ਮਿਮਾਨਮ੍ ਇਵ ਦਿਕ੍ਕੁਕ੍ਸ਼ੀਰ੍ ਦੀਰ੍ਘੈਰ੍ ਵਿਟਪਬਾਹੁਭਿਃ । ਆਲੋਕਯਨ੍ਤਂ ਕਕੁਭੋ ਵਿਕਾਸਿਕੁਸੁਮੇਕ੍ਸ਼ਣੈਃ
ਰੁੱਖ ਆਪਣੇ ਲੰਮੇ ਟਹਿਣਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਨੂੰ ਮਾਪਦੇ ਹੋਏ ਜਾਪਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਨਿਹਾਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਾਤਾਵਲੁਲਿਤਾਨਲ੍ਪਭ੍ਰਮਦ੍ਭ੍ਰਮਰਕੁਨ੍ਤਲਮ੍ । ਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਯਨ੍ਤਮ੍ ਆਸ਼ਾਨਾਂ ਮੁਖਂ ਪਲ੍ਲਵਪਾਣਿਭਿਃ
ਹਵਾ ਨਾਲ ਝੂਲਦੇ ਮੋਹਰਿਆਂ ਤੇ ਉਡਦੇ ਭੰਭੀਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਪੌਦੇ ਆਪਣੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਥਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੋਂਝਦੇ ਜਾਪਦੇ ਸਨ।
ਕਚ੍ਛੈਰ੍ ਉਰੁਗੁਲੁਚ੍ਛਾਚ੍ਛਮਞ੍ਜਰੀਪੁਞ੍ਜਪਿਞ੍ਜਰੈਃ । ਆਸ੍ਯੈਰ੍ ਇਵ ਸਤਾਮ੍ਬੂਲੈਰ੍ ਹਸਨ੍ਤਮ੍ ਅਲਿਮਾਲਿਤੈਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੰਮੀ, ਪੀਲੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮੰਜਰੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਤਾਜ਼ਾ ਪਾਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਮੂੰਹ ਹੋਵੇ, ਭੰਭੀਰਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੱਸਦੇ ਜਾਪਦੇ ਸਨ।
ਲਤਾਵਿਲਾਸਨੋਲ੍ਲਾਸਿਪੁष੍ਪਕੇਸਰਧੂਲਿਭਿਃ । ਆਬਦ੍ਧਮਣ੍ਡਲਾਭੋਗਂ ਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਮ੍ ਇਵ ਦੀਪ੍ਤਿਭਿਃ
ਬੇਲਾਂ ਦੇ ਖਿਲਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਕੇਸਰ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਬਣੇ ਚੱਕਰ, ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਸਙ੍ਕਟਂ ਵਿਟਪਾਵਲ੍ਯਾ ਕੁਞ੍ਜਕੂਜਚ੍ਚਕੋਰਯਾ । ਗਾਯਤ੍ਕਿਨ੍ਨਰਯਾ ਸਿਦ੍ਧਵੀਥ੍ਯੇਵ ਜਗਦ੍ ਉਚ੍ਚਯਾ
ਟਾਹਣੀਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ ਘਣੀ, ਬੂਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਕੋਰਾਂ ਦੀ ਕੁਜੀ ਅਤੇ ਕਿਨਨਰਾਂ ਦੀ ਗਾਇਕੀ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀ, ਉਹ ਜਗਤ ਉੱਚਾ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਸਿਧਾਂ ਦੀ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਾਹ।
ਲਤਾਪੀਠੋਪਵਿष੍ਟਾਨਾਮ੍ ਅਧੋਲਮ੍ਬੈਃ ਕਲਾਪਿਨਾਮ੍ । ਕਲਾਪੈਸ਼੍ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਵ੍ਯੋਮ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਚਾਪੈਰ੍ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦੈਃ
ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਆਸਣਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਲਟਕ ਰਹੇ ਮੋਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਇੰਦਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਮਗ੍ਨੋਨ੍ਮਗ੍ਨੈਃ ਪ੍ਰਤਿਸ੍ਕਨ੍ਧਂ ਚਾਮਰੈਰ੍ ਭਾਸਿਤਂ ਸਿਤੈਃ । ਚਕੋਰਾਨੁਗਤੈਃ ਪੂਰ੍ਣੈਸ੍ ਸਂਵਤ੍ਸਰਮ੍ ਇਵੇਨ੍ਦੁਭਿਃ
ਹਰ ਢਲਾਨ 'ਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਚਿੱਟੀਆਂ ਚਮਰਾਂ, ਕਦੇ ਉੱਪਰ ਕਦੇ ਹੇਠਾਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ, ਤੇ ਚਕੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚੰਨੀਆਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਲੜੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਲ ਭਰ ਚੰਨੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਕਪਿਞ੍ਜਲਕਲਾਲਾਪੈਃ ਕਲਕੋਕਿਲਕੂਜਿਤੈਃ । ਜੀਵਜੀਵਵਿਰਾਵੈਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਗਾਯਨ੍ਤਮ੍ ਇਵੋਰ੍ਜਿਤੈਃ
ਕਪਿੰਜਲ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ, ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲ, ਤੇ ਜੀਵਜੀਵ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਥਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾ ਰਹੀ ਹੋਈ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਕਾਦਮ੍ਬਕਕਦਮ੍ਬੈਸ਼੍ ਚ ਕੁਲਾਯਕृਤਕੇਲਿਭਿਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਕੋਟਰਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੈਸ੍ ਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ ਜਗਦ੍ ਇਵਾਵृਤਮ੍
ਕਾਦੰਬ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ 'ਚ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਸਵਰਗ ਦੇ ਖੋਹਾਂ 'ਚ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਦੇ ਸਿੱਧਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਜਗਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਵਾਲਾਰੁਣਹਸ੍ਤਾਭਿਰ੍ ਅਲਿਨੇਤ੍ਰਾਭਿਰ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤਮ੍ । ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਰ੍ ਇਵ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਮਞ੍ਜਰੀਭਿਰ੍ ਇਤਸ੍ ਤਤਃ
ਇਸ ਦਰਖ਼ਤ ਨੂੰ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਲਾਲੀਮਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤੇ ਭੌਰਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁੱਛੀਆਂ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਸਜਿਆ ਹੋਵੇ।
ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਚਾਪਂ ਵਿਲੋਲੇਨ ਕੁਸੁਮੋਤ੍ਕਰਰੇਣੁਨਾ । ਮਞ੍ਜਰੀਪਿਞ੍ਜਰਂ ਸ਼੍ਯਾਮਂ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਵਨ੍ਤਮ੍ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦਮ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉੱਡਦੀਆਂ ਰੇਣੂਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੰਜਰੀਆਂ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਲੈ ਕੇ, ਕਾਲੀਆਂ ਮੰਜਰੀਆਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸਹਸ੍ਰਭੁਜਸ਼ਾਖਾਢ੍ਯਂ ਪੂਰਿਤਾਕਾਸ਼ਕੋਟਰਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਮ੍ ਇਵੋਨ੍ਨृਤ੍ਤਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਕृਤਕੁਣ੍ਡਲਮ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਦਰਖ਼ਤ ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੀ ਨੱਚ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਤਲੇ ਨਿषਣ੍ਣਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਤਾਰਾਗਣਾਕੁਲਮ੍ । ਲਤਾਪੁष੍ਪਮਯਂ ਮਧ੍ਯੇ ਭੂਮਣ੍ਡਲਮ੍ ਇਵਾਪਰਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਪਰ ਆਕਾਸ਼ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਵਿਚਕਾਰ ਫੁੱਲਦਾਰ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਇੱਕ ਹੋਰ ਧਰਤੀ ਵਰਗੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪਿਤਾਮਹਮ੍ ਇਵਾਸ਼ੇषਸ਼ੈਲਕਾਨਨਸ਼ਾਖਿਨਾਮ੍ । ਫਲਪਲ੍ਲਵਪੁष੍ਪਾਣਾਂ ਕੋਸ਼ਮ੍ ਏਕਮ੍ ਇਵਾਵਨੌ
ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਬਾਪ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫਲਾਂ, ਕੋਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਇਕੋ ਵੱਡਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਸੀ।
ਦਧਾਨਂ ਕਲਿਕਾਜਾਲਂ ਸ੍ਥਗਿਤਂ ਪੁष੍ਪਧੂਲਿਭਿਃ । ਕਚ੍ਛੇष੍ਵ੍ ਅਰ੍ਕਕਰਚ੍ਛਨ੍ਨਤਾਰਾਜਾਲਮ੍ ਇਵਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਉਸ ਉੱਤੇ ਕਲੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਲਟਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਅਸਮਾਨ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਓਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਵਿਲੋਲਵਿਹਗੈਸ੍ ਸ੍ਕਨ੍ਧੈਃ ਕੁਲਾਯਕੁਲਸਙ੍ਕੁਲੈਃ । ਵਲਿਤਂ ਭੂਤਲਂ ਲੋਲਲੋਕੈਰ੍ ਜਨਪਦੈਰ੍ ਇਵ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਚੰਚਲ ਪੰਛੀਆਂ ਝੂਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਘੋਸਲਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ। ਧਰਤੀ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੇ ਪਿੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।
ਮਞ੍ਜਰੀਸੁਪਤਾਕਾਢ੍ਯਂ ਲਤਾਮਣ੍ਡਪਮਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਪੁष੍ਪਮਕ੍ਕੋਲਧਵਲਂ ਪੁष੍ਪਪ੍ਰਕਰਪੂਰਿਤਮ੍
ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮੰਜਰੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਬੇਲਾਂ ਦੇ ਮੰਡਪਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਚਿੱਟੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਸੀ।
ਕੂਜਚ੍ਚਕੋਰਚਮਰਸ਼ੁਕਕੋਕਿਲਸ਼ਾਰਿਕਮ੍ । ਘਨਸ੍ਤਬਕਸਞ੍ਛਨ੍ਨਕੁਹਰਾਗ੍ਰਗਵਾਕ੍ਸ਼ਕਮ੍
ਚੀਤਾਂ, ਕਮਰ, ਤੋਤਾ, ਕੋਇਲ ਅਤੇ ਸਾਰੀਕਾ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਰੁੱਖ ਦੇ ਡਾਲੀਆਂ ਵਿਚਲੇ ਖੋਹ ਘਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਹੇਠਾਂ ਲੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਖਿੜਕੀਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀਆਂ ਸਨ।
ਸਞ੍ਚਰਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ਿਜਨਤਂ ਮਦਮਨ੍ਥਰਕੋਟਰਮ੍ । ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਵਨਦੇਵੀਨਾਮ੍ ਅਨ੍ਤਃਪੁਰਮ੍ ਇਵੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਰੁੱਖ ਦੇ ਖੋਹ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਮਸਤ ਚਾਲ ਨਾਲ ਸੁਸਤ ਹੋਏ, ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਸਭ ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਘਰਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਬ੍ਰੁਡਦ੍ਭृਙ੍ਗਤਰਙ੍ਗੌਘੈਃ ਪੁष੍ਪਕੇਸਰਰਾਸ਼ਿਭਿਃ । ਰਾਜਮਾਨਂ ਪਤਨ੍ਤੀਭਿਸ੍ ਸਰਿਦ੍ਭਿਰ੍ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਭੌਂਰਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ, ਤੇ ਕੇਸਰ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਰੁੱਖ ਐਸਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਵਗ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ।
ਭ੍ਰਮਦ੍ਭਿਃ ਪੁष੍ਪਪਤ੍ਤ੍ਰੌਘੈਰ੍ ਮਨ੍ਦਵਾਤਵਿਲਾਸਿਭਿਃ । ਵਰ੍ਧਮਾਨੈਰ੍ ਵृਤਸ੍ਕਨ੍ਧਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਭ੍ਰੈਰ੍ ਇਵ ਭੂਧਰਮ੍
ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਰਹੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤੀਆਂ ਦੀ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਰੁੱਖ ਵਧਦਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਪਹਾੜ।
ਮਾਤਙ੍ਗਘਟਘृष੍ਟੇਨ ਜਾਨੁਸ੍ਤਮ੍ਭੇਨ ਪੀਠਿਨਾ । ਆਭੋਗਿਨਾ ਬਦ੍ਧਪਦਂ ਤਟੇਨੇਵ ਮਹਾਚਲਮ੍
ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਗੋਡਿਆਂ ਅਤੇ ਚੌੜੀਆਂ ਪਿੱਠਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਦਬਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਆਪਣੇ ਢਲਾਨਾਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਵਰ੍ਣਪਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਸ੍ਕਨ੍ਧਕੋਟਰਚਾਰਿਣਾਮ੍ । ਵृਤਂ ਖਗਾਨਾਂ ਵृਨ੍ਦੇਨ ਭੂਤਾਨਾਮ੍ ਇਵ ਸ਼ृਙ੍ਗਿਣਮ੍
ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚਿੜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ, ਡਾਲੀਆਂ ਦੇ ਖੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਪਹਾੜੀ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸ੍ਤਬਕਾਙ੍ਗੁਲਿਜਾਲੇਨ ਲੋਲੇਨਾਭਿਨਯਕ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਦਿਸ਼ਨ੍ਤਮ੍ ਇਵ ਵਲ੍ਲੀਨਾਂ ਪ੍ਰਨृਤ੍ਤਾਨਾਂ ਵਨਾਨਿਲੈਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੁੱਝੀਆਂ ਟਹਿਣੀਆਂ ਦੀ ਚਲਾਕ ਜਾਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਨੱਚਦੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਇਸ਼ਾਰੇ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ।
ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਏਵ ਨਿਰਾਸ਼ੋ ਮੇ ਨਾਰ੍ਥੀ ਚਾਪੈਤਿ ਤੁष੍ਟਿਤਃ । ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਮ੍ ਇਵ ਪੁष੍ਪਾਢ੍ਯੈਰ੍ ਲਤਾਵਲਯਵਲ੍ਗਨੈਃ
ਜੋ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਬੇਲਾਂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੀਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਨੱਚਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਲਤਾਕਾਨ੍ਤੈਕਕਾਨ੍ਤਤ੍ਵਾਚ੍ ਛृਙ੍ਗਾਰਰਸਨਿਰ੍ਭਰਮ੍ । ਕਾਕਲ੍ਯੇਵ ਪ੍ਰਗਾਯਨ੍ਤਂ ਮਤ੍ਤਾਲਿਜਨਨਿਸ੍ਸ੍ਵਨੈਃ
ਉਹ ਬੇਲਾਂ ਲਈ ਹੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਪਿਆਰ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀਆਂ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਗਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਆਰਾਦ੍ ਉਨ੍ਮੁਕ੍ਤਕੁਸੁਮਂ ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਵ੍ਯੋਮਚਾਰਿਣਾਮ੍ । ਸ੍ਵਾਗਤਾਨੀਵ ਕੁਰ੍ਵਾਣਂ ਕੋਕਿਲਾਲਿਕੁਲਾਰਵੈਃ
ਦੂਰੋਂ ਹੀ, ਨਵੇਂ ਖਿੜੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦਾ ਸੁਆਗਤ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਇਲਾਂ ਅਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਭੇਜ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਫਲਪੁष੍ਪਲਤੋਲ੍ਲਾਸਮ੍ ਔਨ੍ਨਤ੍ਯਂ ਚ ਮਹੀਰੁਹਾਮ੍ । ਵਿਹਸਨ੍ਤਮ੍ ਇਵਾਚ੍ਛਾਭਿਃ ਪੁष੍ਪਕੁਟ੍ਮਲਦੀਪ੍ਤਿਭਿਃ
ਦਰੱਖਤ ਆਪਣੇ ਫਲਾਂ ਅਤੇ ਖਿੜੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਕਲੀਆਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਹੱਸ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਪਾਰਿਜਾਤਮ੍ ਇਵਾਜੇਤੁਮ੍ ਊਰ੍ਧ੍ਵਗੈਸ੍ ਸ੍ਕਨ੍ਧਮਣ੍ਡਲੈਃ । ਵ੍ਯੋਮਾਨ੍ਤਰ੍ ਅਭਿਧਾਵਨ੍ਤਮ੍ ਅਲਮ੍ ਉਦ੍ਧੁਰਕਨ੍ਧਰਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਉੱਚਾਈ ਵੱਲ ਵਧਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤੇ ਗੁੱਛੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਤਣਾ ਬੜੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਕਰਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਮਧ੍ਯਭਾਗਸ੍ਫੁਰਦ੍ਭृਙ੍ਗੈਸ੍ ਸ੍ਤਬਕੈਰ੍ ਘਨਪਕ੍ਸ਼੍ਮਭਿਃ । ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਤ੍ਵਮ੍ ਅਤੁਲੈਰ੍ ਜੇਤੁਮ੍ ਐਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਇਵੋਦ੍ਯਤਮ੍
ਉਸ ਦਰਖ਼ਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਭੌਰਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਮੋਟੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਲਟਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਸੌਭਾਗ ਨੂੰ ਵੀ ਟੱਕਰ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਜਾਪਦਾ ਸੀ।