਾਵਿਵਰਕੋਸ਼ਸ੍ਥੇ ਸੈਵ ਚਿਤ੍ ਕੀਟਕੋਦਰੇ
ਉਹੀ ਚੇਤਨਾ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਨੂੰ ਸਜਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹੀ ਚੇਤਨਾ ਕੀੜੇ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੈ।
ਕੁਮ੍ਭਵ੍ਯੋਮ੍ਨਾਂ ਨ ਭੇਦੋ ऽਸ੍ਤਿ ਯਥੇਹ ਪਰਮਾਰ੍ਥਤਃ । ਚਿਤਾਂ ਸ਼ਰੀਰਸਂਸ੍ਥਾਨਾਂ ਨ ਭੇਦੋ ऽਸ੍ਤਿ ਤਥਾਨਘ
ਜਿਵੇਂ ਘੜੇ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਬਾਹਰਲੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ, ਚੇਤਨਾ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੋਈ ਅਸਲ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮ੍ ਏਵ ਭੂਤਾਨਾਂ ਤਿਕ੍ਤਂ ਕਟੁ ਚ ਨਾਨ੍ਯਥਾ । ਏਕਤ੍ਵਾਦ੍ ਅਨੁਭੂਤੇਰ੍ ਹਿ ਕੁਤਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਭਿਨ੍ਨਤਾ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਕੜਵਾਪਣ ਤੇ ਤਿੱਖਾਪਣ ਇੱਕੋ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਜਦ ਅਨੁਭਵ ਇੱਕੋ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਕਿਸਮ ਦੀ ਵੱਖਰੀਅਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਸਤਤਂ ਸ੍ਥਿਤੇ ਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਵਸ੍ਤੁਨਿ । ਜਾਤੋ ऽਯਮ੍ ਅਯਮ੍ ਉਨ੍ਨष੍ਟ ਇਤਿ ਕੈषਾਜ੍ਞਤੇਹ ਵਃ
ਇੱਕ ਹੀ ਸਦਾ ਮੌਜੂਦ ਚਿੱਤ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ, ਕੌਣ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ 'ਇਹ ਜਨਮਿਆ, ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ'? ਇਹ ਸੋਚਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨੇਹ ਤਨ੍ ਨਾਮ ਵਸ੍ਤ੍ਵ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਯਦ੍ ਅਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ । ਨ ਚ ਤਨ੍ ਨਾਮ ਵਸ੍ਤ੍ਵ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਯਦ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਿਲੀਯਤੇ
ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਐਸਾ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾ ਹੋ ਕੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਬਣੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਐਸਾ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਹੋ ਕੇ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ।
ਆਭਾਸਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਏਵੇਦਂ ਨ ਸਨ੍ ਨਾਸਚ੍ ਚ ਰਾਘਵ । ਉਤ੍ਪ੍ਲੁਤੇਨਾਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤੇਨ ਚੇਤਸਾ ਸਦ੍ ਇਵ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਦਿੱਖ ਹੈ, ਰਾਘਵ; ਨਾ ਇਹ ਅਸਲ ਹੈ, ਨਾ ਝੂਠ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਮਨ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਜੋ ਚੈਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਤੇ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਮੇਹ ਮੋਹੋ ऽਸ੍ਤੁ ਵੋ ਮੌਰ੍ਖ੍ਯਾਨ੍ ਨੇਦਂ ਸਦ੍ ਯਤ੍ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ । ਨ ਚਾਸਦ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਦृਢਂ ਨਿਰ੍ਣੀਯਾਸ਼ੋਕਿਤਾਸ੍ਤੁ ਵਃ
ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਭਟਕਾਵ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਨਾ ਸੋਚੋ ਕਿ ਜੋ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਹੈ, ਤੇ ਨਾ ਇਹ ਪੱਕਾ ਕਰੋ ਕਿ ਇਹ ਝੂਠ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹੋਗੇ।
ਅਸਤਿ ਜਗਤਿ ਕਿਂ ਕਿਲੇਹ ਮੋਹਸ੍ ਸਤਿ ਚ ਕਿਮ੍ ਅਙ੍ਗ ਵਿਮੋਹਕਾਰਣਂ ਤਤ੍ । ਜਨਨਮਰਣਸਂਸ੍ਥਿਤਿष੍ਵ੍ ਅਤਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਭਵ ਖਮ੍ ਇਵਾਤਿਸਮਸ੍ ਸਦੋਪਸ਼ਾਨ੍ਤਃ
ਜੇ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਝੂਠਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਭਟਕਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਤੇ ਜੇ ਇਹ ਸੱਚਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਭਟਕਣ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ, ਜਨਮ, ਮੌਤ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਬਾਰੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਸੰਤੁਲਿਤ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹੋ।
ਧੀਰੋ ਵਿਚਾਰਵਾਞ੍ ਜਨ੍ਤੁਰ੍ ਆਦਾਵ੍ ਏਵ ਮਹਾਧਿਯਾ । ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਵਿਦੁषਾ ਜ੍ਞੇਨ ਸੁਜਨੇਨ ਸਮਂ ਵਸੇਤ੍
ਸਿਆਣਾ ਤੇ ਸੋਚਵਾਂ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰੇ ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹਨ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਮੱਤ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਯਾ ਯਾ ਦੁਃਖਵਿਨਾਸ਼ਿਨ੍ਯੋ ਵਰਵਿਜ੍ਞਾਨਦृष੍ਟਯਃ । ਤਾਸ੍ ਤਾ ਮਧਾਵ੍ ਇਵ ਲਤਾ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਸੁਜਨੇ ਸਤਿ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਦੁੱਖ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਬੇਲਾਂ ਵਾਂਗ ਫਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸੁਜਨੇਨ ਵਿਰਕ੍ਤੇਨ ਹृਦ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾ ਸਹ । ਪ੍ਰਵਿਚਾਰ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੋ ਪਦਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯਤੇ ਪਰਮ੍
ਚੰਗੇ, ਵਿਰਕਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਸੁਜਨਾਸਙ੍ਗਵੈਰਾਗ੍ਯਾਭ੍ਯਾਸਸਤ੍ਕृਤਃ । ਪੁਰੁषਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਇਵਾਭਾਤਿ ਰਾਮ ਵਿਜ੍ਞਾਨਭਾਜਨਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ, ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ, ਵੈਰਾਗ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਅਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਲਈ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਦਾ ਪਾਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਮਾ, ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ।
ਤ੍ਵਂ ਤੂਦਾਰਨਿਜਾਚਾਰੋ ਧੀਰੋ ਗੁਣਗਣਾਰ੍ਣਵਃ । ਅਧਿਤਿष੍ਠਸਿ ਨਿਰ੍ਦੁਃਖਾਂ ਜਾਤਿਂ ਰਾਜਸਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕੀਮ੍
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਚਲਣ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ, ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਰਾਜ ਅਤੇ ਸਤਵ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ।
ਭੂਯੋ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਦਗ੍ਧਸਂਸਾਰੇ ਨਾਸਿ ਦੁਃਖਸ੍ਯ ਭਾਜਨਮ੍ । ਪਾਸ਼੍ਚਾਤ੍ਯਜਨ੍ਮਾਸਿ ਮੁਨੇ ਸ੍ਵਭਾਵਮ੍ ਅਨੁਧਾਵਸਿ
ਹੁਣ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜੇ ਹੋਏ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਦਾ ਪਾਤਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿਆ; ਤੂੰ ਨਵੇਂ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ, ਮੂਨੀ, ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਸਹੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਪਾਲਦਾ ਹੈਂ।
ਸ੍ਵਯੈਵਾਮਲਯਾ ਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਤਵ ਪ੍ਰਕਟਤਾਂ ਗਤਮ੍ । ਯਥਾਭੂਤਂ ਜਗਦ੍ਵਸ੍ਤੁ ਰੁਚਾ ਦਿਨਪਤੇਰ੍ ਇਵ
ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਾਫ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਦਾਨੀਂ ਮਦ੍ਵਚੋਰਾਸ਼ਿਵਹ੍ਨਿਦਗ੍ਧਮਲੋ ऽਮਲਃ । ਨੂਨਮ੍ ਉਤ੍ਸਾਰਿਤਾਭ੍ਰੇਣ ਸ਼ਰਦ੍ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਾ ਸਮੋ ਭਵ
ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਬਚਨਾਂ ਦੀ ਅਗਨਿ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰੋਂ ਮਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੜ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭਵਭਾਵਨਯਾ ਮੁਕ੍ਤਂ ਯੁਕ੍ਤਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਸਂਵਿਦਾ । ਚਿਤ੍ਤਮੁਕ੍ਤਾਕਲਾਪਂ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਚ੍ਛਾਚ੍ਛਂ ਹृਦਯੇ ਕੁਰੁ
ਜਗਤ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੇ ਮੋਤੀ ਵਰਗਾ ਕਰ। ਆਪਣਾ ਦਿਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਤੇ ਪਾਰਦਰਸ਼ੀ ਕਰ।
ਮਮੇਦਮ੍ ਇਦਮ੍ ਅਨ੍ਯਸ੍ਯੇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂਕਲਨਯੋਜ੍ਝਿਤਮ੍ । ਮਨੋ ਮੁਕ੍ਤਵਿਭਾਗਂ ਤੇ ਮੁਕ੍ਤਮ੍ ਏਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਿਸ ਮਨ ਨੇ 'ਮੇਰਾ', 'ਇਹ ਮੇਰਾ', 'ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ' ਆਦਿ ਵਿਚਾਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੰਡ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਉਹ ਮਨ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੁਕਤ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਤਵੋਤ੍ਤਮਾਨੁਭਾਵਸ੍ਯ ਯ ਇਦਾਨੀਂ ਨਰਾ ਭੁਵਿ । ਚੇष੍ਟਾਮ੍ ਅਨੁਸਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ऽਪਿ ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਸ਼ੋਕਤਾਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਉੱਚ ਆਚਰਨ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਪਣਾਉਣਗੇ, ਉਹ ਵੀ ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਣਗੇ।
ਰਾਘਵਵ੍ਯਵਹਾਰੇਣ ਵਿਹਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੇ ਨਰਾਃ । ਭਵਾਰ੍ਣਵਾਤ੍ ਤਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਵਮਨਃਪੋਤਕੇਨ ਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰਾਘਵ ਦੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਦਰਸ਼ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਨੌਕ ਵਜੋਂ ਵਰਤ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਭਵਤ੍ਤੁਲ੍ਯਮਤਿਰ੍ ਯਸ੍ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸੁਜਨਸ੍ ਸਮਦਰ੍ਸ਼ਨਃ । ਯੋਗ੍ਯੋ ऽਸੌ ਜ੍ਞਾਨਦृष੍ਟੀਨਾਂ ਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਸ੍ ਸੁਰੁਚਾਮ੍ ਇਵ
ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਗਾ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਇਕਸਾਰ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਦੀ ਦਰਸ਼ਟੀ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਾ ਚੰਦ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਚਾਨਣ ਲਈ ਯੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਮ੍ ਅਸ਼ੋਕਾਂ ਦਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਯਥਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨੁਵृਤ੍ਤਿਮਾਨ੍ । ਯਾਵਦ੍ਦੇਹਂ ਧਿਯਾ ਤਿष੍ਠ ਰਾਗਦ੍ਵੇषਵਿਹੀਨਯਾ
ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਹਾਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਮਿਲਿਆ ਉਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਤਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤਕ ਸਰੀਰ ਹੈ, ਤੂੰ ਮਨ ਨੂੰ ਲਗਾਵਟ ਤੇ ਵੈਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰੱਖ ਕੇ ਟਿਕਾ ਰਹੁ।
ਬਹਿਰ੍ ਲੋਕੋਚਿਤਾਚਾਰਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਨ੍ਤਸ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਖਿਲੈषਣਃ । ਪਰਾਂ ਸ਼ੀਤਲਤਾਮ੍ ਏਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠ ਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਬਿਮ੍ਬਵਤ੍
ਬਾਹਰੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲ, ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਠੰਢਕ ਵਿਚ ਟਿਕਾ ਰਹੁ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਾ ਚੰਦ ਆਪਣੇ ਚਾਨਣ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤਰਾਸੁ ਤੁ ਯੇ ਜਾਤਾ ਜਾਤਿष੍ਵ੍ ਅਗੁਣਸ਼ਾਲਿਨਃ । ਅਵਿਚਾਰ੍ਯਾਸ੍ ਤ ਏਤੇ ਹਿ ਗੋਮਾਯੁਸ਼ਿਸ਼ੁਧਰ੍ਮਕਾਃ
ਜੋ ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਣ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਿੱਦੜਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ।
ਯੇ ਸ੍ਵਭਾਵਾ ਮਹਾਬਾਹੋ ਨृਣਾਂ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕਜਨ੍ਮਨਾਮ੍ । ਤਾਨ੍ ਭਜਨ੍ ਪੁਰੁषੋ ਯਾਤਿ ਪਾਸ਼੍ਚਾਤ੍ਯੋਦਾਰਜਨ੍ਮਤਾਮ੍
ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸਤਵਿਕ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੱਛਮ ਦੇ ਉੱਚ ਜਨਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਨ੍ ਏਵ ਸੇਵਤੇ ਜਨ੍ਤੁਰ੍ ਇਹ ਜਾਤਿਗੁਣਾਨ੍ ਸਦਾ । ਅਪ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਜਾਤਿਜਾਤੋ ऽਪਿ ਯਾਤਿ ਤਜ੍ਜਾਤਿਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਇਥੇ ਜੰਤੂ ਜਿਹੜੇ ਜਾਤੀ ਦੇ ਗੁਣ ਸਦਾ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚਾਹੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹੋਣ, ਉਹ ਵੀ ਛੇਤੀ ਉਸੀ ਜਾਤੀ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।