ਅਹਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਅਹਂ ਵਾਯੁਰ੍ ਅਹਂ ਭੂਰ੍ ਅਹਮ੍ ਅਮ੍ਬਰਮ੍ । ਯਨ੍ ਨਾਹਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਵਾਹਮ੍ ਆਤਤਮ੍
ਮੈਂ ਅੱਗ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹਵਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਆਸਮਾਨ ਹਾਂ। ਜਿਹੜਾ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਉਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ, ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ।
ਆਪੂਰਿਤਾਪਾਰਨਭੋਮਹਾਭੈਰਵਰੂਪਵਾਨ੍ । ਸਰ੍ਵਸਂਵਿਨ੍ਮਯਃ ਪੂਰ੍ਣਸ੍ ਤਿष੍ਠਾਮ੍ਯ੍ ਏਕਾਰ੍ਣਵੋਪਮਃ
ਮੈਂ ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਭਰਪੂਰਤਾ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਭਾਵਯਨ੍ ਭਾਵਂ ਕਨਕਾਚਲਕੁਞ੍ਜਕੇ । ਉਚ੍ਚਾਰਯਨ੍ਨ੍ ਅਥੋਙ੍ਕਾਰਂ ਘਣ੍ਟਾਸ੍ਵਨਮ੍ ਇਵ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਓਮ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦਾ ਗਿਆ, ਘੰਟੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ।
ਓਙ੍ਕਾਰਸ੍ਯ ਕਲਾਮ੍ ਅਰ੍ਧਾਂ ਪਾਸ਼੍ਚਾਤ੍ਯਾਂ ਵਾਲਕੋਮਲਾਮ੍ । ਨਾਨ੍ਤਰਸ੍ਥੇਨ ਬਾਹ੍ਯੇ ਨ ਭਾਵਯਨ੍ ਪਰਮੇ ਹृਦਿ
ਓਮ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਨਰਮ ਤੇ ਸੁਖਮ ਕਲਾ ਨੂੰ, ਨਾ ਅੰਦਰ ਤੇ ਨਾ ਬਾਹਰ, ਪਰਮ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਸੋਚਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਵ੍ਯਪਗਤਕਲਨਾਕਲਙ੍ਕਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਹृਦਯਨਿਰਨ੍ਤਰਲੀਨਵਾਤਵृਤ੍ਤਿਃ । ਗਤਘਨਸ਼ਰਦਮ੍ਬਰੋਪਮਾਨਃ ਕਚ ਉਪਲਾਚਲਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਅਤਿष੍ਠਤ੍
ਜਦ ਮਨ ਸੁਖਮਤਾ ਦੇ ਦਾਗ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਾਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕਚਾ ਬੱਦਲ ਰਹਿਤ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ, ਪਥਰ ਦੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਆਕਾਰੀ ਬਣ ਕੇ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ।
ਅਨ੍ਨਪਾਨਾਙ੍ਗਨਾਸਙ੍ਗਾਦ੍ ऋਤੇ ਨਾਸ੍ਤੀਹ ਕਿਞ੍ਚਨ । ਸ਼ੁਭਂ ਵਸ੍ਤ੍ਵ੍ ਅਵਿਸਂਵਾਦਿ ਮਹਾਨ੍ ਕਿਮ੍ ਅਭਿਵਾਞ੍ਛਤੁ
ਇੱਥੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸੰਗ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ; ਤਾਂ, ਕੋਈ ਵੱਡੀ, ਚੰਗੀ ਤੇ ਪੱਕੀ ਚੀਜ਼ ਕਿਉਂ ਚਾਹੇ?
ਤਿਰ੍ਯਞ੍ਚਃ ਪਸ਼ਵੋ ਮੂਢਾ ਯੇਨ ਤੁष੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਸਾਧਵਃ । ਭੋਗਾਦਿਨਾ ਕਥਂ ਤੇਨ ਰਤਿਮ੍ ਆਯਾਨ੍ਤਿ ਸਾਧਵਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਜਾਨਵਰ, ਮੂਰਖ ਤੇ ਬੁਰੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਰੁਚੀ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਭੋਗੈਃ ਕृਪਣਸਰ੍ਵਸ੍ਵੈਰ੍ ਆਦਿਮਧ੍ਯਾਨ੍ਤਪੇਲਵੈਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਯੇ ਲੋਕੇ ਤੈਰ੍ ਅਲਂ ਨਰਗਰ੍ਦਭੈਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਭੋਗਾਂ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਸ਼ੁਰੂ, ਵਿਚਕਾਰ ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਨਾਸਵੰਤ ਤੇ ਮੰਦ ਹਨ—ਉਹ ਨਰਕ ਦੇ ਗਧਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦੇ ਲਾਇਕ ਹਨ।
ਇਤਃ ਕੇਸ਼ਾ ਇਤੋ ਰਕ੍ਤਮ੍ ਇਤੀਯਂ ਪ੍ਰਮਦਾਤਨੁਃ । ਏਤਯਾ ਤੋषਮ੍ ਆਯਾਨ੍ਤਿ ਸਾਰਮੇਯਾ ਨ ਮਾਨਵਾਃ
ਇੱਥੇ ਵਾਲ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਲਹੂ ਹੈ—ਇਹ ਔਰਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਕੁੱਤੇ ਤਾਂ ਰੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ।
ਮृਨ੍ ਮਹੀ ਦਾਰੁ ਤਰਵੋ ਦੇਹੋ ਮਾਂਸਂ ਦृषਦ੍ ਗਿਰਿਃ । ਅਧੋ ਭੂਰ੍ ਅਮ੍ਬਰਂ ਪृष੍ਠੇ ਕਿਮ੍ ਅਪੂਰ੍ਵਂ ਸੁਖਾਯ ਯਤ੍
ਮਿੱਟੀ ਹੀ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਲੱਕੜ ਹੀ ਦਰੱਖਤ ਹਨ, ਸਰੀਰ ਮਾਸ ਹੈ, ਪੱਥਰ ਪਹਾੜ ਹੈ; ਹੇਠਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਅਸਮਾਨ—ਇੱਥੇ ਕਿਹੜੀ ਨਵੀਂ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇ?
ਮਾਤ੍ਰਾਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਨੁਸਾਰਿਣ੍ਯੋ ਵਿਵੇਕਪਦਭਙ੍ਗੁਰਾਃ । ਮੋਹਾਯੈਵ ਪਰਾਮृष੍ਟਾਸ੍ ਸਕਲਾ ਲੋਕਸਂਵਿਦਃ
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਅਨੁਭੂਤੀ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਵਿੱਛੋੜੇ ਵਿਚ ਅਸਥਿਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਭੁਲੇਖੇ ਲਈ ਫੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਸ੍ਯਾ ਏਵ ਪਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ਼ੁਭਾਯਾ ਅਪਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤੇਃ । ਮਲਿਨਂ ਦੁਃਖਮ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਜ੍ਵਾਲਾਯਾ ਇਵ ਕਜ੍ਜਲਮ੍
ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ—even ਚੰਗੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਵੀ—ਮੈਲ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਤੋਂ ਕਾਲਾ ਧੂੰਆਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਗਮਾਪਾਯਤੋ ऽਨਿਤ੍ਯਾ ਮਨष੍षष੍ਠੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਕ੍ਰਿਯਾਃ । ਲਤਾ ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਇਵ ਤਾ ਧਾਰਯਨ੍ਤਿ ਨ ਸਤ੍ਪਦਮ੍
ਮਨ ਅਤੇ ਛੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ-ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਹ ਅਸਥਿਰ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਬੇਲ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਥੰਭ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ, ਇਹ ਸੱਚ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਥੰਭਦੀਆਂ।
ਪੁਤ੍ਰਿਕਾ ਰਕ੍ਤਮਾਂਸਸ੍ਯ ਕਾਨ੍ਤੇਯਮ੍ ਇਤਿ ਸਾਦਰਮ੍ । ਸ੍ਵਦੇਹਨਾਮ੍ਨ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਥਿਚਯੇ ਸ਼੍ਲਿष੍ਯਤੇ ਸੇਤਿ ਕਃ ਕ੍ਰਮਃ
ਇਕ ਲਹੂ ਤੇ ਮਾਸ ਦੀ ਗਠੜੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ 'ਮੇਰੀ ਧੀ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ 'ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ' ਮੰਨ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਚਿਪਕਣ ਦਾ ਕੀ ਤਰਕ ਹੈ?
ਸਰ੍ਵਂ ਸਤ੍ਯਮ੍ ਇਦਮ੍ ਰਾਮ ਸ੍ਥਿਰਮ੍ ਅਜ੍ਞਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟਯੇ । ਜ੍ਞਸ੍ਯਾਸ੍ਥਿਰਮ੍ ਅਸਤ੍ਯਂ ਚ ਜਗਦ੍ ਰਾਮ ਨ ਤੁष੍ਟਯੇ
ਰਾਮਾ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਅਜਾਣਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਹੀ ਸੱਚਾ ਤੇ ਟਿਕਾਊ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਇਹ ਅਸਥਿਰ ਤੇ ਝੂਠਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸੰਤੋਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਅਭੁਕ੍ਤੇ ऽਪਿ ਵਿषੇ ਯੈषਾ ਵਿषਮੂਰ੍ਛਾਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਤਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਭਾਵਾਸ੍ਥਾਮ੍ ਆਤ੍ਮੈਕਤ੍ਵਾਜ੍ ਜ੍ਞਤਾਂ ਵ੍ਰਜ
ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਖਾਧਾ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ, ਵਿਸ਼ ਦੀ ਮੱਤ ਜਿਹਾ ਅਸਰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਲੱਗਾਵ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਇਕਤਾ ਦਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ।
ਅਨਾਤ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਭਾਵੇਨ ਚਿਤ੍ਤਂ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ ਉਪਾਗਤਮ੍ । ਯਦਾ ਤਦੇਦਮ੍ ਆਯਾਤਂ ਜਗਜ੍ਜਾਲਮ੍ ਅਸਨ੍ਮਯਮ੍
ਜਦੋਂ ਮਨ ਅਸਲੀ ਸਰੀਰ ਦੀ ਥਾਂ ਗਲਤ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਝੂਠੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਜਾਲੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਾਸਨਾਵਸ਼ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮਨਸਾ ਕਲ੍ਪਿਤਂ ਵਪੁਃ । ਤੇਜਸਾਸ਼੍ਰਿਤਕੁਡ੍ਯੇਨ ਹੇਮਾਭਤ੍ਵਮ੍ ਇਵਾਤ੍ਮਨਃ
ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਮਨ ਇਕ ਸਰੀਰ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਕੰਧ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਆਤਮਾ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਵੈਰਿਞ੍ਚਪਦਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਮਨੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਮਹਾਮਤੇ । ਇਦਂ ਜਗਤ੍ ਸੁਘਨਤਾਂ ਕਥਮ੍ ਆਨਯਤਿ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਜਦ ਮਨ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਠੋਸ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ?
ਗਰ੍ਭਤਲ੍ਪਾਤ੍ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਪਦ੍ਮਜਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤਿ ਸ਼ਬ੍ਦਮ੍ ਅਕਰੋਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤੇਨ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਗਰਭ ਦੇ ਸੇਜ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਪਹਿਲਾ ਬੱਚਾ ਜੋ ਕੌਲ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ 'ਬ੍ਰਹਮਾ' ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਜਾਲਰੂਪਸ੍ਯ ਮਨਸਃ ਕਲ੍ਪਿਤਾਕृਤੇਃ । ਅਕਰੋਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਪਦਮ੍ ਅਥਾਨ੍ਤਰੇ
ਜੋ ਮਨ ਕਲਪਨਾ ਦੇ ਜਾਲ ਦੀ ਰੂਪ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਮਨ ਵਿੱਚ ਬਣੀ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਕਲਪਨਾ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਇਕ ਨਵਾਂ ਥਾਂ ਬਣਾਇਆ।
ਤਤਸ੍ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਯਾਮ੍ ਆਸ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤੇਜੋ ਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍ । ਲਸਦਗ੍ਨਿਲਤਾਚਕ੍ਰਵਕ੍ਰੀਕृਤਦਿਗਨ੍ਤਰਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇਜ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਉਹ ਅੱਗ ਦੇ ਗੋਲ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਦਿੱਤਾ।
ऋਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਤਿਮਨਿष੍ਠ੍ਯੂਤਕਰ੍ਕਸ਼ਾਗ੍ਨਿਕਣੋਤ੍ਕਰਮ੍ । ਮੁਞ੍ਜਪਿਞ੍ਜਰਪਰ੍ਯਨ੍ਤਹੇਮਕਾਨਨਿਤਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਉਸ ਵਿੱਚ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਜੁੜੇ ਹੋਏ, ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਦੇ ਕਣਾਂ ਦੇ ਗੁੱਝੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਦਾ ਆਕਾਸ਼ ਕਿਨਾਰੇ ਪੀਲੇ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਜ੍ਵਾਲਾਹੇਮਲਤਾਜਾਲਜਟਾਲਨਿਜਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਕਚਤ੍ਪ੍ਰਸਰਦੁਦ੍ਦਾਮਕਰਕੁਣ੍ਡਲਮਣ੍ਡਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਭਾਰੀ ਰੂਪ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਅਤੇ ਭੜਕ ਰਹੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਚਮਕਦੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੰਡਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤਚ੍ਛਰੀਰਿ ਮਨਸ੍ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤਤਸ੍ ਤੇਜਸਿ ਭਾਸ੍ਵਰੇ । ਆਤ੍ਮਾਕਾਰਸਮਾਕਾਰਂ ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਸਮਕਲ੍ਪਯਤ੍
ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇਜ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਬਣਾਇਆ।
ਸ ਤਤਸ੍ ਤੇਜਸਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਭ੍ਯੁਦੇਤਿ ਦਿਵਾਕਰਃ । ਜ੍ਵਾਲਾਮਣ੍ਡਲਮਧ੍ਯਸ੍ਥੋ ਜ੍ਵਲਤ੍ਕਨਕਕੁਣ੍ਡਲਃ
ਉਸ ਚਾਨਣ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਉਗਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਦੇ ਗੇੜ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹੈ।
ਜ੍ਵਾਲਾਜਟਾਭਾਰਧਰੋ ਵਾਨ੍ਤਵਿਸ੍ਫਾਰਪਾਵਕਃ । ਜ੍ਵਾਲਾਵਿਲਾਸਾਵਯਵਃ ਪੂਰਿਤਾਕਾਸ਼ਮਣ੍ਡਲਃ
ਉਹ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਟਾਂ ਦਾ ਗੁੱਛਾ ਧਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸਾਹ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਅੱਗ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪੂਰੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਥ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਅਨ੍ਯਾਂਸ੍ ਤਾਂਸ੍ ਤੇਜਸਃ ਕਣਾਨ੍ । ਅਕਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤੇਨ ਵਿਮਾਨਤ੍ਵੇਨ ਚਾਰੁਣਾ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਉਹ ਹੋਰ ਚਾਨਣ ਦੇ ਕਣਾਂ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਉਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ ਵਿਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਯਾਮ੍ ਆਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ ਤਥੈਵ ਤਾਨ੍ । ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਾਨ੍ ਅਨ੍ਤਰਂ ਜਾਤਾਨ੍ ਵਿਦ੍ਵਾਞ੍ ਸ਼ਬ੍ਦਗਣਾਨ੍ ਇਵ
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚਿਆ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਵੇਖ ਲਿਆ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੇ ਇਹ ਸੋਚਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਨੂੰ ਐਸਾ ਹੀ ਵੇਖਿਆ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਧੁਨੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਥਿਤਿਰ੍ ਏषਾ ਮਹਾਬਾਹੋ ਪ੍ਰਤਿਸਰ੍ਗਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੁਵਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿਜਗਤ੍ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਿਤਸੁਰਾਸੁਰਾ
ਇਹੀ ਢੰਗ ਹੈ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਆਪ-ਜਨਮਿਆ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤੇ ਹਰ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।