ਕਦਾਚਿਦ੍ ਅਥ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਤੇਨ ਕੈਲਾਸਵਾਹਿਨੀਮ੍ । ਅਹਂ ਸ੍ਨਾਤੁਮ੍ ਅਦृਸ਼੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਵ੍ਯੋਮਵੀਥਿਗਤੋ ऽਗਮਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਸੀ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰਦਿਆਂ, ਮੈਂ—ਆਪਣੀ ਅਸਲੀਅਤ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਕੇ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਰਸਤੇ—ਕੈਲਾਸ ਤੋਂ ਵਹਿੰਦੀ ਦਰਿਆ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਗਿਆ।
ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਨਭਸਸ੍ ਸਪ੍ਤਮੁਨਿਮਣ੍ਡਲਕੋਟਰਾਤ੍ । ਰਾਤ੍ਰੌ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸੁਮਤੇ ਦਾਸ਼ੂਰਤਰੁਪृष੍ਠਖਮ੍
ਹੇ ਸੁਜਾਣ, ਮੈਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਗੋਲ ਘੇਰੇ ਦੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਰਾਤ ਦੇ ਵੇਲੇ ਦਾਸੂਰਾ ਰੁੱਖ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਅਸਥਾਨ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਯਾਵਚ੍ ਛृਣੋਮਿ ਵਿਟਪਕੁਹਰਾਤ੍ ਕਾਨਨੇ ਵਚਃ । ਕੁਟ੍ਮਲਾਮ੍ਭੋਜਬਦ੍ਧਸ੍ਯ षਟ੍ਪਦਸ੍ਯੇਵ ਨਿਸ੍ਸ੍ਵਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਇਕ ਰੁੱਖ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਵਿਚੋਂ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਕੁਮਲ ਫੁੱਲ ਵਿਚ ਬੰਦ ਭੌਰੇ ਦੀ ਹੌਲੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਸ਼ृਣੁ ਪੁਤ੍ਰ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਵਸ੍ਤੁਨੋ ऽਸ੍ਯ ਸਮਾਮ੍ ਇਮਾਮ੍ । ਵਰ੍ਣਯਾਮਿ ਮਹਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਾਮ੍ ਏਕਾਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਯਿਕਾਂ ਤਵ
ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਵਾਲੇ, ਸੁਣ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਇਕ ਅਜੀਬ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਅਸ੍ਤਿ ਰਾਜਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ । ਨਾਮ੍ਨਾ ਸ੍ਵੋਤ੍ਥ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਾਞ੍ ਜਗਦਾਕ੍ਰਮਣੇ ਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਸਵੋਥਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੜੀ ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯਾਨੁਸ਼ਾਸਨਂ ਸਰ੍ਵੇ ਭੁਵਨੇष੍ਵ੍ ਅਪਿ ਨਾਯਕਾਃ । ਸ਼ਿਰੋਭਿਰ੍ ਧਾਰਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਉਚ੍ਚੈਸ਼੍ ਚੂਡਾਮਣਿਮ੍ ਇਵੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਹਰ ਲੋਕ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮੁਖੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੋਤੀ ਵਾਲਾ ਤਾਜ ਸਮਝ ਕੇ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਯਸ੍ ਸਾਹਸੈਕਰਸਿਕੋ ਨਾਨਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਵਿਹਾਰਵਾਨ੍ । ਕੇਨਚਿਤ੍ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਨ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਵਸ਼ੀਕृਤਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੌਂਸਲੇ ਭਰੀਆਂ ਤੇ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਯਸ੍ਯਾਰਮ੍ਭਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸੁਖਦੁਃਖਪ੍ਰਦਾਨ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍ । ਸਙ੍ਖ੍ਯਾਤੁਂ ਨੈਵ ਸ਼ਕ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕਲ੍ਲੋਲਾ ਜਲਧੇਰ੍ ਇਵ
ਉਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕੰਮ, ਜੋ ਕਦੇ ਸੁਖ ਤੇ ਕਦੇ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਨੀ ਅਸੰਭਵ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।
ਯਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਂ ਸੁਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਨ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਨ ਪਾਵਕੈਃ । ਕੇਨਚਿਦ੍ ਭੁਵਨੇ ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮ੍ ਆਕਾਸ਼ਮ੍ ਇਵ ਮੁष੍ਟਿਨਾ
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਲਵਾਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਥਿਆਰ, ਤੀਰ ਜਾਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਾਰ ਸਕੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਮੋਠੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਫੜਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਯਦੀਯਾਂ ਵਿਤਤਾਰਮ੍ਭਾਂ ਲੀਲਾਂ ਨਿਰ੍ਮਾਣਭਾਸੁਰਾਮ੍ । ਨ ਮਨਾਗ੍ ਅਨੁਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਸ਼ਕ੍ਰੋਪੇਨ੍ਦ੍ਰਹਰਾ ਅਪਿ
ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਚਨਾ ਵਾਲੀ ਖੇਡ ਨੂੰ ਇੰਦਰ, ਉਪਿੰਦਰ ਜਾਂ ਹਰਾ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਅਨੁਕਰਣ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਤ੍ਰਯਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦੇਹਾ ਦਿਗ੍ਭਰਣਕ੍ਸ਼ਮਾਃ । ਜਗਦ੍ ਆਕृष੍ਯ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਉਤ੍ਤਮਾਧਮਮਧ੍ਯਮਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਝੱਲ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਕੇ ਉੱਚੇ, ਨੀਵੇਂ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹਨ।
ਵ੍ਯੋਮਨ੍ਯ੍ ਏਵਾਤਿਵਿਤਤੇ ਜਾਤੋ ऽਸੌ ਤ੍ਰਿਸ਼ਰੀਰਕਃ । ਤਤ੍ਰੈਵ ਚ ਸ੍ਥਿਤਿਂ ਯਾਤਸ਼੍ ਸ਼ਬ੍ਦਵਾਤਖਪਕ੍ਸ਼ਿਵਤ੍
ਉਹ ਤਿੰਨ ਸਰੀਰਾਂ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਹੀ ਜਨਮਿਆ ਸੀ ਤੇ ਓਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਧੁਨੀ, ਹਵਾ ਤੇ ਪੰਛੀ ਦੇ ਪਰ।
ਤਤ੍ਰੈਵਾਪਾਰਗਗਨੇ ਨਗਰਂ ਤੇਨ ਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ । ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਮਹਾਰਥ੍ਯਂ ਵਿਭਾਗਤ੍ਰਯਭੂषਿਤਮ੍
ਉਸ ਬੇਅੰਤ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਚੌਦਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਸਨ ਤੇ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਨੋਪਵਨਮਾਲਾਢ੍ਯਂ ਕ੍ਰੀਡਾਸ਼ਿਖਰਿਸੁਨ੍ਦਰਮ੍ । ਮੁਕ੍ਤਾਲਤਾਵਿਵਲਿਤਂ ਵਾਪੀਸਪ੍ਤਕਭੂषਿਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਖੇਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਤਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਸੱਤ ਤਲਾਬਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ੀਤਲੋष੍ਣਾਤ੍ਮਕਾਕ੍ਸ਼ੀਣਦੀਪਦ੍ਵਯਵਿਰਾਜਿਤਮ੍ । ਊਰ੍ਧ੍ਵਾਧੋਗਤਿਰੂਪੇਣ ਵਣਿਙ੍ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਸਙ੍ਕੁਲਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਠੰਢਕ ਤੇ ਗਰਮੀ ਦੇ ਦੋ ਚਾਨਣਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਉੱਤੇ-ਹੇਠਾਂ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਵਪਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵਾਤਿਵਿਪੁਲੇ ਪਤ੍ਤਨੇ ਤੇਨ ਭੂਭृਤਾ । ਸਞ੍ਚਾਰਿਣੋ ਵਿਰਚਿਤਾ ਮੁਗ੍ਧਾਵਵਰਕਾ ਗਣਾਃ
ਉਸ ਬੇਹੱਦ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਬਣਾਏ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵੇ ਕੇਚਿਦ੍ ਅਧਃ ਕੇਚਿਨ੍ ਮਧ੍ਯੇ ਕੇਚਿਨ੍ ਨਿਯੋਜਿਤਾਃ । ਕੇਚਿਚ੍ ਚਿਰੇਣ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਃ ਕੇਚਿਚ੍ ਛੀਘ੍ਰਵਿਨਾਸ਼ਿਨਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਉੱਤੇ, ਕੁਝ ਹੇਠਾਂ, ਕੁਝ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖੇ ਗਏ; ਕੁਝ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮਿਟਦੇ ਰਹੇ, ਕੁਝ ਜਲਦੀ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਅਸਿਤਚ੍ਛਾਦਨਾਚ੍ਛਨ੍ਨਾ ਨਵਦ੍ਵਾਰਵਿਭੂषਿਤਾਃ । ਅਨਾਰਤਵਹਦ੍ਵਾਤਾ ਬਹੁਵਾਤਾਯਨਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਕਾਲੀ ਓਟਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ, ਨੌਂ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵਗਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਈ ਖਿੜਕੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਹਨ।
ਦੀਪਪਞ੍ਚਕਸਾਲੋਕਾਸ੍ ਤ੍ਰਿਸ੍ਥੂਣਾਸ਼੍ ਸ਼ੁਕ੍ਲਦਾਰਵਃ । ਮਸृਣਾਲੇਪਮृਦਵਃ ਪ੍ਰਤੋਲੀਕੁਲਸਙ੍ਕੁਲਾਃ
ਪੰਜ ਚਿਰਾਗਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਤਿੰਨ ਚਿੱਟੇ ਲੱਕੜ ਦੇ ਥੰਮਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀਆਂ, ਚਿੱਟੀਆਂ ਤੇ ਨਰਮ ਸਤ੍ਹਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਤੇ ਗਲੀ-ਮੁਹੱਲਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ।
ਮਾਯਯਾ ਰਚਿਤਾਸ੍ ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਤੇषੁ ਮਹਾਮਤੇ । ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਰੋ ਮਹਾਯਕ੍ਸ਼ਾ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਆਲੋਕਭੀਰਵਃ
ਹੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਯਕਸ਼ ਰੱਖੇ ਹਨ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡਰਾਉਣੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਥਾਵਵਰਕੌਘੇषੁ ਚਲਤ੍ਸੁ ਸ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਕਰੋਤਿ ਵਿਵਿਧਾਃ ਕ੍ਰੀਡਾ ਨੀਡੇष੍ਵ੍ ਇਵ ਵਿਹਙ੍ਗਮਃ
ਫਿਰ ਜਦ ਇਹ ਓਟਾਂ ਹਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ਰੀਰਸ੍ ਸ ਤੇष੍ਵ੍ ਅਨ੍ਤਸ੍ ਤੈਰ੍ ਯਕ੍ਸ਼ੈਸ੍ ਸਹ ਪੁਤ੍ਰਕ । ਲੀਲਾਲਸਮ੍ ਉषਿਤ੍ਵਾਸ਼ੁ ਪੁਨਰ੍ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਸਰੀਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਹਨਾਂ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਬੱਚੇ, ਖੇਡਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਜਲਦੀ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯੇਚ੍ਛਾ ਜਾਯਤੇ ਵਤ੍ਸ ਕਦਾਚਿਚ੍ ਚਲਚੇਤਸਃ । ਪੁਰਂ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਯਾਮੀਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਲਾ
ਕਦੇ ਕਦੇ, ਬੱਚੇ, ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਮਨ ਚੰਚਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਇਹ ਇੱਛਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ 'ਆਉਂਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਬਣਨ ਵਾਲੇ ਕਿਸੇ ਨਵੇਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੀਆਂ।' ਇਹ ਇੱਛਾ ਫਿਰ ਪੱਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਭੂਤਾਵਿष੍ਟ ਇਵਾਵੇਗਾਤ੍ ਤਤ ਉਤ੍ਥਾਯ ਧਾਵਤਿ । ਪੁਰਂ ਤਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ ਇਵ ਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਭੂਤ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵੇ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਜੋਰ ਨਾਲ ਉੱਠ ਕੇ ਦੌੜ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤਸ੍ਯੇਚ੍ਛਾ ਜਾਯਤੇ ਨਾਮ ਕਦਾਚਿਜ੍ ਜਡਚੇਤਸਃ । ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਯਾਮੀਤਿ ਤੇਨਾਸ਼ੁ ਸ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਕਦੇ ਕਦੇ, ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਮਨ ਸੁਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਇਹ ਇੱਛਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ 'ਮੈਂ ਮਿੱਟੀ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਵਾਂ।' ਇਸ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਰ੍ ਉਤ੍ਪਦ੍ਯਤੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਖਾਨ੍ ਮਹੋਰ੍ਮਿਰ੍ ਇਵਾਮ੍ਭਸਃ । ਵ੍ਯਵਹਾਰਂ ਤਨੋਤ੍ਯ੍ ਉਚ੍ਚੈਃ ਪੁਨਰ੍ ਆਰਮ੍ਭਮਨ੍ਥਰਮ੍
ਉਹ ਮੁੜ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਠਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਵੱਡੀ ਲਹਿਰ ਉਠਦੀ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੁੜ ਆਲਸੀ ਹੋ ਕੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਯੈਵ ਵ੍ਯਵਹृਤ੍ਯਾਥ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਪਰਿਦੂਯਤੇ । ਕਿਂ ਕਰੋਮੀਦਮ੍ ਅਜ੍ਞੋ ऽਸ੍ਮਿ ਦੁਃਖਿਤੋ ऽਸ੍ਮੀਤਿ ਸ਼ੋਚਤਿ
ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਰਤੱਬਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਕਦੇ ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਅਣਜਾਣ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ,' ਤੇ ਗਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੁਦਮ੍ ਏਤ੍ਯ ਕਦਾਚਿਚ੍ ਚ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਆਯਾਤਿ ਪੀਨਤਾਮ੍ । ਪ੍ਰਾਵृਡ੍ਵਰ੍षਜਲੋਲ੍ਲਾਸਪੂਰਾਦ੍ ਇਵ ਨਦੀਰਯਃ
ਕਦੇ ਕਦੇ ਖੁਸ਼ੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਦਰਿਆ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਬਤਿ ਵਲ੍ਗਤਿ ਗਚ੍ਛਤਿ ਜृਮ੍ਭਤੇ ਸ੍ਫੁਰਤਿ ਭਾਤਿ ਨ ਭਾਤਿ ਚ ਭਾਸੁਰਃ । ਸੁਤ ਮਹਾਮਹਿਮਾ ਸ ਮਹੀਪਤਿਃ ਪਤਿਰ੍ ਅਪਾਮ੍ ਇਵ ਵਾਤਰਯਾਕੁਲਃ
ਉਹ ਪੀਦਾ ਹੈ, ਖੇਡਦਾ ਹੈ, ਚਲਦਾ ਹੈ, ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ, ਕੰਪਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਚਮਕਦਾ। ਇਹ ਤੇਜਸਵੀ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਵਾਲਾ, ਪੁੱਤਰ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਵੇ।
ਅਥਾਪृਚ੍ਛਤ੍ ਸੁਤਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਜਮ੍ਬੁਦ੍ਵੀਪੇ ਮਹਾਨਿਸ਼ਿ । ਕਦਮ੍ਬਾਗ੍ਰਾਵਚੂਲਸ੍ਥਂ ਪਿਤਰਂ ਪਾਵਨਾਸ਼ਯਃ
ਫਿਰ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਦੰਬ ਦੇ ਡਾਲੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਪੁੱਛਿਆ।