ਮਾਤ੍ਰਾਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਨੁਸਾਰਿਣ੍ਯੋ ਵਿਵੇਕਪਦਭਙ੍ਗੁਰਾਃ । ਮੋਹਾਯੈਵ ਪਰਾਮृष੍ਟਾਸ੍ ਸਕਲਾ ਲੋਕਸਂਵਿਦਃ
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਅਨੁਭੂਤੀ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਵਿੱਛੋੜੇ ਵਿਚ ਅਸਥਿਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਭੁਲੇਖੇ ਲਈ ਫੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਸ੍ਯਾ ਏਵ ਪਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ਼ੁਭਾਯਾ ਅਪਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤੇਃ । ਮਲਿਨਂ ਦੁਃਖਮ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਜ੍ਵਾਲਾਯਾ ਇਵ ਕਜ੍ਜਲਮ੍
ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ—even ਚੰਗੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਵੀ—ਮੈਲ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਤੋਂ ਕਾਲਾ ਧੂੰਆਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਗਮਾਪਾਯਤੋ ऽਨਿਤ੍ਯਾ ਮਨष੍षष੍ਠੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਕ੍ਰਿਯਾਃ । ਲਤਾ ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਇਵ ਤਾ ਧਾਰਯਨ੍ਤਿ ਨ ਸਤ੍ਪਦਮ੍
ਮਨ ਅਤੇ ਛੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ-ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਹ ਅਸਥਿਰ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਬੇਲ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਥੰਭ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ, ਇਹ ਸੱਚ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਥੰਭਦੀਆਂ।
ਪੁਤ੍ਰਿਕਾ ਰਕ੍ਤਮਾਂਸਸ੍ਯ ਕਾਨ੍ਤੇਯਮ੍ ਇਤਿ ਸਾਦਰਮ੍ । ਸ੍ਵਦੇਹਨਾਮ੍ਨ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਥਿਚਯੇ ਸ਼੍ਲਿष੍ਯਤੇ ਸੇਤਿ ਕਃ ਕ੍ਰਮਃ
ਇਕ ਲਹੂ ਤੇ ਮਾਸ ਦੀ ਗਠੜੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ 'ਮੇਰੀ ਧੀ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ 'ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ' ਮੰਨ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਚਿਪਕਣ ਦਾ ਕੀ ਤਰਕ ਹੈ?
ਸਰ੍ਵਂ ਸਤ੍ਯਮ੍ ਇਦਮ੍ ਰਾਮ ਸ੍ਥਿਰਮ੍ ਅਜ੍ਞਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟਯੇ । ਜ੍ਞਸ੍ਯਾਸ੍ਥਿਰਮ੍ ਅਸਤ੍ਯਂ ਚ ਜਗਦ੍ ਰਾਮ ਨ ਤੁष੍ਟਯੇ
ਰਾਮਾ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਅਜਾਣਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਹੀ ਸੱਚਾ ਤੇ ਟਿਕਾਊ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਇਹ ਅਸਥਿਰ ਤੇ ਝੂਠਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸੰਤੋਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਅਭੁਕ੍ਤੇ ऽਪਿ ਵਿषੇ ਯੈषਾ ਵਿषਮੂਰ੍ਛਾਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਤਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਭਾਵਾਸ੍ਥਾਮ੍ ਆਤ੍ਮੈਕਤ੍ਵਾਜ੍ ਜ੍ਞਤਾਂ ਵ੍ਰਜ
ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਖਾਧਾ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ, ਵਿਸ਼ ਦੀ ਮੱਤ ਜਿਹਾ ਅਸਰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਲੱਗਾਵ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਇਕਤਾ ਦਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ।
ਅਨਾਤ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਭਾਵੇਨ ਚਿਤ੍ਤਂ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ ਉਪਾਗਤਮ੍ । ਯਦਾ ਤਦੇਦਮ੍ ਆਯਾਤਂ ਜਗਜ੍ਜਾਲਮ੍ ਅਸਨ੍ਮਯਮ੍
ਜਦੋਂ ਮਨ ਅਸਲੀ ਸਰੀਰ ਦੀ ਥਾਂ ਗਲਤ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਝੂਠੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਜਾਲੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਾਸਨਾਵਸ਼ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮਨਸਾ ਕਲ੍ਪਿਤਂ ਵਪੁਃ । ਤੇਜਸਾਸ਼੍ਰਿਤਕੁਡ੍ਯੇਨ ਹੇਮਾਭਤ੍ਵਮ੍ ਇਵਾਤ੍ਮਨਃ
ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਮਨ ਇਕ ਸਰੀਰ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਕੰਧ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਆਤਮਾ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਵੈਰਿਞ੍ਚਪਦਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਮਨੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਮਹਾਮਤੇ । ਇਦਂ ਜਗਤ੍ ਸੁਘਨਤਾਂ ਕਥਮ੍ ਆਨਯਤਿ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਜਦ ਮਨ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਠੋਸ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ?
ਗਰ੍ਭਤਲ੍ਪਾਤ੍ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਪਦ੍ਮਜਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤਿ ਸ਼ਬ੍ਦਮ੍ ਅਕਰੋਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤੇਨ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਗਰਭ ਦੇ ਸੇਜ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਪਹਿਲਾ ਬੱਚਾ ਜੋ ਕੌਲ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ 'ਬ੍ਰਹਮਾ' ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਜਾਲਰੂਪਸ੍ਯ ਮਨਸਃ ਕਲ੍ਪਿਤਾਕृਤੇਃ । ਅਕਰੋਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਪਦਮ੍ ਅਥਾਨ੍ਤਰੇ
ਜੋ ਮਨ ਕਲਪਨਾ ਦੇ ਜਾਲ ਦੀ ਰੂਪ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਮਨ ਵਿੱਚ ਬਣੀ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਕਲਪਨਾ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਇਕ ਨਵਾਂ ਥਾਂ ਬਣਾਇਆ।
ਤਤਸ੍ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਯਾਮ੍ ਆਸ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤੇਜੋ ਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍ । ਲਸਦਗ੍ਨਿਲਤਾਚਕ੍ਰਵਕ੍ਰੀਕृਤਦਿਗਨ੍ਤਰਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇਜ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਉਹ ਅੱਗ ਦੇ ਗੋਲ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਦਿੱਤਾ।
ऋਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਤਿਮਨਿष੍ਠ੍ਯੂਤਕਰ੍ਕਸ਼ਾਗ੍ਨਿਕਣੋਤ੍ਕਰਮ੍ । ਮੁਞ੍ਜਪਿਞ੍ਜਰਪਰ੍ਯਨ੍ਤਹੇਮਕਾਨਨਿਤਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਉਸ ਵਿੱਚ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਜੁੜੇ ਹੋਏ, ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਦੇ ਕਣਾਂ ਦੇ ਗੁੱਝੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਦਾ ਆਕਾਸ਼ ਕਿਨਾਰੇ ਪੀਲੇ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਜ੍ਵਾਲਾਹੇਮਲਤਾਜਾਲਜਟਾਲਨਿਜਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਕਚਤ੍ਪ੍ਰਸਰਦੁਦ੍ਦਾਮਕਰਕੁਣ੍ਡਲਮਣ੍ਡਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਭਾਰੀ ਰੂਪ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਅਤੇ ਭੜਕ ਰਹੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਚਮਕਦੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੰਡਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤਚ੍ਛਰੀਰਿ ਮਨਸ੍ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤਤਸ੍ ਤੇਜਸਿ ਭਾਸ੍ਵਰੇ । ਆਤ੍ਮਾਕਾਰਸਮਾਕਾਰਂ ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਸਮਕਲ੍ਪਯਤ੍
ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇਜ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਬਣਾਇਆ।
ਸ ਤਤਸ੍ ਤੇਜਸਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਭ੍ਯੁਦੇਤਿ ਦਿਵਾਕਰਃ । ਜ੍ਵਾਲਾਮਣ੍ਡਲਮਧ੍ਯਸ੍ਥੋ ਜ੍ਵਲਤ੍ਕਨਕਕੁਣ੍ਡਲਃ
ਉਸ ਚਾਨਣ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਉਗਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਦੇ ਗੇੜ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹੈ।
ਜ੍ਵਾਲਾਜਟਾਭਾਰਧਰੋ ਵਾਨ੍ਤਵਿਸ੍ਫਾਰਪਾਵਕਃ । ਜ੍ਵਾਲਾਵਿਲਾਸਾਵਯਵਃ ਪੂਰਿਤਾਕਾਸ਼ਮਣ੍ਡਲਃ
ਉਹ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਟਾਂ ਦਾ ਗੁੱਛਾ ਧਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸਾਹ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਅੱਗ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪੂਰੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਥ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਅਨ੍ਯਾਂਸ੍ ਤਾਂਸ੍ ਤੇਜਸਃ ਕਣਾਨ੍ । ਅਕਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤੇਨ ਵਿਮਾਨਤ੍ਵੇਨ ਚਾਰੁਣਾ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਉਹ ਹੋਰ ਚਾਨਣ ਦੇ ਕਣਾਂ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਉਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ ਵਿਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਯਾਮ੍ ਆਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ ਤਥੈਵ ਤਾਨ੍ । ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਾਨ੍ ਅਨ੍ਤਰਂ ਜਾਤਾਨ੍ ਵਿਦ੍ਵਾਞ੍ ਸ਼ਬ੍ਦਗਣਾਨ੍ ਇਵ
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚਿਆ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਵੇਖ ਲਿਆ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੇ ਇਹ ਸੋਚਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਨੂੰ ਐਸਾ ਹੀ ਵੇਖਿਆ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਧੁਨੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਥਿਤਿਰ੍ ਏषਾ ਮਹਾਬਾਹੋ ਪ੍ਰਤਿਸਰ੍ਗਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੁਵਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿਜਗਤ੍ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਿਤਸੁਰਾਸੁਰਾ
ਇਹੀ ਢੰਗ ਹੈ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਆਪ-ਜਨਮਿਆ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤੇ ਹਰ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲਂ ਕਾਲਵਿਭਕ੍ਤੀਸ਼੍ ਚ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਗ੍ਰਹਾਂਸ੍ ਤਥਾ । ਸਰਿਤਸ੍ ਸਾਗਰਾਨ੍ ਦ੍ਵੀਪਾਨ੍ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ ਸ਼ੈਲਾਂਸ੍ ਤਥਾਵਨਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਮਾਂ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਵੰਡਾਂ, ਤਾਰੇ, ਗ੍ਰਹ, ਦਰਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ, ਟਾਪੂ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵੀ ਸੋਚ ਕੇ ਬਣਾਈ।
ਦੇਵਾਨ੍ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਨਰਾਨ੍ ਨਾਗਾਨ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਨ੍ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ । ਅਕਲ੍ਪਯਦ੍ ਅਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਰਙ੍ਗਾਨ੍ ਇਵ ਸਾਗਰਃ
ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਮਨੁੱਖ, ਸੱਪ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ ਵੀ ਸੋਚ ਕੇ ਬਣਾਏ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਂ ਉਠਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਦੇਸ਼ਾਨ੍ ਗਿਰੀਂਸ਼੍ ਚੈਵ ਵਿਮਾਨਾਨ੍ਯ੍ ਉਤ੍ਤਮਾਨਿ ਚ । ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਪ੍ਰਵਿਭਕ੍ਤਾਨਿ ਪਦ੍ਮਜਸ੍ ਸਮਕਲ੍ਪਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੇਸ਼, ਪਹਾੜ, ਸੁੰਦਰ ਉਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰਥਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੰਮ ਵੀ ਸੋਚ ਕੇ ਲੋਟਸ-ਜਨਮਿਆ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ऽਪਿ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸਿਦ੍ਧਯਸ੍ ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਯਃ । ਯਥਾਸਙ੍ਕਲ੍ਪਿਤਂ ਵਸ੍ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ ਅਗ੍ਰਤਃ
ਉਹ ਲੋਕ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਸੋਚਦੇ, ਉਹ ਚੀਜ਼ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖ ਲੈਂਦੇ ਸਨ।
ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਥਾਨ੍ਯਾਂਸ੍ ਤੇ ਨਾਨਾਭੂਤਗਣਾਨ੍ ਬਹੂਨ੍ । ਤੇ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਾਂਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਤੇ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਾਂਸ੍ ਤੇ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਾਨ੍ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ ਅਪਿ
ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਸੋਚੇ; ਉਹ ਜੀਵ ਵੀ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚਦੇ, ਤੇ ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ।
ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਵੇਦਾਂਸ੍ ਤਦਨੁ ਯਜ੍ਞਕ੍ਰਮਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਨ੍ । ਜਗਦ੍ਗृਹਵਧੂਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਮਰ੍ਯਾਦਾਂ ਸਮਕਲ੍ਪਯਤ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਯਜਨ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਦੁਨੀਆਂ ਲਈ ਹੱਦਾਂ ਵਜੋਂ ਨਿਯਮ ਬਣਾਏ, ਜਿਵੇਂ ਘਰ ਦੀ ਮਹਿਲਾ ਲਈ ਨਿਯਮ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਰੂਪਮ੍ ਉਪਾਦਾਯ ਮਨੋ ਮਾਯਿ ਮਹਦ੍ਵਪੁਃ । ਤਨੋਤੀਤ੍ਥਮ੍ ਇਮਾਂ ਸृष੍ਟਿਂ ਭੂਤਸਨ੍ਤਤਿਸਙ੍ਕੁਲਾਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ, ਮਨ ਤੋਂ ਬਣੀ ਵੱਡੀ ਦੇਹ ਧਾਰ ਕੇ, ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸਮੁਦ੍ਰਾਚਲਵृਕ੍ਸ਼ਾਢ੍ਯਾਂ ਕृਤਲੋਕਾਨ੍ਤਰਕ੍ਰਮਾਮ੍ । ਮੇਰੁਭੂਪੀਠਦਿਕ੍ਕੁਞ੍ਜਜਟਾਲੋਦਰਮਣ੍ਡਲਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੰਸਾਰ oceans, ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਤਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਥਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸੁਖਦੁਃਖਜਰਾਜਨ੍ਮਮਰਣਵ੍ਯਾਧਿਵੇਧਿਤਾਮ੍ । ਰਾਗਦ੍ਵੇषਭਯਾਵਿਦ੍ਧਾਂ ਗੁਣਤ੍ਰਯਮਯਾਤ੍ਮਿਕਾਮ੍
ਇਹ ਰਚਨਾ ਸੁਖ-ਦੁਖ, ਬੁਢਾਪਾ, ਜਨਮ, ਮੌਤ ਅਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਵਿਆਪਤ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਲਾਲਚ, ਨਫ਼ਰਤ ਅਤੇ ਡਰ ਵੱਜਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਦੀ ਮੂਲ ਰਚਨਾ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਮਨੋਭਿਸ੍ ਤੈਰ੍ ਵਿਰਿਞ੍ਚੋਤ੍ਥੈਰ੍ ਯਦ੍ ਯਥਾ ਕਲ੍ਪਿਤਂ ਪੁਰਾ । ਤਤ੍ ਤਥੈਵਾਖਿਲਂ ਦृष੍ਟਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ऽਦ੍ਯਾਪਿ ਮਾਯਯਾ
ਜੋ ਕੁਝ ਉਹਨਾਂ ਮਨਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਉਪਜੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ—ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਅੱਜ ਵੀ ਇਹ ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।