ਲਤਾਕੋਟਿਤਟਭ੍ਰਾਨ੍ਤੈਸ਼੍ ਚਮਰੈਰ੍ ਇਨ੍ਦੁਸੁਨ੍ਦਰੈਃ । ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਭ੍ਰਖਣ੍ਡਨਿਕਰੈਸ਼੍ ਸ਼ਰਨ੍ਨਭ ਇਵਾਵृਤਮ੍
ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੰਦਰ ਚਮਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਲਤਾਵਾਂ ਦੇ ਕੋਨੇ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਥਾਂ ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ।
ਪ੍ਰਾਲੇਯਕਣਪਦ੍ਧਤ੍ਯਾ ਮੁਕ੍ਤਾਵਲ੍ਯਾਭ੍ਯਲਙ੍ਕृਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਾਵਯਵਮ੍ ਏਵਾਚ੍ਛਪੁष੍ਪਪੂਰੈਃ ਪ੍ਰਪੂਰਿਤਮ੍
ਬਰਫ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਅੰਗ ਸਾਫ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ੍ਵਰੇਣੁਚਨ੍ਦਨਾਲੇਪੈਸ੍ ਸਮਾਲਬ੍ਧਮ੍ ਅਖਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਸ੍ਵਚ੍ਛਦਾਭੋਗਵਿਪੁਲਰਕ੍ਤਾਮ੍ਬਰਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍
ਸੁਰਤ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਲੇਪ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਗਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਟੁੱਟ ਸੀ, ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਚੌੜੇ ਲਾਲ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਿਵਾਹਾਯੇਵ ਵੇषੇਣ ਪੁष੍ਪਭਾਰਾਦਿਹਾਰਿਣਾ । ਲਤਾਙ੍ਗਨਾਨੁषਕ੍ਤੇਨ ਨਾਗਰੇਣ ਕृਤੋਦ੍ਯਮਮ੍
ਵਿਆਹ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭਾਰ ਨਾਲ ਮਨਮੋਹਣੀ ਬਣੀ, ਲਤਾ-ਜੀਹਣੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਸ਼ਹਿਰੀ ਮਨੁੱਖ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸੁਨਿਬਦ੍ਧਜਟਾਕਾਰਲਤਾਮਣ੍ਡਲਮਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਮਞ੍ਜਰੀਭਿਃ ਪਤਾਕਾਭਿਰ੍ ਯੁਕ੍ਤਂ ਪੁਰਮ੍ ਇਵੋਤ੍ਸਵੇ
ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁੰਝੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਲਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਤਿਉਹਾਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਮृਗਕਣ੍ਡੂਯਨਧ੍ਵਸ੍ਤਪੁष੍ਪਧੂਲਿਵਿਧੂਸਰਮ੍ । ਪ੍ਰੋਤ੍ਸਾਰਿਤੋਪਾਨ੍ਤਵਨਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਮਲ੍ਲਮ੍ ਇਵੋਤ੍ਥਿਤਮ੍
ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਖੁਰਚਣ ਨਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਉਡ ਗਈ, ਨੇੜਲੇ ਬਾਗਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਪਹلوان ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਬਰ੍ਹਿਭਿਃ ਕੁਸੁਮੋਦ੍ਵਾਨ੍ਤਪਰਾਗਪਰਿਪਾਟਲੈਃ । ਨਿਕ੍ਸ਼ੇਪਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਸਨ੍ਧ੍ਯਾਭ੍ਰਬਾਲਸਾਲਮ੍ ਇਵਾਚਲੈਃ
ਮੋਰਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਪਰਾਗ ਵਾਲੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਉਡਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਸਾਲ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ, ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ ਰੱਖੇ ਹੋਏ।
ਪ੍ਰਵਾਲਾਰੁਣਹਸ੍ਤੇਨ ਸ਼ੀਤਲਚ੍ਛਾਯਸ਼ਾਯਿਨਾ । ਮਧੁਨਾ ਘੂਰ੍ਣਮਾਨੇਨ ਪ੍ਰਾਲੇਯੋਤ੍ਪੁਲਕਤ੍ਵਿषਾ
ਨਰਮ ਲਾਲ ਕਲੀਆਂ ਵਾਲੇ ਹੱਥ, ਠੰਢੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਲਟਕਦੇ ਹੋਏ, ਮਿੱਠੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਝੂਮਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਠੰਢੀ ਓਸ ਨਾਲ ਝਲਮਲਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਨੀਰਨ੍ਧ੍ਰਪੁष੍ਪਪੂਰੇਣ ਘੂਰ੍ਣਿਤੇਨ ਵਨਾਨਿਲੈਃ । ਨਿਦ੍ਰਾਲੁਕੁਟ੍ਮਲਦृਸ਼ਾ ਸ੍ਤਬਕਸ੍ਤਨਧਾਰਿਣਾ
ਘਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਹਨ, ਅਧ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਨੀਂਦ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਅਤੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਵਾਂਗ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪੁष੍ਪਜਾਲਰਜਃਪੁਞ੍ਜਕੁਙ੍ਕੁਮਾਰੁਣਵਾਸਸਾ । ਲਤਾਵਿਤਾਨਨਿਲਯਵਾਤਾਯਨਨਿषਙ੍ਗਿਣਾ
ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਦੀ ਕੇਸਰ ਵਾਲੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਏ ਕਪੜੇ, ਅਤੇ ਬੇਲਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਬਣੀਆਂ ਖਿੜਕੀਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਨਵਪੁष੍ਪਲਤਾਦੋਲਾਲੀਲਯਾਲਸਲਾਸਿਨਾ । ਆਪਾਦਮਸ੍ਤਕਪ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਸਸਮਸ੍ਤਲਤਾਲਯਮ੍
ਨਵੇਂ ਖਿੜੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਦੀ ਹੌਲੀ ਝੂਲ ਵਿੱਚ ਆਲਸੀ ਹੋ ਕੇ ਲਟਕਦੇ ਹੋਏ, ਪੂਰਾ ਘਰ ਪੈਰ ਤੋਂ ਸਿਰ ਤੱਕ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵृਨ੍ਦੇਨ ਵਨਦੇਵੀਨਾਂ ਕੋਕਿਲਾਲਾਪਸ਼ਾਲਿਨਾ । ਸਨ੍ਦਿਗ੍ਧਮਞ੍ਜਰੀਜਾਲਮ੍ ਅਲਿਨੇਤ੍ਰੇਣ ਹਾਸਿਨਾ
ਜਿੱਥੇ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ, ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਹਾਸੇ ਭਰੇ ਮਧੁਮੱਖੀ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਅਣਪਛਾਤੀਆਂ ਕਲੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ,
ਅਵਸ਼੍ਯਾਯੋਪਸ਼ਮਿਤਰਤਿਖੇਦੈਰ੍ ਮਦਾਲਸੈਃ । ਪੁष੍ਪਧੂਲਿਸਮਾਰਬ੍ਧੈਰ੍ ਆਲਬ੍ਧੈਰ੍ ਨਿਬਿਡਂ ਮਿਥਃ
ਜਿੱਥੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਹਲਕੀ ਝੜੀ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਗਾੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ,
ਪੁष੍ਪਾਨ੍ਤਰਾਨ੍ਤਃਪੁਰਗੈਃ ਕਿਮ੍ ਅਪਿ ਪ੍ਰਣਯੋਚਿਤਮ੍ । ਧ੍ਵਨਦ੍ਭਿਰ੍ ਅਭਿਤਸ੍ ਸ੍ਵਚ੍ਛਂ ਮਤ੍ਤਾਲਿਯੁਗਲੈਰ੍ ਵृਤਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਖੇਡ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਮਸਤ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਸਾਫ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ,
ਕਾਨਨੋਪਾਨ੍ਤਨਗਰੀਘੁਙ੍ਘੁਮਾਕਰ੍ਣਨੇਚ੍ਛਯਾ । ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਉਤ੍ਕਰ੍ਣਮ੍ ਆਸ਼ਾਨ੍ਤਚਾਰੁਚਰ੍ਵਣਟਾਙ੍ਕृਤੈਃ
ਜਿੱਥੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਦੀ ਨਗਰੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਉੱਪਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚਬਾਉਣਾ ਰੋਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ,
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਦਲਾਸ਼੍ਰਿਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਮੁਗ੍ਧਮੁਗ੍ਧਸ਼ਿਰਸ੍ਤਯਾ । ਪਸ਼੍ਯਦ੍ਭਿਰ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਵਂਸ਼ੁਕਚਜ੍ਜਲਾਮ੍ ਅਰ੍ਣਵਮੇਖਲਾਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਪੱਤੇ ਦੇ ਕੋਨੇ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਮੋਹਕ ਸਿਰ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ, ਉਹ ਚੰਦਨੀ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਕਮਰਬੰਦ ਵਾਂਗ ਤੱਕਦੇ ਹਨ।
ਵਨਸ੍ਥਲੀਨਾਂ ਤਨਯੈਰ੍ ਨਯੈਰ੍ ਮੂਰ੍ਤਿਮ੍ ਇਵਾਸ੍ਥਿਤੈਃ । ਸੁਪ੍ਤੈਃ ਪਤ੍ਤ੍ਰਪੁਟੇष੍ਵ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਮृਗੈਸ਼੍ ਸ਼ਾਰਲਤਾਨ੍ਤਰਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਸੋਹਣੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਖੜੀਆਂ, ਮਾਨੋ ਮੂਰਤ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਘਾਹ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਵਿਚ ਵਿਚਕਾਰ ਸੋਏ ਹੋਏ ਹਿਰਣ ਵੀ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਝਲੀਆਂ ਵਿਚ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਨੀਡਸ਼੍ਵਸਤ੍ਸੁਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਸੁਪ੍ਤਸਾਰ੍ਭਕਪਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ । ਪਾਕਚ੍ਯੁਤਫਲੋਪਾਨ੍ਤਵृਤ੍ਤਲਮ੍ਬਿਕਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਟਾਹਣੀਆਂ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿੱਚ, ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਸੁੱਤੇ ਹਨ, ਤੇ ਪੱਕੇ ਫਲ ਟੁੱਟ ਕੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਪਏ ਹਨ।
ਸਨ੍ਦਿਗ੍ਧਮੂਕਭ੍ਰਮਰਂ ਗੁਚ੍ਛੇष੍ਵ੍ ਅਬ੍ਜਾਕ੍ਸ਼ਸੂਤ੍ਰਕੈਃ । ਸ਼੍ਯਾਮਲੀਕृਤਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਨੀਲੈਃ ਪਲ੍ਲਵਮਣ੍ਡਲੈਃ
ਉਥੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਵਿਚ, ਗੂੰਗੇ ਭੌਂਰੇ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਭਟਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਨੀਲੇ ਨਵੇਂ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ, ਜਿਹੜੇ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਧਾਗਿਆਂ ਵਾਂਗ ਜੁੜੇ ਹਨ, ਕਿਨਾਰੇ ਨੂੰ ਗੂੜ੍ਹਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸੁਗਨ੍ਧਿਤਾਸ਼ੇषਵਨਂ ਪੁष੍ਪਮੇਘੀਕृਤਾਮ੍ਬੁਦਮ੍ । ਧੂਲੀਕਦਮ੍ਬਸ਼ਬਲਂ ਫਲਾਰ੍ਥਿਵਲਿਤਂ ਤਲੇ
ਸਾਰਾ ਬਾਗ ਮਹਿਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਪਰਲੇ ਬੱਦਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਬਣ ਗਏ ਹਨ, ਹੇਠਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਧੂੜ ਦੇ ਚਿੱਟੇ-ਚਿੱਟੇ ਦਾਗ ਪਏ ਹਨ, ਤੇ ਫਲ ਲੈਣ ਆਏ ਲੋਕਾਂ ਕਰਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਝੁਕ ਗਈ ਹੈ।
ਬਹੁਨਾਤ੍ਰ ਕਿਮ੍ ਉਕ੍ਤੇਨ ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਅਪਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਪਤ੍ਤ੍ਰਂ ਤਤ੍ਰ ਤਰੋਰ੍ ਯਤ੍ਰ ਨੋष੍ਯਤੇ ਵਾ ਨ ਭੁਜ੍ਯਤੇ
ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਕੀ ਆਖਣਾ? ਉਸ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਪੱਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਜਾਂ ਮਾਣਿਆ ਨਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਪਤ੍ਤ੍ਰੇ ਪਤ੍ਤ੍ਰੇ ਮृਗਾਸ੍ ਸੁਪ੍ਤਾ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ੍ ਸੁਘਨੇ ਘਨੇ । ਕਚ੍ਛੇ ਕਚ੍ਛੇ ਖਗਾ ਲੀਨਾਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਭੂਰੁਹਭੂਪਤੇਃ
ਹਰ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ ਹਿਰਣ ਸੁੱਤੇ ਪਏ ਹਨ, ਮੋਟੇ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ; ਹਰ ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਪੰਛੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ।
ਏਵਂਗੁਣਵਿਸ਼ਿष੍ਟਂ ਤਂ ਮਮਾਲੋਕਯਤਸ੍ ਤਰੁਮ੍ । ਮਹੋਤ੍ਸਵੇਨ ਸਦृਸ਼ੀ ਸਾ ਬਭੂਵ ਤਮਸ੍ਵਤੀ
ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਐਸੇ ਗੁਣ ਹਨ, ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵੱਡੇ ਤੇਹਾਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤਃ ਕਥਾਭਿਰ੍ ਅਨ੍ਯਾਭਿਸ੍ ਸ ਤਸ੍ਯ ਤਨਯੋ ਮਯਾ । ਵਿਜ੍ਞਾਨਾਲੋਕਰਮ੍ਯਾਭਿਰ੍ ਨੀਤੋ ਬੋਧਂ ਪਰਂ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ, ਹੋਰ ਕਹਾਣੀਆਂ ਰਾਹੀਂ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਸੁਹਾਵਣੀਆਂ ਸਨ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਉੱਚੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ।
ਆਵਯੋਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਚਿਤ੍ਰਾਭਿਃ ਕਥਾਭਿਰ੍ ਇਤਰੇਤਰਮ੍ । ਸ਼ਰ੍ਵਰੀ ਸਾ ਵ੍ਯਤੀਯਾਯ ਮੁਹੂਰ੍ਤ ਇਵ ਕਾਨ੍ਤਯੋਃ
ਉਥੇ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਅਜੀਬ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਈਆਂ, ਉਹ ਰਾਤ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਲਈ ਇਕ ਪਲ ਵਾਂਗ ਲੰਘ ਗਈ।
ਪ੍ਰਾਤਃ ਪ੍ਰਤਨੁਤਾਂ ਯਾਤੇ ਦ੍ਯੁਘਰ੍ਮਜਲਜਾਲਕੇ । ਖਕਾਨਨਾਙ੍ਕੁਰੋਦ੍ਗਾਰੇ ਤਾਰਕਾਨਿਕਰੇ ਸ਼ਨੈਃ
ਸਵੇਰ ਹੋਣ ਲੱਗੀ, ਜਦ ਰਾਤ ਦੀ ਝਿੜ ਘਟਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਚਲਚਲਾਹਟ ਨਾਲ ਤਾਰੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮਿਟਣ ਲੱਗੇ।
ਆਕਦਮ੍ਬਨਭੋਭਾਗਮ੍ ਅਨੁਯਾਤਂ ਸੁਤਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਅਹਂ ਵਿਸਰ੍ਜ੍ਯ ਦਾਸ਼ੂਰਂ ਹਰਾਚਲਨਦੀਂ ਗਤਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਦਾਸ਼ੂਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡ ਕੇ ਹਰਾ ਪਹਾੜ ਦੀ ਨਦੀ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਭਿਮਤਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਸ੍ਨਾਨਮ੍ ਏਤ੍ਯ ਨਭਸ੍ਤਲਮ੍ । ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਖਂ ਮੁਨੀਨਾਂ ਚ ਮਧ੍ਯਂ ਸ੍ਵਸ੍ਥਮ੍ ਅਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਥੇ, ਮਨ ਚਾਹੀ ਨ੍ਹਾਉਣ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਕੇ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਟਿਕ ਗਿਆ।
ਦਾਸ਼ੂਰਾਖ੍ਯਾਯਿਕੈषਾ ਤੇ ਕਥਿਤਾ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ । ਜਗਤਃ ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਾਭਾ ਸਤ੍ਯਾਕਾਰਾਪ੍ਯ੍ ਅਸਨ੍ਮਯੀ
ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੁਖਦਾਤਾ, ਇਹ 'ਦਾਸ਼ੂਰ' ਨਾਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਹੈ; ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪਰਛਾਂਈ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਸੱਚੀ ਹੋਣ ਦੇ ਭਾਵਾਂ ਬਾਵਜੂਦ ਇਹ ਝੂਠੀ ਹੈ।
ਦਾਸ਼ੂਰਾਖ੍ਯਾਯਿਕੈਵੇਯਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਤਤ੍ ਕਥਿਤਂ ਮਯਾ । ਤੁਭ੍ਯਂ ਰਾਘਵ ਘੋਰਾਘਜਗਦ੍ਰੂਪਨਿਰੂਪਣੇ
ਇਹੀ 'ਦਾਸ਼ੂਰ' ਕਹਾਣੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਰਾਘਵ, ਸੁਣਾਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਮਾਇਆਮਈ ਰੂਪ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ।