ਤ੍ਰਯਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦੇਹਾ ਦਿਗ੍ਭਰਣਕ੍ਸ਼ਮਾਃ । ਜਗਦ੍ ਆਕृष੍ਯ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਉਤ੍ਤਮਾਧਮਮਧ੍ਯਮਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਝੱਲ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਕੇ ਉੱਚੇ, ਨੀਵੇਂ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹਨ।
ਵ੍ਯੋਮਨ੍ਯ੍ ਏਵਾਤਿਵਿਤਤੇ ਜਾਤੋ ऽਸੌ ਤ੍ਰਿਸ਼ਰੀਰਕਃ । ਤਤ੍ਰੈਵ ਚ ਸ੍ਥਿਤਿਂ ਯਾਤਸ਼੍ ਸ਼ਬ੍ਦਵਾਤਖਪਕ੍ਸ਼ਿਵਤ੍
ਉਹ ਤਿੰਨ ਸਰੀਰਾਂ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਹੀ ਜਨਮਿਆ ਸੀ ਤੇ ਓਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਧੁਨੀ, ਹਵਾ ਤੇ ਪੰਛੀ ਦੇ ਪਰ।
ਤਤ੍ਰੈਵਾਪਾਰਗਗਨੇ ਨਗਰਂ ਤੇਨ ਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ । ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਮਹਾਰਥ੍ਯਂ ਵਿਭਾਗਤ੍ਰਯਭੂषਿਤਮ੍
ਉਸ ਬੇਅੰਤ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਚੌਦਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਸਨ ਤੇ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਨੋਪਵਨਮਾਲਾਢ੍ਯਂ ਕ੍ਰੀਡਾਸ਼ਿਖਰਿਸੁਨ੍ਦਰਮ੍ । ਮੁਕ੍ਤਾਲਤਾਵਿਵਲਿਤਂ ਵਾਪੀਸਪ੍ਤਕਭੂषਿਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਖੇਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਤਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਸੱਤ ਤਲਾਬਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ੀਤਲੋष੍ਣਾਤ੍ਮਕਾਕ੍ਸ਼ੀਣਦੀਪਦ੍ਵਯਵਿਰਾਜਿਤਮ੍ । ਊਰ੍ਧ੍ਵਾਧੋਗਤਿਰੂਪੇਣ ਵਣਿਙ੍ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਸਙ੍ਕੁਲਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਠੰਢਕ ਤੇ ਗਰਮੀ ਦੇ ਦੋ ਚਾਨਣਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਉੱਤੇ-ਹੇਠਾਂ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਵਪਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵਾਤਿਵਿਪੁਲੇ ਪਤ੍ਤਨੇ ਤੇਨ ਭੂਭृਤਾ । ਸਞ੍ਚਾਰਿਣੋ ਵਿਰਚਿਤਾ ਮੁਗ੍ਧਾਵਵਰਕਾ ਗਣਾਃ
ਉਸ ਬੇਹੱਦ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਬਣਾਏ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵੇ ਕੇਚਿਦ੍ ਅਧਃ ਕੇਚਿਨ੍ ਮਧ੍ਯੇ ਕੇਚਿਨ੍ ਨਿਯੋਜਿਤਾਃ । ਕੇਚਿਚ੍ ਚਿਰੇਣ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਃ ਕੇਚਿਚ੍ ਛੀਘ੍ਰਵਿਨਾਸ਼ਿਨਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਉੱਤੇ, ਕੁਝ ਹੇਠਾਂ, ਕੁਝ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖੇ ਗਏ; ਕੁਝ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮਿਟਦੇ ਰਹੇ, ਕੁਝ ਜਲਦੀ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਅਸਿਤਚ੍ਛਾਦਨਾਚ੍ਛਨ੍ਨਾ ਨਵਦ੍ਵਾਰਵਿਭੂषਿਤਾਃ । ਅਨਾਰਤਵਹਦ੍ਵਾਤਾ ਬਹੁਵਾਤਾਯਨਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਕਾਲੀ ਓਟਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ, ਨੌਂ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵਗਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਈ ਖਿੜਕੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਹਨ।
ਦੀਪਪਞ੍ਚਕਸਾਲੋਕਾਸ੍ ਤ੍ਰਿਸ੍ਥੂਣਾਸ਼੍ ਸ਼ੁਕ੍ਲਦਾਰਵਃ । ਮਸृਣਾਲੇਪਮृਦਵਃ ਪ੍ਰਤੋਲੀਕੁਲਸਙ੍ਕੁਲਾਃ
ਪੰਜ ਚਿਰਾਗਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਤਿੰਨ ਚਿੱਟੇ ਲੱਕੜ ਦੇ ਥੰਮਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀਆਂ, ਚਿੱਟੀਆਂ ਤੇ ਨਰਮ ਸਤ੍ਹਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਤੇ ਗਲੀ-ਮੁਹੱਲਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ।
ਮਾਯਯਾ ਰਚਿਤਾਸ੍ ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਤੇषੁ ਮਹਾਮਤੇ । ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਰੋ ਮਹਾਯਕ੍ਸ਼ਾ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਆਲੋਕਭੀਰਵਃ
ਹੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਯਕਸ਼ ਰੱਖੇ ਹਨ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡਰਾਉਣੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਥਾਵਵਰਕੌਘੇषੁ ਚਲਤ੍ਸੁ ਸ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਕਰੋਤਿ ਵਿਵਿਧਾਃ ਕ੍ਰੀਡਾ ਨੀਡੇष੍ਵ੍ ਇਵ ਵਿਹਙ੍ਗਮਃ
ਫਿਰ ਜਦ ਇਹ ਓਟਾਂ ਹਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ਰੀਰਸ੍ ਸ ਤੇष੍ਵ੍ ਅਨ੍ਤਸ੍ ਤੈਰ੍ ਯਕ੍ਸ਼ੈਸ੍ ਸਹ ਪੁਤ੍ਰਕ । ਲੀਲਾਲਸਮ੍ ਉषਿਤ੍ਵਾਸ਼ੁ ਪੁਨਰ੍ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਸਰੀਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਹਨਾਂ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਬੱਚੇ, ਖੇਡਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਜਲਦੀ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯੇਚ੍ਛਾ ਜਾਯਤੇ ਵਤ੍ਸ ਕਦਾਚਿਚ੍ ਚਲਚੇਤਸਃ । ਪੁਰਂ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਯਾਮੀਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਲਾ
ਕਦੇ ਕਦੇ, ਬੱਚੇ, ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਮਨ ਚੰਚਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਇਹ ਇੱਛਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ 'ਆਉਂਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਬਣਨ ਵਾਲੇ ਕਿਸੇ ਨਵੇਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੀਆਂ।' ਇਹ ਇੱਛਾ ਫਿਰ ਪੱਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਭੂਤਾਵਿष੍ਟ ਇਵਾਵੇਗਾਤ੍ ਤਤ ਉਤ੍ਥਾਯ ਧਾਵਤਿ । ਪੁਰਂ ਤਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ ਇਵ ਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਭੂਤ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵੇ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਜੋਰ ਨਾਲ ਉੱਠ ਕੇ ਦੌੜ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤਸ੍ਯੇਚ੍ਛਾ ਜਾਯਤੇ ਨਾਮ ਕਦਾਚਿਜ੍ ਜਡਚੇਤਸਃ । ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਯਾਮੀਤਿ ਤੇਨਾਸ਼ੁ ਸ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਕਦੇ ਕਦੇ, ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਮਨ ਸੁਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਇਹ ਇੱਛਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ 'ਮੈਂ ਮਿੱਟੀ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਵਾਂ।' ਇਸ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਰ੍ ਉਤ੍ਪਦ੍ਯਤੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਖਾਨ੍ ਮਹੋਰ੍ਮਿਰ੍ ਇਵਾਮ੍ਭਸਃ । ਵ੍ਯਵਹਾਰਂ ਤਨੋਤ੍ਯ੍ ਉਚ੍ਚੈਃ ਪੁਨਰ੍ ਆਰਮ੍ਭਮਨ੍ਥਰਮ੍
ਉਹ ਮੁੜ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਠਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਵੱਡੀ ਲਹਿਰ ਉਠਦੀ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੁੜ ਆਲਸੀ ਹੋ ਕੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਯੈਵ ਵ੍ਯਵਹृਤ੍ਯਾਥ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਪਰਿਦੂਯਤੇ । ਕਿਂ ਕਰੋਮੀਦਮ੍ ਅਜ੍ਞੋ ऽਸ੍ਮਿ ਦੁਃਖਿਤੋ ऽਸ੍ਮੀਤਿ ਸ਼ੋਚਤਿ
ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਰਤੱਬਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਕਦੇ ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਅਣਜਾਣ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ,' ਤੇ ਗਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੁਦਮ੍ ਏਤ੍ਯ ਕਦਾਚਿਚ੍ ਚ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਆਯਾਤਿ ਪੀਨਤਾਮ੍ । ਪ੍ਰਾਵृਡ੍ਵਰ੍षਜਲੋਲ੍ਲਾਸਪੂਰਾਦ੍ ਇਵ ਨਦੀਰਯਃ
ਕਦੇ ਕਦੇ ਖੁਸ਼ੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਦਰਿਆ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਬਤਿ ਵਲ੍ਗਤਿ ਗਚ੍ਛਤਿ ਜृਮ੍ਭਤੇ ਸ੍ਫੁਰਤਿ ਭਾਤਿ ਨ ਭਾਤਿ ਚ ਭਾਸੁਰਃ । ਸੁਤ ਮਹਾਮਹਿਮਾ ਸ ਮਹੀਪਤਿਃ ਪਤਿਰ੍ ਅਪਾਮ੍ ਇਵ ਵਾਤਰਯਾਕੁਲਃ
ਉਹ ਪੀਦਾ ਹੈ, ਖੇਡਦਾ ਹੈ, ਚਲਦਾ ਹੈ, ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ, ਕੰਪਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਚਮਕਦਾ। ਇਹ ਤੇਜਸਵੀ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਵਾਲਾ, ਪੁੱਤਰ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਵੇ।
ਅਥਾਪृਚ੍ਛਤ੍ ਸੁਤਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਜਮ੍ਬੁਦ੍ਵੀਪੇ ਮਹਾਨਿਸ਼ਿ । ਕਦਮ੍ਬਾਗ੍ਰਾਵਚੂਲਸ੍ਥਂ ਪਿਤਰਂ ਪਾਵਨਾਸ਼ਯਃ
ਫਿਰ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਦੰਬ ਦੇ ਡਾਲੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਪੁੱਛਿਆ।
ਕੋ ऽਸੌ ਸ੍ਵੋਤ੍ਥ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਭੂਪਸ੍ ਤਾਤੋਤ੍ਤਮਾਕृਤਿਃ । ਕਥਿਤਂ ਚ ਕਿਮ੍ ਏਤਨ੍ ਮੇ ਤ੍ਵਯੈਤਦ੍ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ? ਤੇ ਇਹ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸੋ।
ਕ੍ਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਕ੍ਵ ਗਮ੍ਯਤਾਮ੍ । ਉਭਯਾਰ੍ਥਵਿਰੁਦ੍ਧਤ੍ਵਾਨ੍ ਮੋਹਾਰ੍ਥਾਯ ਵਚਸ੍ ਤਵ
ਸਿਰਜਣ ਕਿੱਥੇ ਹੋਵੇਗੀ? ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਤੁਹਾਡੇ ਸ਼ਬਦ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਵਿਰੋਧੀ ਹਨ, ਇਹ ਸਿਰਫ ਭਟਕਣ ਲਈ ਕਹੇ ਗਏ ਹਨ।
ਸ਼ृਣੁ ਪੁਤ੍ਰ ਯਥਾਭੂਤਮ੍ ਏਤਤ੍ ਤੇ ਕਥਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ । ਯੇਨ ਸਂਸਾਰਚਕ੍ਰਸ੍ਯ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਅਸ੍ਯਾਵਬੁਧ੍ਯਸੇ
ਪੁੱਤਰ, ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਜਿਵੇਂ ਹੈ ਤਿਵੇਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦਾ ਅਸਲ ਮਤਲਬ ਸਮਝ ਸਕੇਂ।
ਅਸਦਭ੍ਯੁਤ੍ਥਿਤਾਰਮ੍ਭਮ੍ ਅਵਸ੍ਤੁਮਯਮ੍ ਆਤਤਮ੍ । ਸਂਸਾਰਸਂਸ੍ਥਾਨਮ੍ ਇਦਮ੍ ਏਵਮ੍ ਆਕਥਿਤਂ ਮਯਾ
ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਬਣਤਰ, ਜੋ ਝੂਠ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਸਲ ਮੂਲ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖਾਈ ਹੈ।
ਪਰਮਾਨ੍ ਨਭਸੋ ਜਾਤਸ੍ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਸ੍ ਸ੍ਵੋਤ੍ਥ ਉਚ੍ਯਤੇ । ਜਾਯਤੇ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਏਵਾਸੌ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਏਵ ਵਿਲੀਯਤੇ
ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪਮ੍ ਇਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਦ੍ ਆਭੋਗਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਜਾਯਤੇ ਤੇਨ ਜਾਤੇਨ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਨष੍ਟੇ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਉਸ ਦੀ ਹੀ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਰੁਦ੍ਰਾਦੀਂਸ੍ ਤਸ੍ਯੈਵਾਵਯਵਾਨ੍ ਵਿਦੁਃ । ਵਿਟਪਾਨ੍ ਇਵ ਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਣੀਵ ਮਹੀਭृਤਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਇੰਦਰ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਉਸ ਦੇ ਹੀ ਅੰਗ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਦੇ ਡਾਲੀਆਂ ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਹੋਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਵ੍ਯੋਮਨਿ ਤੇਨੇਦਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਤ੍ਰਿਜਗਤ੍ਪੁਰਮ੍ । ਪ੍ਰਤਿਭਾਸਾਨੁਸਨ੍ਧਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣੈਤ੍ਯ ਵਿਰਿਞ੍ਚਤਾਮ੍
ਖਾਲੀ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਾਲਾ ਸ਼ਹਿਰ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਦਿਖਾਈਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਚਨਹਾਰ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰੇਮੇ ਵਿਤਤਾਲੋਕਾ ਲੋਕਕੋਸ਼ਾਸ਼੍ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ । ਵਨੋਪਵਨਪਾਲ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਯਤ੍ਰੋਦ੍ਯਾਨਪਰਮ੍ਪਰਾਃ
ਇੱਥੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਫੈਲੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਚੌਦਾਂ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵੀ ਇੱਥੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਜੰਗਲ, ਬਾਗ ਅਤੇ ਬਾਗਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵੀ ਹੈ।
ਕ੍ਰੀਡਾਸ਼ਿਖਰਿਣੋ ਯਤ੍ਰ ਸਹ੍ਯਮਨ੍ਦਰਮੇਰਵਃ । ਸ਼ੀਤੋष੍ਣਦੀਪ੍ਤੀ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕੌ ਦੀਪੌ ਯਤ੍ਰਾਨਿਲਾਕ੍ਸ਼ਤੌ
ਇੱਥੇ ਖੇਡਦੇ ਪਹਾੜਾਂ — ਸਹਿਆ, ਮੰਦਰ ਅਤੇ ਮੇਰੂ — ਹਨ; ਇੱਥੇ ਠੰਡੀ ਤੇ ਗਰਮ ਚਮਕ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ, ਅਤੇ ਦੋ ਚਾਨਣ, ਹਵਾ ਤੇ ਅੱਗ ਵੀ ਹਨ।