ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਵਾਸ੍ਤਵੀਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਾਸ੍ਤਵੀਮ੍ ਅਪਿ ਰਞ੍ਜਨਾਮ੍ । ਦਾਸ਼ੂਰਸਿਦ੍ਧਾਨ੍ਤਧਿਯਾ ਸਦੋਦਾਰੋ ਭਵਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਇਸ ਲਈ, ਝੂਠੇ ਅਤੇ ਅਸਲ ਦੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, 'ਦਾਸ਼ੂਰ' ਸਿੱਧਾਂਤ ਦੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਸੰਭਲ ਨਾਲ ਰਹੋ।
ਅਨੇਨ ਗਚ੍ਛਾਮਰਸੁਨ੍ਦਰਤ੍ਵਂ ਕਦਮ੍ਬਦਾਸ਼ੂਰਕਥਾਰਥੇਨ । ਆਸਾਦਯਿष੍ਯਸ੍ਯ੍ ਅਚਿਰਾਤ੍ ਪੁਰਂ ਤਦ੍ ਭਵਿष੍ਯਸੀਸ਼ੋ ਭੁਵਨੇषੁ ਯੇਨ
ਇਸ ਕਦੰਬ ਤੇ ਦਾਸ਼ੂਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵਾਲੀ ਰਥ ਰਾਹੀਂ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਨਾਸ੍ਤੀਦਮ੍ ਇਤਿ ਨਿਰ੍ਣੀਯ ਸਰ੍ਵਤਸ੍ ਤ੍ਯਜ ਰਞ੍ਜਨਾਮ੍ । ਯਨ੍ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਤ੍ ਪ੍ਰਤਿ ਕਿਲ ਕੈਵਾਸ੍ਥੇਹ ਵਿਚਾਰਿਣਾਮ੍
ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੋਂ ਮੋਹ ਛੱਡ ਦੇ। ਜੋ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਹ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਦृਸ਼੍ਯਮਾਨਮ੍ ਅਥੇਦਂ ਚੇਦ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਤਤ੍ ਤਵ ਕਿਂ ਗਤਮ੍ । ਤਿष੍ਠਤ੍ਵ੍ ਆਤ੍ਮਨਿ ਬਧ੍ਨਾਸਿ ਤ੍ਵਂ ਕਿਲਾਤ੍ਰ ਕਿਮ੍ ਆਤ੍ਮਤਾਮ੍
ਜੇ ਇਹ ਜੋ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਚਮੁਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਕੀ ਦੂਰ ਹੋਇਆ? ਇਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਰਹਿਣ ਦੇ; ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਤੇਰਾ ਆਪ ਹੋਵੇ?
ਅਥ ਚੇਦ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਨਾਸ੍ਤੀਦਮ੍ ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਵਾਨ੍ ਅਸਿ । ਤਥਾਪਿ ਭਾਵਨਾਸਙ੍ਗਃ ਕਥਂ ਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ ਚਲਾਚਲੇ
ਜੇ ਤੂੰ ਪੱਕਾ ਨਿਸਚੈ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ, ਕਿਵੇਂ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਠੀਕ ਤੇ ਅਠੀਕ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ?
ਨੇਦਮ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਜਗਦ੍ ਰਾਮ ਨ ਚ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਹਾਮਤੇ । ਕੇਵਲਂ ਸ੍ਵੋਤ੍ਥਮ੍ ਏਵੇਤ੍ਥਮਾਭਾਨਮ੍ ਇਦਮ੍ ਈਦृਸ਼ਮ੍
ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਨਾ ਤਾਂ ਹੈ, ਰਾਮਾ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਉਠੀ ਹੋਈ ਇਕ ਝਲਕ ਹੈ, ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਸਦੀ ਹੈ।
ਨੇਦਂ ਕਰ੍ਤृਕृਤਂ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ ਨ ਚਾਕਰ੍ਤृਕृਤਕ੍ਰਮਮ੍ । ਸ੍ਵਯਮ੍ ਆਭਾਸਤੇ ਚੇਦਂ ਕਰ੍ਤ੍ਰਕਰ੍ਤृਪਦਂ ਗਤਮ੍
ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਵੀ ਕਿਸੇ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਨਾ-ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਬਣਿਆ। ਇਹ ਆਪ ਹੀ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਕਰਤਾ ਤੇ ਕਰਮ ਦੀ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਕੇ।
ਅਕਰ੍ਤृਕਂ ਜਗਜ੍ਜਾਲਂ ਭਵਤ੍ਵ੍ ਅਥ ਸਕਰ੍ਤृਕਮ੍ । ਮਾ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਤੇਨ ਸਮ੍ਬਨ੍ਧਂ ਭਾਵਯਾਨਘ ਚੇਤਸਿ
ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਜਾਲੀ ਚਾਹੇ ਕਰਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਰਤਾ ਸਮੇਤ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨੂੰ ਇਸ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਜੋੜ।
ਸਰ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਵਿਹੀਨਾਤ੍ਮਾ ਕਰ੍ਤੇਹ ਸ ਜਡੋਪਮਃ । ਅਕਰ੍ਤ੍ਰ੍ ਏਵ ਤਦਾ ਮਨ੍ਯੇ ਕਾਕਤਾਲੀਯਵਜ੍ ਜਗਤ੍
ਆਤਮਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਮੂਰਖ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ-ਕਰਤਾ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਯਾਦ-ਸੰਯੋਗ ਵਾਂਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।
ਕਾਕਤਾਲੀਯਯੋਗੇਨ ਜਾਤਂ ਯਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਏਵ ਯਤ੍ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਭਾਵਾਨੁਸਨ੍ਧਾਨਂ ਬਾਲੋ ਬਧ੍ਨਾਤਿ ਨੇਤਰਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਕਿਸੇ ਵਕਤ ਜਾਂ ਹਾਲਾਤਾਂ ਦੇ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਸਿਰਫ਼ ਬੱਚਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜੋੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਸਮਝਦਾਰ ਇਨਸਾਨ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਨ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਇਦਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਜਗਦ੍ ਰਾਮ ਨ ਚ ਕ੍ਸ਼ਯਿ । ਅਜਸ੍ਰਂ ਦृਸ਼੍ਯਮਾਨਤ੍ਵਾਦ੍ ਭਾਵਿਤ੍ਵਾਚ੍ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਰਾਮਾ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਮੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਸੋਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਇਦਂ ਚਾਸ੍ਤਿ ਜਗਦ੍ ਰਾਮ ਨ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਿ । ਅਜਸ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ੀਯਮਾਣਤ੍ਵਾਨ੍ ਨਾਸ਼ਿਤ੍ਵਾਚ੍ ਚਾਨੁਮਾਨਤਃ
ਰਾਮਾ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਕਦੇ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਅਟੱਲ ਹੈ; ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘਟਦਾ ਤੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਪਦਾਤੀਤੋ ਯਦਾ ਕਰ੍ਤੇਹ ਵਿਜ੍ਵਰਃ । ਕੁਰ੍ਵਾਣਸ੍ ਸ ਤਦਾ ਖੇਦਂ ਨ ਕਦਾਚਨ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜਦੋਂ ਕਰਤਾ ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਮਨ ਦੇ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਦੋਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਥਕਾਵਟ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਤੇਨੇਯਂ ਨਿਯਤਿਃ ਪ੍ਰੌਢਾ ਭਾਵਾਭਾਵਦਸ਼ਾਮਯੀ । ਈਦृਸ਼੍ਯ੍ ਏਵ ਸ੍ਥਿਰਾ ਦੀਰ੍ਘਾ ਚਿਤ੍ਤੋਤ੍ਥਾਪਿ ਨ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਨਿਯਮ ਪੱਕਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੋਣ ਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਹਾਲਤਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ। ਇਹ ਹਾਲਤ ਮਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ, ਜੋ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਤੇ ਲੰਮੀ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਦੇ ਮਿਟਦੀ ਨਹੀਂ।
ਅਪਰ੍ਯਨ੍ਤਸ੍ਯ ਕਾਲਸ੍ਯ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਅਂਸ਼ਸ਼੍ ਸ਼ਰਚ੍ਛਤਮ੍ । ਤਾਵਨ੍ਮਾਤ੍ਰਮਹਾਯੁਰ੍ ਯਃ ਕਿਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਂ ਸੋ ऽਨੁਧਾਵਤਿ
ਅੰਤਹੀਨ ਸਮੇਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਸੌ ਪਤਝੜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਹਿੱਸਾ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਇੰਨੀ ਲੰਮੀ ਉਮਰ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਕੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ?
ਸ੍ਥਿਰਾਸ਼੍ ਚੇਜ੍ ਜਾਗਤਾ ਭਾਵਾਸ੍ ਤਤ੍ ਤਦਾਸ੍ਥਾ ਨ ਸ਼ੋਭਤੇ । ਕਥਮ੍ ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਸਂਸ਼੍ਲੇषੋ ਜਡਚੇਤਨਯੋਃ ਕਿਲ
ਜੇ ਦੁਨੀਆ ਦੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਟਿਕੀ ਹੋਈਆਂ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਵਾ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਅਸਲ ਵਿਚ, ਜੜ ਤੇ ਚੇਤਨ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਾਪ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਅਸ੍ਥਿਰਾਸ਼੍ ਚੇਜ੍ ਜਗਦ੍ਭਾਵਾਸ੍ ਤਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਸ੍ਥਾ ਨ ਸ਼ੋਭਤੇ । ਪਯਃਫੇਨਾਸ੍ਥਿਰਾਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਦੁਃਖਮ੍ ਏषਾ ਦਦਾਤਿ ਤੇ
ਜੇ ਦੁਨੀਆ ਦੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਅਟੱਲ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਵਾ ਕਰਨਾ ਵੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਆਖ਼ਰ ਵਿਚ, ਝਾਗ ਵਾਂਗ ਅਟੱਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਹੀ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਆਸ੍ਥਾਬਨ੍ਧੋ ਮਹਾਬਾਹੋ ਜਗਦ੍ਭਾਵਤ੍ਵਦਾਤ੍ਮਨੋਃ । ਨ ਸ੍ਥਿਰਾਸ੍ਥਿਰਯੋਃ ਫੇਨਸ਼ੈਲਯੋਰ੍ ਇਵ ਰਾਜਤੇ
ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰਕ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਲਗਾਵਾਂ ਦਾ ਬੰਧਨ ਹੈ, ਉਹ ਠੋਸ ਜਾਂ ਅਠੋਸ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਫੇਨ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਵਿਚ ਕੋਈ ਜੋੜ ਨਹੀਂ ਹੋਦਾ।
ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਤਾਪ੍ਯ੍ ਅਕਰ੍ਤੇਵ ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਾ ਨ ਕਿਞ੍ਚਨ । ਤਿष੍ਠਤ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍ ਉਦਾਸੀਨ ਆਲੋਕਂ ਪ੍ਰਤਿ ਦੀਪਵਤ੍
ਆਤਮਾ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਵੀ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਜਿਹਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਉਦਾਸ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੀਵਾ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਚਾਨਣ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਕੁਰੁਤੇ ਦਿਨਕਾਰ੍ਯਮ੍ ਇਵਾਂਸ਼ੁਮਾਨ੍ । ਗਚ੍ਛਨ੍ ਨ ਗਚ੍ਛਤਿ ਸ੍ਵਸ੍ਥਸ੍ ਸ੍ਵਾਸ੍ਪਦਸ੍ਥੋ ਰਵਿਰ੍ ਯਥਾ
ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਉਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦਿਨ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਚਲਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਚਲਦਾ, ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ।
ਯਤਃ ਕੁਤਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਏਵੇਦਂ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਮ੍ ਇਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ । ਅਰ੍ਜੁਨਾਨਿਲਵਦ੍ ਵਾਰਿਪੂਰਾਵਰ੍ਤਵਦ੍ ਆਤਤਮ੍
ਇਹ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਧੂੜੀ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਘੁੰਮਣੀ, ਜਾਂ ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਜਿਹੀ ਫੈਲੀ ਹੋਈ।
ਇਤਿ ਚੇਦ੍ ਭਵਤਾ ਰਾਮ ਨੈਪੁਣ੍ਯੇਨਾਵਧਾਰਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਮਾਣਪਰਿਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨ ਚੇਤਸਾ ਚ ਵਿਚਾਰਿਤਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ, ਰਾਮਾ, ਇਹ ਗੱਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਕੇ, ਸਹੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਸੋਚੀ ਹੈ,
ਤਦਾਤਿ ਭਾਵਨਾ ਸਾਧੋ ਪਦਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਤਿ ਨਾਰ੍ਹਤਿ । ਅਲਾਤਚਕ੍ਰੇ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਚ ਭ੍ਰਮੇ ਵਾ ਕੇਵ ਭਾਵਨਾ
ਤਾਂ, ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਬਾਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਲਪਨਾ ਕਰਨੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੇ ਗੋਲ, ਸੁਪਨੇ ਜਾਂ ਭਟਕਣ ਵਿੱਚ ਕਲਪਨਾ ਦਾ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਅਕਸ੍ਮਾਦ੍ ਆਗਤੋ ਜਨ੍ਤੁਸ੍ ਸੌਹਾਰ੍ਦਸ੍ਯ ਨ ਭਾਜਨਮ੍ । ਭ੍ਰਮਭੂਤਂ ਜਗਜ੍ਜਾਲਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯਾਸ਼੍ ਚ ਨ ਭਾਜਨਮ੍
ਜੋ ਜੀਵ ਅਚਾਨਕ ਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਮਿਤਰਤਾ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਭਟਕਣ ਵਾਲੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮਿਤਰਤਾ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਉष੍ਣੇਨ੍ਦੌ ਸ਼ੀਤਲੇ ਭਾਨੌ ਮृਗਤृष੍ਣਾਜਲੇ ਤਥਾ । ਯਥਾ ਨ ਭਾਵਯਸ੍ਯ੍ ਆਸ੍ਥਾਮ੍ ਏਵਂ ਮਾ ਭਾਵਯ ਸ੍ਥਿਤੌ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚੰਦ ਵਿੱਚ ਗਰਮੀ, ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਠੰਡਕ ਜਾਂ ਮ੍ਰਿਗਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰਕ ਜੀਵਨ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਾ ਕਰ।
ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਪੁਰੁषਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨਜਨਂ ਦ੍ਵੀਨ੍ਦੁਤ੍ਵਵਿਭ੍ਰਮਮ੍ । ਯਥਾ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਪਸ਼੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਭਾਵਜਾਤਮ੍ ਇਦਂ ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਮਨੁੱਖ, ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਲੋਕ ਜਾਂ ਦੋ ਚੰਦਾਂ ਦੀ ਭਟਕਣ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਕਲਪਨਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਵੇਖ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ ਆਸ੍ਥਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਭਾਵਸ਼੍ਰੀਭਾਵਨਾਮਯੀਮ੍ । ਯੋ ऽਸਿ ਸੋ ऽਸਿ ਜਗਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਿਂਲ੍ ਲੀਲਯਾ ਵਿਹਰਾਨਘ
ਅੰਦਰਲੀ ਲਗਨ, ਜੋ ਕਲਪਨਾ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਛੱਡ ਦੇ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਿਹੜਾ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਉਹੀ ਬਣ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਖੇਡ।
ਅਕਰ੍ਤृਤ੍ਵਪਦਸ੍ਥਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤृਤ੍ਵਮ੍ ਅਪਿ ਕੁਰ੍ਵਤਃ । ਸਰ੍ਵਭਾਵਾਨ੍ਤਰਸ੍ਥਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਤੀਤਸ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਨਃ
ਜੋ ਆਤਮਾ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਕਰਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੋ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਰਣ ਦੀ ਲਗਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਇਯਂ ਸਨ੍ਨਿਧਿਮਾਤ੍ਰੇਣ ਨਿਯਤਿਃ ਪ੍ਰਵਿਜृਮ੍ਭਤੇ । ਦੀਪਸਨ੍ਨਿਧਿਮਾਤ੍ਰੇਣ ਨਿਰਿਚ੍ਛੇਵ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤਾ
ਇਹ ਕ੍ਰਮ ਸਿਰਫ਼ ਨੇੜੇ ਹੋਣ ਨਾਲ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੀਵੇ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਹੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਭ੍ਰਸਨ੍ਨਿਧਿਮਾਤ੍ਰੇਣ ਕੁਟਜਾਨਿ ਯਥਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਆਤ੍ਮਸਨ੍ਨਿਧਿਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤ੍ਰਿਜਗਨ੍ਤਿ ਤਥਾ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਨਾਲ ਕੁਟਜ ਦੇ ਫੁੱਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਖਿੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਜਗਤ ਆਪਣੇ ਆਪ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।