ਸਾਮੋਦਪੁष੍ਪਭ੍ਰਮਰੇ ਕੋਕਿਲਾਲਿਪਰਿਚ੍ਛਦਾ । ਤਤ੍ਰਾਹਮ੍ ਅਗਮਂ ਨਾਥ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਲਲਨਾਸਦਃ
ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਫੁੱਲਾਂ, ਗੂੰਜਦੇ ਭੌਂਰਿਆਂ, ਕੋਕਿਲਾਂ ਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਹੇ ਨਾਥ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਦਾ ਸੰਗਤ ਮਿਲਣ ਗਈ ਸੀ।
ਤਤੋ ਦृष੍ਟਾ ਮਯਾ ਸਰ੍ਵਾ ਵਯਸ੍ਯਾ ਮਦਨੋਤ੍ਸਵੇ । ਅਪੁਤ੍ਰਯਾ ਪੁਤ੍ਰਯੁਤਾਸ੍ ਤੇਨਾਹਂ ਦੁਃਖਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਫਿਰ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ 'ਚ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਕੁਝ ਦੇ ਬੱਚੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਦੇ ਨਹੀਂ—ਤੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਕੋਈ ਬੱਚੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਿਸਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਬृਹਤ੍ਕਲ੍ਪਤਰੌ ਸ੍ਥਿਤੇ । ਅਨਾਥੇਵ ਕਥਂ ਨਾਥ ਕਿਲ ਸ਼ੋਚ੍ਯਾਸ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਪੁਤ੍ਰਿਕਾ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਦ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਚਾਹਵਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਸਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਇੱਥੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਅਨਾਥ ਵਾਂਗ ਬਿਨਾ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਗੱਲ ਬਣ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?
ਦੇਹਿ ਮੇ ਭਗਵਨ੍ ਪੁਤ੍ਰਂ ਨੋ ਚੇਦ੍ ਦੇਹਮ੍ ਇਹਾਗ੍ਨਯੇ । ਪ੍ਰਕਰੋਮ੍ਯ੍ ਆਹੁਤਿਂ ਪੁਤ੍ਰਦੁਃਖਦਾਹੋਪਸ਼ਾਨ੍ਤਯੇ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਨੂੰ ਬੱਚਾ ਦੇ ਦੇ; ਜੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾ ਦੇਵਾਂਗੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਕਮੀ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਅੱਗ ਠੰਡੀ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਤਾਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਵਤੀਂ ਤਨ੍ਵੀਂ ਵਿਹਸ੍ਯ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਃ । ਪ੍ਰਾਹ ਹਸ੍ਤਗਤਂ ਪੁष੍ਪਂ ਤਸ੍ਯੈ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਪਤਲੀ ਜਣੀ ਦੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਹੱਸ ਪਏ ਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਫੁੱਲ ਉਸਨੂੰ ਦੇ ਕੇ ਆਖਿਆ:
ਗਚ੍ਛ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਮਾਸੇਨ ਪੂਜਾਰ੍ਹਮ੍ ਅਲਿਲੋਚਨਮ੍ । ਪ੍ਰਸੋष੍ਯਸੇ ਸੁਤਂ ਕਾਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਸੂਨਮ੍ ਇਵ ਸਲ੍ਲਤਾ
ਜਾ, ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਇਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਇਕ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇਗੀ ਜੋ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਬੇਲ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਤ੍ਵ੍ ਅਸੌ ਮਰਣਾਵੇਸ਼ਪਾਪਿਨ੍ਯੇਤਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਯਤਃ । ਯਾਚਿਤਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਜ੍ਞਾਨਸ੍ ਤੇਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਪਰ ਉਹ ਮੌਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਰਹੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮੰਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਅਗਿਆਨ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪਾਉਣਾ ਵੀ ਔਖਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਮੁਨਿਸ੍ ਤਨ੍ਵੀਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮੁਖਮਣ੍ਡਲਾਮ੍ । ਪਰਿਚਰ੍ਯਾਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨੋਤ੍ਕਾਂ ਵ੍ਯਸਰ੍ਜਯਤ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਮੁਖੜੇ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਤਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾ ਜਗਾਮਾਤ੍ਮਸਦਨਂ ਸੋ ऽਤਿष੍ਠਤ੍ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਸਹ । ਅਵਹਤ੍ ਕ੍ਰਮਸ਼ਃ ਕਾਲ ऋਤੁਸਂਵਤ੍ਸਰਾਙ੍ਕਿਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ, ਤੇ ਮੁਨੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਗਿਆ; ਸਮਾਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਰੁੱਤਾਂ ਤੇ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲੈ ਕੇ ਲੰਘਦਾ ਗਿਆ।
ਅਥ ਦੀਰ੍ਘੇਣ ਕਾਲੇਨ ਸੈਵੋਤ੍ਪਲਵਿਲੋਚਨਾ । ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਮ੍ ਉਪਾਦਾਯ ਸੁਤਂ ਮੁਨਿਮ੍ ਉਪਾਯਯੌ
ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ, ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਲੈ ਗਈ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੋਪਵਿਸ਼੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਮੁਨਿਮ੍ ਇਨ੍ਦੁਸਮਾਨਨਾ । ਉਵਾਚ ਕਲਯਾ ਵਾਚਾ ਚੂਤਦ੍ਰੁਮਮ੍ ਇਵਾਲਿਨੀ
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਚੰਦਰਮਾ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਬੈਠ ਗਈ। ਫਿਰ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਮਧੁਮੱਖੀ ਆਮ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਗੁੰਜਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਅਯਂ ਸ ਭਗਵਨ੍ ਭਵ੍ਯਃ ਕੁਮਾਰਃ ਪੁਤ੍ਰ ਆਵਯੋਃ । ਕृਤੋ ਮਯਾ ਸਮਗ੍ਰਾਣਾਂ ਕਲਾਨਾਂ ਕਿਲ ਕੋਵਿਦਃ
ਮਹਾਨੁਭਾਵ, ਇਹ ਸਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਭਲਿਆਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੁਜਾਣ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਪਾਲਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਭੋ ਕੇਵਲਮ੍ ਏਤੇਨ ਜ੍ਞਾਨਂ ਨਾਧਿਗਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਯੇਨ ਸਂਸਾਰਯਨ੍ਤ੍ਰੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਨ ਪੁਨਃ ਪਰਿਪੀਡ੍ਯਤੇ
ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਚੰਗਾ ਗਿਆਨ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਦੁੱਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਜ੍ਞਾਨਂ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵਾਸ੍ਯ ਵਿਭੋ ਕृਪਯੋਪਦਿਸ਼ਾਧੁਨਾ । ਕੋ ਹਿ ਨਾਮ ਕੁਲੇ ਜਾਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮੌਰ੍ਖ੍ਯੇ ਨਿਯੋਜਯੇਤ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਹੁਣ ਇਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਸਿਖਾ ਦਿਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੌਣ ਚੰਗੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਅਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੇਵੇਗਾ?
ਏਵਂਵਦਨ੍ਤੀਂ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ ਮਚ੍ਛਿष੍ਯਮ੍ ਅਬਲੇ ਸੁਤਮ੍ । ਇਹੈਵ ਸ੍ਥਾਪਯੈਨਂ ਤ੍ਵਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਵ੍ਯਸਰ੍ਜਯਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੁਨਿ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਭਲੀ ਮਹਿਲਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹੈ, ਇਥੇ ਹੀ ਛੱਡ ਜਾ,' ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਗਤਾਯਾਂ ਸ ਪਿਤੁਰ੍ ਅਨ੍ਤੇਵਾਸਿਤਯਾ ਤਦਾ । ਅਤਿष੍ਠਤ੍ ਸਂਯਤੋ ਧੀਮਾਨ੍ ਅਰ੍ਕਸ੍ਯੇਵਾਰੁਣਃ ਪੁਰਃ
ਉਸ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਉਪਰੰਤ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਸਿਆਣਪ ਅਤੇ ਸੰਜਮ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਦੇ ਕੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਅਰੁਣ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਦਰ੍ਥਪ੍ਰਾਪ੍ਯਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਤਤਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਰਾਭਿਰ੍ ਉਕ੍ਤਿਭਿਃ । ਚਿਰਂ ਕਾਲਮ੍ ਅਸੌ ਤਤ੍ਰ ਮੁਨਿਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਵ੍ਯਬੋਧਯਤ੍
ਫਿਰ, ਮੁਨਿ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਹ ਗਿਆਨ ਸਮਝਾਇਆ ਜੋ ਬਹੁਤ ਥੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਆਖ੍ਯਾਯਿਕਾਖ੍ਯਾਨਸ਼ਤੈਰ੍ ਦृष੍ਟਾਨ੍ਤੈਰ੍ ਦृष੍ਟਕਲ੍ਪਿਤੈਃ । ਤਥੇਤਿਹਾਸਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤੈਰ੍ ਵੇਦਵੇਦਾਨ੍ਤਨਿਸ਼੍ਚਯੈਃ
ਉਹ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ, ਵਾਰਤਾਵਾਂ, ਵੇਖੀਆਂ ਤੇ ਸੋਚੀਆਂ ਮਿਸਾਲਾਂ, ਇਤਿਹਾਸਕ ਘਟਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਚਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਅਨੁਦ੍ਵੇਗਿਤਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਕਥਾਕ੍ਰਮੈਃ । ਅਨੁਭੂਤਿਮ੍ ਉਪਾਰੂਢੈ ਰੂਢੈਰ੍ ਅਤਿਧਿਯਾਂ ਧਿਯਿ
ਉਹ ਹਰ ਵੇਲੇ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਲੰਬੀ-ਚੌੜੀ ਗੱਲਬਾਤ ਰਾਹੀਂ, ਸਮਝਦਾਰਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪੱਕੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਨੁਭਵ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਅਨੁਭਵਵਸ਼ਤੋ ਰਸਾਤਿਰਿਕ੍ਤੈਰ੍ ਅਲਮ੍ ਉਚਿਤਾਰ੍ਥਵਚੋਗਣੈਰ੍ ਮਹਾਤ੍ਮਾ । ਜਲਦ ਇਵ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਂ ਪੁਰਸ੍ਸ੍ਥਂ ਤਨਯਮ੍ ਅਬੋਧਯਦ੍ ਅਮ੍ਬਰੇ ਮਹਰ੍षਿਃ
ਆਪਣੇ ਅਨੁਭਵ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਗਹਿਰੀ ਮਾਯਾ ਵਾਲੇ, ਢੁਕਵੇਂ ਤੇ ਅਰਥਪੂਰਨ ਬੋਲਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਬੱਦਲ ਮੋਰ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ।
ਕਦਾਚਿਦ੍ ਅਥ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਤੇਨ ਕੈਲਾਸਵਾਹਿਨੀਮ੍ । ਅਹਂ ਸ੍ਨਾਤੁਮ੍ ਅਦृਸ਼੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਵ੍ਯੋਮਵੀਥਿਗਤੋ ऽਗਮਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਸੀ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰਦਿਆਂ, ਮੈਂ—ਆਪਣੀ ਅਸਲੀਅਤ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਕੇ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਰਸਤੇ—ਕੈਲਾਸ ਤੋਂ ਵਹਿੰਦੀ ਦਰਿਆ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਗਿਆ।
ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਨਭਸਸ੍ ਸਪ੍ਤਮੁਨਿਮਣ੍ਡਲਕੋਟਰਾਤ੍ । ਰਾਤ੍ਰੌ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸੁਮਤੇ ਦਾਸ਼ੂਰਤਰੁਪृष੍ਠਖਮ੍
ਹੇ ਸੁਜਾਣ, ਮੈਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਗੋਲ ਘੇਰੇ ਦੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਰਾਤ ਦੇ ਵੇਲੇ ਦਾਸੂਰਾ ਰੁੱਖ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਅਸਥਾਨ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਯਾਵਚ੍ ਛृਣੋਮਿ ਵਿਟਪਕੁਹਰਾਤ੍ ਕਾਨਨੇ ਵਚਃ । ਕੁਟ੍ਮਲਾਮ੍ਭੋਜਬਦ੍ਧਸ੍ਯ षਟ੍ਪਦਸ੍ਯੇਵ ਨਿਸ੍ਸ੍ਵਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਇਕ ਰੁੱਖ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਵਿਚੋਂ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਕੁਮਲ ਫੁੱਲ ਵਿਚ ਬੰਦ ਭੌਰੇ ਦੀ ਹੌਲੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਸ਼ृਣੁ ਪੁਤ੍ਰ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਵਸ੍ਤੁਨੋ ऽਸ੍ਯ ਸਮਾਮ੍ ਇਮਾਮ੍ । ਵਰ੍ਣਯਾਮਿ ਮਹਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਾਮ੍ ਏਕਾਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਯਿਕਾਂ ਤਵ
ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਵਾਲੇ, ਸੁਣ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਇਕ ਅਜੀਬ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਅਸ੍ਤਿ ਰਾਜਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ । ਨਾਮ੍ਨਾ ਸ੍ਵੋਤ੍ਥ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਾਞ੍ ਜਗਦਾਕ੍ਰਮਣੇ ਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਸਵੋਥਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੜੀ ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯਾਨੁਸ਼ਾਸਨਂ ਸਰ੍ਵੇ ਭੁਵਨੇष੍ਵ੍ ਅਪਿ ਨਾਯਕਾਃ । ਸ਼ਿਰੋਭਿਰ੍ ਧਾਰਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਉਚ੍ਚੈਸ਼੍ ਚੂਡਾਮਣਿਮ੍ ਇਵੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਹਰ ਲੋਕ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮੁਖੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੋਤੀ ਵਾਲਾ ਤਾਜ ਸਮਝ ਕੇ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਯਸ੍ ਸਾਹਸੈਕਰਸਿਕੋ ਨਾਨਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਵਿਹਾਰਵਾਨ੍ । ਕੇਨਚਿਤ੍ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਨ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਵਸ਼ੀਕृਤਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੌਂਸਲੇ ਭਰੀਆਂ ਤੇ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਯਸ੍ਯਾਰਮ੍ਭਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸੁਖਦੁਃਖਪ੍ਰਦਾਨ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍ । ਸਙ੍ਖ੍ਯਾਤੁਂ ਨੈਵ ਸ਼ਕ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕਲ੍ਲੋਲਾ ਜਲਧੇਰ੍ ਇਵ
ਉਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕੰਮ, ਜੋ ਕਦੇ ਸੁਖ ਤੇ ਕਦੇ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਨੀ ਅਸੰਭਵ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।
ਯਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਂ ਸੁਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਨ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਨ ਪਾਵਕੈਃ । ਕੇਨਚਿਦ੍ ਭੁਵਨੇ ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮ੍ ਆਕਾਸ਼ਮ੍ ਇਵ ਮੁष੍ਟਿਨਾ
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਲਵਾਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਥਿਆਰ, ਤੀਰ ਜਾਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਾਰ ਸਕੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਮੋਠੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਫੜਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਯਦੀਯਾਂ ਵਿਤਤਾਰਮ੍ਭਾਂ ਲੀਲਾਂ ਨਿਰ੍ਮਾਣਭਾਸੁਰਾਮ੍ । ਨ ਮਨਾਗ੍ ਅਨੁਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਸ਼ਕ੍ਰੋਪੇਨ੍ਦ੍ਰਹਰਾ ਅਪਿ
ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਚਨਾ ਵਾਲੀ ਖੇਡ ਨੂੰ ਇੰਦਰ, ਉਪਿੰਦਰ ਜਾਂ ਹਰਾ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਅਨੁਕਰਣ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।