ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਗਵਰੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵਿਹਗਦ੍ਰੁਮੇ । ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਪਰਮਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਮੁਨਿਰ੍ ਆਸੀਨ੍ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਚ ਪਹਾੜ 'ਚ, ਜਿੱਥੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ ਸਨ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਦਾਸ਼ੂਰਨਾਮਾ ਮਹਤਾ ਤਪੋਯੋਗੇਨ ਸਂਯੁਤਃ । ਕਦਮ੍ਬਪृष੍ਠਵਾਸ੍ਤਵ੍ਯੋ ਵੀਤਰਾਗੋ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਨਾਮ ਦਾਸੂਰ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਪਸਿਆ ਤੇ ਯੋਗ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਹ ਕਦੰਬ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਸੀ।
ऋषਿਸ੍ ਤਪਸ੍ਵੀ ਭਗਵਨ੍ ਵਿਪਿਨੇ ਕੇਨ ਹੇਤੁਨਾ । ਕਥਂ ਵਾਪ੍ਯ੍ ਅਵਸਤ੍ ਪृष੍ਠੇ ਕਦਮ੍ਬਸ੍ਯ ਮਹਾਤਰੋਃ
ਭਗਵਾਨ, ਇਹ ਤਪਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਕਦੰਬ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਉੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ?
ਸ਼ਰਲੋਮੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਃ ਪਿਤਾ ਤਸ੍ਯ ਬਭੂਵ ਹ । ਨਾਮ੍ਨਾਪਰ ਇਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵਾਵਸਦ੍ ਗਿਰੌ
ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਸ਼ਰਲੋਮਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਰਗਾ ਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਉਹੀ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਸਾਵ੍ ਏਕਪੁਤ੍ਰੋ ऽਭੂਤ੍ ਕਚੋ ਦੇਵਗੁਰੋਰ੍ ਇਵ । ਤੇਨ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਨੀਤਵਾਞ੍ ਜੀਵਿਤਂ ਵਨੇ
ਉਸ ਦੇ ਇਕੋ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਹੀ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਸੀ।
ਅਥਾਸੌ ਸ਼ਰਲੋਮਾਤ੍ਰ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯੁਗਗਣਂ ਯਯੌ । ਤ੍ਯਕ੍ਤਦੇਹਸ੍ ਸੁਰਾਗਾਰਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਨੀਡਃ ਖਗੋ ਯਥਾ
ਸ਼ਰਲੋਮਾ ਨੇ ਕਈ ਯੁੱਗਾਂ ਬੀਤਾਏ, ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਆਪਣਾ ਘੋਂਸਲਾ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕ ਏਵ ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਦਾਸ਼ੂਰਃ ਪ੍ਰਰੁਰੋਦ ਹ । ਦਸ਼ਾਪਨੀਤਪਿਤृਕਃ ਕਰੁਣਂ ਕੁਰਰੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦਾਸ਼ੂਰਾ ਇਕੱਲਾ ਬੈਠਾ ਪਿਤਾ ਦੀ ਵਿਛੋੜੀ ਵਿਚ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਰੂਨਾਵਾਂ ਕਰਦਾ ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਤਾਪਿਤृਵਿਯੋਗੇਨ ਸ਼ੋਕਸਨ੍ਤਾਪਿਤਾਸ਼ਯਃ । ਮ੍ਲਾਨਿਮ੍ ਅਭ੍ਯਾਯਯੌ ਨੂਨਂ ਹੇਮਨ੍ਤ ਇਵ ਪਙ੍ਕਜਮ੍
ਮਾਂ-ਪਿਓ ਦੀ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਗਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਉਹ ਠੰਢੀ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਮੁਰਝਾ ਗਿਆ।
ਬਾਲੋ ऽਸਾਵ੍ ਅਥ ਦੀਨਾਤ੍ਮਾ ਵਨਦੇਵਤਯਾ ਵਨੇ । ਇਤ੍ਥਮ੍ ਆਸ਼੍ਵਾਸਿਤੋ ਰਾਮ ਤਦਾਦृਸ਼੍ਯਸ਼ਰੀਰਯਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਮੁੰਡਾ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਉਦਾਸ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਕ ਜੰਗਲੀ ਦੇਵੀ ਨੇ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਢਾਢਸ ਦਿੱਤੀ।
ऋषਿਪੁਤ੍ਰ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਕਿਮ੍ ਅਜ੍ਞ ਇਵ ਰੋਦਿषਿ । ਸਂਸਾਰਸ੍ਯ ਨ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਵੇਤ੍ਸਿ ਚਞ੍ਚਲਮ੍
ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੀ ਬੁਧੀ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਅਣਜਾਣਾ ਵਾਂਗ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਲਚਲ ਹੈ?
ਸਰ੍ਵਦੈਵੇਦृਸ਼ੀ ਸਾਧੋ ਸਂਸਾਰੀ ਸਂਸृਤਿਸ਼੍ ਚਲਾ । ਜਾਯਤੇ ਜੀਵਤੇ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਚ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਸੰਸਾਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੰਝ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਜੀਵਨ ਦਾ ਚੱਕਰ ਅਸਥਿਰ ਹੈ: ਕੋਈ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ, ਜੀਉਂਦਾ, ਤੇ ਆਖਰਕਾਰ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ ਯਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਦृਸ਼ੋਰ੍ ਦृਸ਼੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਕਮ੍ ਇਦਂ ਮੁਨੇ । ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਸ੍ ਤੇਨ ਸਰ੍ਵੇਣ ਵਿਨਾਸ਼ੋ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਹੇ ਮুনি, ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਇਕ ਦਿਨ ਮਿਟ ਜਾਣਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਦਰ੍ਥਂ ਮਾ ਕृਥਾ ਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵਿषਾਦਂ ਮਰਣੇ ਪਿਤੁਃ । ਅਵਸ਼੍ਯਭਾਵ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਤਮਯੋ ਜਾਤਸ੍ਯਾਹਰ੍ਪਤੇਰ੍ ਇਵ
ਇਸ ਲਈ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ 'ਤੇ ਵਿਅਰਥ ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ; ਜੋ ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮਿਟ ਜਾਣਾ ਹੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਥੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼ਰੀਰਾਮ੍ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਿਰਮ੍ ਆਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ । ਧੈਰ੍ਯਮ੍ ਆਸਾਦਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਸ੍ਤਨਿਤਾਦ੍ ਇਵ
‘ਉਹ ਦੇਹ ਰਹਿਤ ਹੈ’ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਖ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਖੰਡੀ, ਗਰਜ ਤੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਏ ਵਿਅਕਤੀ ਵਾਂਗ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਠੰਢਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਉਤ੍ਥਾਯਾਵਸ਼੍ਯਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਸ਼੍ਚਾਤ੍ਯਂ ਪਿਤੁਰ੍ ਆਦृਤਃ । ਚਕਾਰ ਤਪਸੇ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਦृਢਾਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਉਠ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਲਈ ਜਰੂਰੀ ਕਰਮ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਪੱਕਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰਕੇ ਤਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇਣ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤਸ੍ਯ ਵਿਪਿਨੇ ਚਰਤਸ੍ ਤਪਃ । ਅਨਨ੍ਤਸਙ੍ਕਲ੍ਪਮਯਂ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਤ੍ਵਂ ਬਭੂਵ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਅਨੰਤ ਇਰਾਦਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਗਿਆ ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਅਜ੍ਞਾਤਜ੍ਞੇਯਬੁਦ੍ਧੇਸ੍ ਤੁ ਸੁਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਤਯਾ ਤਯਾ । ਨ ਵਿਸ਼ਸ਼੍ਰਾਮ ਚੇਤੋ ऽਸ੍ਯ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ऽਪਿ ਧਰਾਤਲੇ
ਜਾਣੇ-ਅਣਜਾਣੇ ਦੀ ਸਮਝ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੀ ਕਦੇ ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਿਆ।
ਕੇਵਲਂ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਵੇਦਮ੍ ਅਪਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਧਰਾਤਲਮ੍ । ਅਸ਼ੁਦ੍ਧਮ੍ ਇਵ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਸ ਨ ਰੇਮੇ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਏਵ ਹਿ
ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਅਪਵਿੱਤਰ ਸਮਝ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ।
ਅਥ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ੍ਵਸਙ੍ਕਲ੍ਪਨਯੈਵ ਸਃ । ਵृਕ੍ਸ਼ਾਗ੍ਰਮ੍ ਏਵ ਸਂਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਸ੍ਥਿਤਿਰ੍ ਅਤ੍ਰੋਚਿਤਾ ਮਮ
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਮਨ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਨਿਸਚਯ ਕੀਤਾ: 'ਮੇਰੀ ਵਸਤੀ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਫ਼ ਹੋਏ ਦਰਖ਼ਤ ਦੀ ਟਾਹਣੀ 'ਤੇ ਹੋਵੇ।'
ਤਦ੍ ਇਦਾਨੀਂ ਤਪਸ੍ ਤਪ੍ਸ੍ਯੇ ਤਪਸਾ ਯੇਨ ਸ਼ਾਖਿषੁ । ਖਗਵਤ੍ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ ਆਪ੍ਨੋਮਿ ਸ਼ਾਖਾਸੁ ਚ ਦਲੇषੁ ਚ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅਜਿਹੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ, ਮੈਂ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਖਾਂ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵਾਂ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸਞ੍ਜ੍ਵਾਲ੍ਯ ਹੁਤਾਸ਼ਮ੍ ਅਤਿਭਾਸ੍ਵਰਮ੍ । ਜੁਹਾਵ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰੋਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਮਾਂਸਂ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਕਨ੍ਧਭਿਤ੍ਤਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਜਲਾਈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮੋਢੀ ਤੋਂ ਮਾਸ ਕੱਟ ਕੇ, ਉਸ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਗੀਰ੍ਵਾਣਵृਨ੍ਦਸ੍ਯ ਸਮਗ੍ਰਾ ਗਲਭਿਤ੍ਤਯਃ । ਮਨ੍ਮੁਖਸ੍ਥੇਨ ਮਾ ਯਾਨ੍ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਮਾਂਸੇਨ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗਲ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਬੋਲੀਆਂ: 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਮਾਸ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਕੇ ਰਾਖ ਨਾ ਹੋਵੇ।'
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ ਸਪ੍ਤਾਰ੍ਚਿਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਦੇਹਵਾਨ੍ । ਪੁਰੋ ਬਭੂਵ ਦੀਪ੍ਤਾਂਸ਼ੁਰ੍ ਦੀਪ੍ਤਾਂਸ਼ੁਰ੍ ਵਾਕ੍ਪਤੇਰ੍ ਇਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਸੱਤ ਲੋੜਾਂ ਵਾਲਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਅੱਗ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਆ ਗਿਆ।
ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਵੀਰਕੁਮਾਰਾਭਿਮਤਂ ਵਰਮ੍ । ਗृਹਾਣ ਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਸਾਧੋ ਕੋਸ਼ਕੋਸ਼ਾਨ੍ ਮਣਿਂ ਯਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਵਿਰਕੁਮਾਰ, ਜਿਹੜਾ ਵਰ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਖਜਾਨੇ ਵਿਚੋਂ ਮਣੀ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ.'
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਵਨ੍ਤਮ੍ ਅਨਲਮ੍ ਅਰ੍ਘਪੁष੍ਪੋਪਸ਼ੋਭਿਨਾ । ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਸ੍ਤੁਤਿਵਾਦੇਨ ਪ੍ਰਾਹ ਵਿਪ੍ਰਕੁਮਾਰਕਃ
ਅਗਨਿ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਨੇ ਜਦ ਇਹ ਕਹਿਆ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ:
ਭਗਵਨ੍ ਭੂਤਪੂਰ੍ਣਾਯਾ ਭੁਵਃ ਪਾਵਨਮ੍ ਅਙ੍ਗਨਮ੍ । ਨਾਪ੍ਨੋਮਿ ਤੇਨ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਮ੍ ਉਪਰਿ ਸ੍ਥਿਤਿਰ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਮੇ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਜਿਹੜੀ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਪਰ ਮੈਂ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੀ ਰਹਾਇਸ਼ ਰੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੇ ਮੁਨਿਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਦੇਵਮੁਖਂ ਸ਼ਿਖੀ । ਏਵਮ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਤਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮਾਨ੍ਤਰ੍ਧਿਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਦ ਮੁਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਇਹ ਕਹਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਖੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖ ਹੈ, ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ,' ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤੇ ਦੇਵੇ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਸਾਨ੍ਧ੍ਯ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦੇ । ਪੂਰ੍ਣਕਾਮਃ ਕੁਮਾਰੋ ऽਸਾਵ੍ ਆਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਰ੍ ਇਵਾਬਭੌ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਅੰਦਰੋਂ ਲੁਕ ਗਿਆ, ਤਦ ਮੁੰਡਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਪੂਰੇ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਸਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਬੱਦਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਧਿਗਤਾਭਿਮਤਾਨਨਮਣ੍ਡਲਦ੍ਯੁਤਿਜਵੇਨ ਜਹਾਸ ਸ ਤੁष੍ਟਿਮਾਨ੍ । ਸ਼ਸ਼ਿਨਮ੍ ਆਪ੍ਤਕਲਾਕੁਲਮ੍ ਅਮ੍ਬੁਜਂ ਵਿਕਸਿਤਂ ਚ ਸਿਤਂ ਸ੍ਮਿਤਸ਼ੋਭਿਨਾ
ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕਾ, ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਹੱਸਿਆ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਸ ਦੇ ਗੋਲ-ਗੋਲ ਕਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਚਿੱਟੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਹਾਸੀ ਚਮਕਦਾਰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਅਥ ਕਾਨਨਮਧ੍ਯਸ੍ਥਂ ਚੁਮ੍ਬਿਤਾਮ੍ਬੁਦਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਖਿਨ੍ਨਸੂਰ੍ਯਾਸ਼੍ਵਸੇਵਿਤਸ੍ਕਨ੍ਧਮਣ੍ਡਪਮ੍
ਫਿਰ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਜਿੱਥੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦਾ ਗੋਲ ਚੁੰਬਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਸੂਰਜ ਦੇ ਘੋੜੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਤਣਿਆਂ ਦੇ ਛਾਂ-ਵਾਲੇ ਮੰਡਪ ਹੇਠ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ—