ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਕਟਨਾਕਾਰਾਃ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਣਭਙ੍ਗੁਰਾਃ । ਭ੍ਰਮਦਾ ਜਡਸਂਸ੍ਥਾਨਾਸ੍ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਾਸ੍ ਤਡਿਦਗ੍ਨਯਃ
ਇਹ ਸੰਕਲਪ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਹੀ ਚਮਕਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਅਸਥਿਰ ਤੇ ਸੁੰਨ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹਨ।
ਯਦੈਵਾਸਨ੍ਨ੍ ਅਯਂ ਪੁਤ੍ਰ ਤਦੈਵਾਸ਼ੁ ਚਿਕਿਤ੍ਸਿਤੁਮ੍ । ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਨ੍ਦੇਹੋ ਨਾਸਤ੍ ਸਦ੍ ਭਵਤਿ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਪੁੱਤਰ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਨੇੜੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਦਾ ਇਲਾਜ ਤੁਰੰਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ, ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ।
ਸਨ੍ ਸ੍ਥਿਤੋ ਯਦਿ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪੋ ਦੁਸ਼੍ਚਿਕਿਤ੍ਸਸ੍ ਤਤੋ ਭਵੇਤ੍ । ਕਿਂ ਤ੍ਵ੍ ਅਸਦ੍ਭੂਤ ਏਵੈष ਸੁਚਿਕਿਤ੍ਸਸ੍ ਤਦਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਜੇ ਸੰਕਲਪ ਸੱਚ ਮੰਨ ਕੇ ਟਿਕ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਝੂਠ ਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਆਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਕृਤ੍ਰਿਮਂ ਚੇਤ੍ ਸਂਸਾਰਮਲਮ੍ ਅਙ੍ਗਾਰਕਾਰ੍ष੍ਣ੍ਯਵਤ੍ । ਤਦ੍ ਏਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਾਲਨੇ ਸਾਧੋ ਕਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤੇਤ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਜੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਗੰਦਗੀ ਕੁਦਰਤੀ ਹੁੰਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਲੇ ਦੀ ਕਾਲੀ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਕੌਣ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਇਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ?
ਕਿਂ ਤ੍ਵ੍ ਏਤਤ੍ ਤਣ੍ਡੁਲੇ ਸ਼ੂਕਤੁषਕਮ੍ਬੁਕਵਤ੍ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਯਦਾ ਤਦਾ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਪੌਰੁषੇਣ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਪਰ ਇਹ ਗੰਦਗੀ ਚਾਵਲ ਵਿੱਚ ਛਿਲਕੇ, ਪੰਛੀ ਅਤੇ ਭੂਸੀ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਕृਤ੍ਰਿਮਮ੍ ਅਪਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਭृਸ਼ਂ ਕृਤ੍ਰਿਮਤਾਂ ਸੁਤ । ਸੁਖੋਚ੍ਛੇਦ੍ਯਤਯਾ ਜ੍ਞਸ੍ਯ ਸਂਸਾਰਮਲਮ੍ ਆਤਤਮ੍
ਪੁੱਤਰ, ਕੁਦਰਤੀ ਮਿਲੀ ਚੀਜ਼ ਵੀ ਗਿਆਨੀ ਲਈ ਬਣਾਵਟੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਗੰਦਗੀ ਸੁਖ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਤਣ੍ਡੁਲਸ੍ਯ ਯਥਾ ਚਰ੍ਮ ਯਥਾ ਤਾਮ੍ਰਸ੍ਯ ਕਾਲਿਮਾ । ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਕ੍ਰਿਯਯਾ ਪੁਤ੍ਰ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਤਥਾ ਮਲਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਚਾਵਲ ਦਾ ਛਿਲਕਾ ਜਾਂ ਤਾਮਬੇ ਦੀ ਕਾਲੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ, ਪੁੱਤਰ, ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਗੰਦਗੀ ਵੀ ਕਰਮ ਨਾਲ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਜੀਵਸ੍ਯ ਤਣ੍ਡੁਲਸ੍ਯੇਵ ਮਲਂ ਸਹਜਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍ । ਨਸ਼੍ਯਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਨ ਸਨ੍ਦੇਹਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਉਦ੍ਯਮਵਾਨ੍ ਭਵ
ਜੀਵ ਦੀ ਮੈਲ, ਚਾਵਲ ਦੀ ਮੈਲ ਵਾਂਗ ਹੀ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਮਿਹਨਤ ਕਰ।
ਅਸਤ੍ਕਲ੍ਪੈਰ੍ ਵਿਕਲ੍ਪੈਰ੍ ਯਸ੍ ਸਂਸਾਰੋ ਜਨਿਤੋ ਮੁਧਾ । ਸ੍ਤੋਕੇਨਾਸੌ ਲਯਂ ਯਾਤਿ ਕ੍ਵਾਸਦ੍ ਵਸ੍ਤੁ ਕਿਲ ਸ੍ਥਿਰਮ੍
ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਝੂਠੇ ਖਿਆਲਾਂ ਅਤੇ ਭਟਕਾਵਾਂ ਨਾਲ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਅਸਲ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਟਿਕਾਉ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਅਸਤ੍ਤਾਮ੍ ਏਤਿ ਸਂਸਾਰਸ੍ ਸ੍ਵਾਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਾਂ ਵਿਚਿਨ੍ਵਤਃ । ਦੀਪਾਲੋਕਾਦ੍ ਇਵਾਨ੍ਧਤ੍ਵਂ ਦ੍ਵੀਨ੍ਦੁਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਦ੍ ਇਵ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਅਸਲ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਖੋਜਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਅਸਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੀਵੇ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਹਨੇਰਾ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਇਕਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਦੋਵਾਂ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨੇਦਂ ਤਵ ਨ ਚਾਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਿਂ ਪੁਤ੍ਰ ਪਰਿਤ੍ਯਜ । ਅਸਤ੍ਯੇ ਸਤ੍ਯਵਦ੍ ਦृष੍ਟੇ ਭਾਵਨਾਂ ਮਾ ਨ੍ਯਵੀਵਿਸ਼ਃ
ਇਹ ਤੇਰਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਇਸ ਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਭਟਕਾਵਾ ਛੱਡ ਦੇ, ਪੁੱਤਰ। ਜੋ ਝੂਠ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸੱਚਾ ਜਾਪੇ, ਉਸ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਨਾ ਲਾ।
ਮਮ ਗੁਰੁਵਿਭਵੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾ ਵਿਲਾਸਾ ਇਤਿ ਤਵ ਮਾਸ੍ਤੁ ਵृਥੈਵ ਵਿਭ੍ਰਮੋ ऽਨ੍ਤਃ । ਤ੍ਵਯਿ ਸਤਿ ਵਿਤਤਾਸ਼੍ ਚ ਤੇ ਵਿਲਾਸਾ ਵਿਲਸਤਿ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਇਦਂ ਤਦਾਤ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍
ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਹਿਮ ਨਾ ਰਹੇ ਕਿ ਮੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਕੇ ਹੀ ਮੇਰੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦ ਤੂੰ ਮੌਜੂਦ ਹੈਂ, ਤੇਰੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਆਪ ਹੀ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਸਵਭਾਵ ਦੀ ਚਮਕ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਰਾਤ੍ਰਾਵ੍ ਆਲਪਨਂ ਤਯੋਃ । ਅਹਂ ਰਘੁਕੁਲਾਕਾਸ਼ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਰਾਤ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ — ਰਘੁ ਕੁਲ ਦਾ ਚਾਨਣ, ਰਘੁ ਨੰਦਨ —
ਪਤਿਤਃ ਖਾਤ੍ ਕਦਮ੍ਬਾਗ੍ਰੇ ਪਤ੍ਤ੍ਰਪੁष੍ਪਲਤਾਕੁਲੇ । ਤੂष੍ਣੀਂ ਨਿਰ੍ਵृष੍ਟਿਮੂਕਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਗ੍ਰ ਇਵ ਤੋਯਦਃ
ਕਦੰਬ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਦੇ ਆਖਰੀ ਹਿੱਸੇ 'ਚ, ਪੱਤਿਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿਚ, ਖੱਡ 'ਚ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੁੱਪ ਤੇ ਬਿਨਾ ਮੀਂਹ ਦੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਬਾਦਲ ਵਾਂਗ।
ਅਪਸ਼੍ਯਂ ਤਤ੍ਰ ਦਾਸ਼ੂਰਂ ਸ਼ੂਰਂ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਨਿਗ੍ਰਹੇ । ਪਰੇਣ ਤਪਸਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤੇਜਸੇਵ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਥੇ ਮੈਂ ਦਾਸ਼ੂਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਬਹਾਦਰ ਸੀ, ਉੱਚੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਤੇਜੋਭਿਰ੍ ਦੇਹਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨੀਕृਤਭੂਰੁਹੈਃ । ਤਾਪਯਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਂ ਤਂ ਭੁਵਨਂ ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਯਥਾ
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨੇ, ਪੌਦਿਆਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਐਸਾ ਤਪਾਇਆ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਤਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਮ੍ ਅਥਾਲੋਕ੍ਯ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦਾਸ਼ੂਰੋ ऽਰ੍ਘ੍ਯਸਪਰ੍ਯਯਾ । ਵਿਤੀਰ੍ਣਵਿष੍ਟਰਂ ਪਤ੍ਤ੍ਰੇ ਪਰਯਾ ਪਰ੍ਯਪੂਜਯਤ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਦਾਸ਼ੂਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ, ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਚੌਕੀ ਵਿਛਾ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ।
ਤਤਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਕਥਾਸ੍ ਤੇਨ ਸਹ ਦਾਸ਼ੂਰਭਾਸ੍ਵਤਾ । ਤਾਸ੍ ਤਤ੍ਤਨਯਸਮ੍ਬਦ੍ਧਾਸ੍ ਸਂਸਾਰੋਤ੍ਤਾਰਣਕ੍ਸ਼ਮਾਃ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦਾਸ਼ੂਰ ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਘਰਾਣੇ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ।
ਦृष੍ਟਵਾਂਸ੍ ਤਮ੍ ਅਹਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਕੋਰਕੋਤ੍ਕਟਕੋਟਰਮ੍ । ਸ੍ਮਿਤੇਨੇਵ ਸ੍ਫੁਟਰਦਂ ਸ਼੍ਵਸਨਸ੍ਫੁਰਿਤਚ੍ਛਦਮ੍
ਮੈਂ ਉਹ ਰੁੱਖ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਖੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਲੀਾਂ ਗੁੱਝੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਡਾਲੀਆਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਚੀਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉਸ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਸਾਫ਼ ਦਿਸ ਰਹੀ ਸੀ।
ਦਾਸ਼ੂਰਸ੍ਯੇਚ੍ਛਯਾ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ ਅਪਤਦ੍ਭਿਰ੍ ਮृਗਦ੍ਵਿਜੈਃ । ਸੇਵ੍ਯਮਾਨਂ ਵਨਮ੍ ਇਵ ਲਤਾਮਣ੍ਡਪਮਣ੍ਡਿਤਮ੍
ਦਾਸ਼ੂਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਜੰਗਲ ਹੋਵੇ।
ਲਤਾਕੋਟਿਤਟਭ੍ਰਾਨ੍ਤੈਸ਼੍ ਚਮਰੈਰ੍ ਇਨ੍ਦੁਸੁਨ੍ਦਰੈਃ । ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਭ੍ਰਖਣ੍ਡਨਿਕਰੈਸ਼੍ ਸ਼ਰਨ੍ਨਭ ਇਵਾਵृਤਮ੍
ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੰਦਰ ਚਮਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਲਤਾਵਾਂ ਦੇ ਕੋਨੇ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਥਾਂ ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ।
ਪ੍ਰਾਲੇਯਕਣਪਦ੍ਧਤ੍ਯਾ ਮੁਕ੍ਤਾਵਲ੍ਯਾਭ੍ਯਲਙ੍ਕृਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਾਵਯਵਮ੍ ਏਵਾਚ੍ਛਪੁष੍ਪਪੂਰੈਃ ਪ੍ਰਪੂਰਿਤਮ੍
ਬਰਫ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਅੰਗ ਸਾਫ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ੍ਵਰੇਣੁਚਨ੍ਦਨਾਲੇਪੈਸ੍ ਸਮਾਲਬ੍ਧਮ੍ ਅਖਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਸ੍ਵਚ੍ਛਦਾਭੋਗਵਿਪੁਲਰਕ੍ਤਾਮ੍ਬਰਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍
ਸੁਰਤ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਲੇਪ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਗਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਟੁੱਟ ਸੀ, ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਚੌੜੇ ਲਾਲ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਿਵਾਹਾਯੇਵ ਵੇषੇਣ ਪੁष੍ਪਭਾਰਾਦਿਹਾਰਿਣਾ । ਲਤਾਙ੍ਗਨਾਨੁषਕ੍ਤੇਨ ਨਾਗਰੇਣ ਕृਤੋਦ੍ਯਮਮ੍
ਵਿਆਹ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭਾਰ ਨਾਲ ਮਨਮੋਹਣੀ ਬਣੀ, ਲਤਾ-ਜੀਹਣੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਸ਼ਹਿਰੀ ਮਨੁੱਖ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸੁਨਿਬਦ੍ਧਜਟਾਕਾਰਲਤਾਮਣ੍ਡਲਮਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਮਞ੍ਜਰੀਭਿਃ ਪਤਾਕਾਭਿਰ੍ ਯੁਕ੍ਤਂ ਪੁਰਮ੍ ਇਵੋਤ੍ਸਵੇ
ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁੰਝੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਲਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਤਿਉਹਾਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਮृਗਕਣ੍ਡੂਯਨਧ੍ਵਸ੍ਤਪੁष੍ਪਧੂਲਿਵਿਧੂਸਰਮ੍ । ਪ੍ਰੋਤ੍ਸਾਰਿਤੋਪਾਨ੍ਤਵਨਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਮਲ੍ਲਮ੍ ਇਵੋਤ੍ਥਿਤਮ੍
ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਖੁਰਚਣ ਨਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਉਡ ਗਈ, ਨੇੜਲੇ ਬਾਗਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਪਹلوان ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਬਰ੍ਹਿਭਿਃ ਕੁਸੁਮੋਦ੍ਵਾਨ੍ਤਪਰਾਗਪਰਿਪਾਟਲੈਃ । ਨਿਕ੍ਸ਼ੇਪਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਸਨ੍ਧ੍ਯਾਭ੍ਰਬਾਲਸਾਲਮ੍ ਇਵਾਚਲੈਃ
ਮੋਰਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਪਰਾਗ ਵਾਲੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਉਡਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਸਾਲ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ, ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ ਰੱਖੇ ਹੋਏ।
ਪ੍ਰਵਾਲਾਰੁਣਹਸ੍ਤੇਨ ਸ਼ੀਤਲਚ੍ਛਾਯਸ਼ਾਯਿਨਾ । ਮਧੁਨਾ ਘੂਰ੍ਣਮਾਨੇਨ ਪ੍ਰਾਲੇਯੋਤ੍ਪੁਲਕਤ੍ਵਿषਾ
ਨਰਮ ਲਾਲ ਕਲੀਆਂ ਵਾਲੇ ਹੱਥ, ਠੰਢੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਲਟਕਦੇ ਹੋਏ, ਮਿੱਠੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਝੂਮਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਠੰਢੀ ਓਸ ਨਾਲ ਝਲਮਲਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਨੀਰਨ੍ਧ੍ਰਪੁष੍ਪਪੂਰੇਣ ਘੂਰ੍ਣਿਤੇਨ ਵਨਾਨਿਲੈਃ । ਨਿਦ੍ਰਾਲੁਕੁਟ੍ਮਲਦृਸ਼ਾ ਸ੍ਤਬਕਸ੍ਤਨਧਾਰਿਣਾ
ਘਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਹਨ, ਅਧ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਨੀਂਦ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਅਤੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਵਾਂਗ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪੁष੍ਪਜਾਲਰਜਃਪੁਞ੍ਜਕੁਙ੍ਕੁਮਾਰੁਣਵਾਸਸਾ । ਲਤਾਵਿਤਾਨਨਿਲਯਵਾਤਾਯਨਨਿषਙ੍ਗਿਣਾ
ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਦੀ ਕੇਸਰ ਵਾਲੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਏ ਕਪੜੇ, ਅਤੇ ਬੇਲਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਬਣੀਆਂ ਖਿੜਕੀਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ।