ਭਾਵਾਦ੍ ਅਹਙ੍ਕृਤਿਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥੂਲਾਮ੍ ਏਤਾਂ ਹਿ ਲੌਕਿਕੀਮ੍ । ਤਿष੍ਠਨ੍ ਵ੍ਯਵਹਰਨ੍ ਵਾਪਿ ਨ ਨਰਃ ਪ੍ਰਪਤਤ੍ਯ੍ ਅਧਃ
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਭਾਰੀ ਤੇ ਸੰਸਾਰੀ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਚੁੱਪ ਰਹੇ ਜਾਂ ਕੰਮ ਕਰੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਹੇਠਾਂ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦਾ।
ਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤਾਹਙ੍ਕृਤੇਰ੍ ਜਨ੍ਤੋਰ੍ ਭੋਗਰੋਗਾ ਮਹਾਮਤੇਃ । ਨ ਸ੍ਵਦਨ੍ਤੇ ਸੁਤृਪ੍ਤਸ੍ਯ ਯਥਾ ਪ੍ਰਤਿਵਿषਾਰਸਾਃ
ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਜਿਸ ਜੀਵ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਭੋਗਾਂ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਲੇ ਸੁਆਦ ਚੰਗੇ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੇ।
ਭੋਗੇष੍ਵ੍ ਅਸ੍ਵਦਮਾਨੇषੁ ਪੁਂਸਸ਼੍ ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਪੁਰੋਗਤਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ऽਨ੍ਧਕਾਰੇ ਕਿਂ ਨਾਮ ਮਨਸੋ ऽਨ੍ਯਤ੍ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਭੋਗਾਂ ਵਿੱਚ ਰਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਅਸਲ ਭਲਾਈ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਹਨੇਰਾ ਮੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਅਹਙ੍ਕਾਰਾਨੁਸਨ੍ਧਾਨਵਰ੍ਜਨਾਦ੍ ਏਵ ਰਾਘਵ । ਪੌਰੁषੈਕਪ੍ਰਯਤ੍ਨੋਤ੍ਥਾਤ੍ ਤੀਰ੍ਯਤੇ ਭਵਸਾਗਰਃ
ਰਾਘਵ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਜਗਤ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਹਂ ਨ ਨਾਮ ਮਮ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਅਪੀਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਮੇ ਸਕਲਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਏਵ ਵੇਤਿ । ਲਬ੍ਧਾਸ੍ਪਦਾਂ ਮਨਸਿ ਸਂਵਿਦਮ੍ ਏਵਮ੍ ਈਡ੍ਯਾਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤਿਂ ਪਰਮ੍ ਉਪੈਤਿ ਪਦਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾ
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ 'ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ' ਤੇ ਇਹ ਗਿਆਨ ਮਨ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰ ਤੇ ਸ਼ृਣੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦਾਮਾਦਿषੁ ਗਤੇष੍ਵ੍ ਅਥ । ਯਦ੍ ਵृਤ੍ਤਂ ਸ਼ਮ੍ਬਰਸ੍ਯੈਵ ਨਗਰੇ ਨਗਸਨ੍ਨਿਭੇ
ਹੁਣ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਦਾਮਾ ਆਦਿ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਸ਼ੰਬਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਕੀ ਹੋਇਆ।
ਤਥਾ ਗਗਨਵਿਭ੍ਰष੍ਟੇ ਸਮਸ੍ਤੇ ਧ੍ਵਸ੍ਤਸਂਸ੍ਥਿਤੌ । ਵਿਨष੍ਟੇ ਸ਼ਮ੍ਬਰਾਨੀਕੇ ਸ਼ਰਦੀਵਾਭ੍ਰਮਣ੍ਡਲੇ
ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿਚ ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਬੱਦਲ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਬਰ ਦੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਸਾਰੀ ਵ੍ਯਵਸਥਾ ਉਲਟ ਗਈ, ਤਬ ਉਥੇ ਉਜੜ ਪੈ ਗਿਆ।
ਦੇਵਨਿਰ੍ਜਿਤਸੈਨ੍ਯੋ ऽਸੌ ਨੀਤ੍ਵਾ ਕਤਿਪਯਾਸ੍ ਸਮਾਃ । ਪੁਨਰ੍ ਦੇਵਵਧੋਦ੍ਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਦਾਨਵਃ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੈਤ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਹਰਾ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਦਾਮਾਦਯਸ੍ ਤੇ ਰਚਿਤਾ ਯੇ ਮਯਾ ਮਾਯਯਾਸੁਰਾਃ । ਮੌਰ੍ਖ੍ਯਾਤ੍ ਤੈਰ੍ ਭਾਵਿਤਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਮਿਥ੍ਯੈਵਾਨ੍ਤਰ੍ ਅਹਙ੍ਕृਤਿਃ
ਦਾਮਾ ਆਦਿ ਉਹ ਦੈਤ, ਜੋ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣਾਏ, ਮੈਨੂੰ ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ ਅਸਲ ਸਮਝ ਆਏ। ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਅੰਦਰਲੀ ਅਹੰਕਾਰ ਝੂਠੀ ਕਲਪਨਾ ਸੀ।
ਇਦਾਨੀਂ ਸਂਸृਜਾਮ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਾਨ੍ ਦਾਨਵਾਨ੍ ਮਾਯਯੋਦਿਤਾਨ੍ । ਤਾਨ੍ ਅਥਾਪ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞਾਨ੍ ਸਵਿਵੇਕਾਨ੍ ਕਰੋਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਹੋਰ ਦੈਤ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਫਿਰ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਤਮ-ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਸਮਝ ਅਤੇ ਵਿਵੇਕ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਤਤਸ੍ ਤਤ੍ਤ੍ਵਪਰਿਜ੍ਞਾਨਾਨ੍ ਮਿਥ੍ਯਾ ਭਾਵਨਯੋਤ੍ਥਿਤਮ੍ । ਨਾਹਙ੍ਕਾਰਂ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਿਜੇष੍ਯਨ੍ਤਿ ਚ ਤਾਨ੍ ਸੁਰਾਨ੍
ਫਿਰ, ਸਚਾਈ ਦੀ ਪਛਾਣ ਅਤੇ ਝੂਠੀ ਭਾਵਨਾ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ, ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ ਫੜਨਗੇ ਅਤੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਣਗੇ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ ਤਾਦृਸ਼ਾਨ੍ ਦਾਨਵਾਧਿਪਾਨ੍ । ਮਾਯਯੋਤ੍ਪਾਦਯਾਮ੍ ਆਸ ਬੁਦ੍ਬੁਦਾਨ੍ ਇਵ ਵਾਰਿਧਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਐਸੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚੋਂ ਬੁਲਬਲੇ ਉੱਠਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾ ਵੇਦ੍ਯਵੇਤ੍ਤਾਰੋ ਵੀਤਰਾਗਾ ਗਤੈਨਸਃ । ਯਥਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤੈਕਕਰ੍ਤਾਰੋ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਾਨ ਉਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਜਾਣਣ ਯੋਗ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇ ਜਾਣੂ, ਲਾਲਚ ਅਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਅਨੁਸਾਰ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਉੱਚ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਮਨ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਭੀਮੋ ਭਾਸੋ ਦ੍ਰੁਟ ਇਤਿ ਨਾਮਭਿਃ ਪਰਿਲਾਞ੍ਛਿਤਾਃ । ਜਗਤ੍ ਤृਣਮ੍ ਇਵਾਸ਼ੇषਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਃ ਪਾਵਨਾਸ਼ਯਾਃ
ਭੀਮ, ਭਾਸਾ ਅਤੇ ਦ੍ਰੁਟਾ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਪਹਚਾਣੇ ਜਾਂਦੇ, ਉਹ ਲੋਕ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਦੇਖਦੇ ਅਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ।
ਤੇ ਸ੍ਮ ਦੈਤ੍ਯਾ ਭੁਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚ੍ਛਾਦਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਅਮ੍ਬਰਮ੍ । ਗਰ੍ਜਨ੍ਤੋ ਹੇਤਿਤਡਿਤਃ ਪ੍ਰਾਵृषੀਵ ਪਯੋਧਰਾਃ
ਉਹ ਦੈਤ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਕੇ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੇ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਅਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਸਮਂ ਦੇਵੈਰ੍ ਅਪਿ ਵਰ੍षਗਣਾਨ੍ ਬਹੂਨ੍ । ਵਿਵੇਕਵਸ਼ਤੋ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਨਾਹਙ੍ਕਾਰਂ ਕਦਾਚਨ
ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਲੜਦੇ ਰਹੇ। ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੋਝੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਪਏ।
ਤੇषਾਂ ਯਾਵਦ੍ ਉਦੇਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਮਮੇਦਮ੍ ਇਤਿ ਵਾਸਨਾ । ਤਾਵਤ੍ ਕੋ ऽਯਮ੍ ਅਹਂ ਚੇਤਿ ਵਿਚਾਰਾਦ੍ ਯਾਤ੍ਯ੍ ਅਸਤ੍ਯਤਾਮ੍
ਜਦ ਤਕ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ' ਵਾਲੀ ਲਗਨ ਉਠਦੀ ਰਹੀ, ਤਦ ਤਕ 'ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ?' ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਕੇ ਉਹ ਲਗਨ ਝੂਠੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਅਸਚ੍ ਛਰੀਰਂ ਚਿਚ੍ ਛੁਦ੍ਧਾ ਕੋ ऽਸਾਵ੍ ਅਹਮ੍ ਇਤਿ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਵਿਚਾਰਾਦ੍ ਇਤ੍ਥਮ੍ ਏਤੇषਾਂ ਪ੍ਰੋਦਗੁਰ੍ ਨ ਭਯਾਦਯਃ
ਜਦੋਂ ਝੂਠਾ ਸਰੀਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ 'ਇਹ ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ?' ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਡਰ ਆਦਿ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ।
ਅਸਚ੍ ਛਰੀਰਂ ਨਾਸ੍ਤੀਦਂ ਚਿਚ੍ ਛੁਦ੍ਧੈਵਾਤ੍ਮਨਿ ਸ੍ਥਿਤਾ । ਅਹਂ ਨਾਮ ਨ ਚਾਨ੍ਯੋ ऽਸ੍ਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯੇਤ੍ਯ੍ ਅਸੁਰਾ ਬਭੁਃ
ਇਹ ਝੂਠਾ ਸਰੀਰ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। 'ਮੈਂ' ਨਾਮ ਦੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ, ਨਾਂ ਹੀ ਕੋਈ ਹੋਰ ਹੈ—ਇਹ ਪੱਕਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਅਸੁਰ ਬਣ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ ਤੈਰ੍ ਨਿਰਹਙ੍ਕਾਰੈਰ੍ ਜਰਾਮਰਣਨਿਰ੍ਭਯੈਃ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨੁਕਾਰਿਭਿਰ੍ ਵੀਰੈਰ੍ ਵਰ੍ਤਮਾਨਾਨੁਵਰ੍ਤਿਭਿਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਨਿਰਭੈ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਰਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਸਥਿਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੇ ਸਨ—
ਅਸਕ੍ਤਬੁਦ੍ਧਿਭਿਰ੍ ਨਿਤ੍ਯਂ ਹਤਾਨ੍ਯੈਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਹਨ੍ਤृਭਿਃ । ਵਾਸਨਾਜਾਲਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਃ ਕृਤਕਾਰ੍ਯੈਰ੍ ਅਕਰ੍ਤृਭਿਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਲਗਾਵਟ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਸੀ, ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਜਾਲ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰ ਚੁੱਕੇ, ਤੇ ਕਰਤਾ-ਭਾਵ ਤੋਂ ਖਾਲੀ—
ਪ੍ਰਭੋਃ ਕਾਰ੍ਯਮ੍ ਇਦਂ ਕਾਰ੍ਯਮ੍ ਇਤਿ ਸਙ੍ਗਰਤਤ੍ਪਰੈਃ । ਵੀਤਰਾਗੈਰ੍ ਗਤਦ੍ਵੇषੈਸ੍ ਸਤਤਂ ਸਮਦृष੍ਟਿਭਿਃ
ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਸਮਝ ਕੇ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ, ਰਾਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਨੂੰ ਇਕਸਾਰ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਦੇਖਦੇ ਸਨ—
ਸਾ ਦੈਵੀ ਦਾਨਵੈਸ੍ ਸੇਨਾ ਭੀਮਭਾਸਦ੍ਰੁਟਾਦਿਭਿਃ । ਹਤਾ ਭੁਕ੍ਤਾ ਕ੍ਸ਼ਤਾ ਪ੍ਲੁष੍ਟਾ ਸ੍ਵਾਨ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਰੀਰ੍ ਇਵ ਭੋਕ੍ਤृਭਿਃ
ਉਹ ਦਿਵੀ ਸੈਨਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੀ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਜਲਦੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਸ਼ਟ, ਖਾ ਲਈ, ਜਖਮੀ ਤੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਦੌਲਤ ਭੋਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭੀਮਭਾਸਦ੍ਰੁਟਕ੍ਸ਼ੁਣ੍ਣਾ ਤਤੋ ਗੀਰ੍ਵਾਣਵਾਹਿਨੀ । ਪਰਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੇਗੇਨ ਗਙ੍ਗੇਵ ਹਿਮਵਚ੍ਚ੍ਯੁਤਾ
ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਅਸੁਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੁਚਲ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਗੰਗਾ ਪਹਾੜੀ ਤੋਂ ਵਗਦੀ ਹੈ।
ਸਾ ਸੁਰਾਨੀਕਿਨੀ ਦੇਵਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਾਰ੍ਣਵਸ਼ਾਯਿਨਮ੍ । ਜਗਾਮ ਸ਼ਰਣਂ ਸ਼ੈਲਂ ਵਾਤਾਨ੍ਤੇਵਾਬ੍ਦਮਾਲਿਕਾ
ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਫੌਜ, ਜੋ ਦੁਧੀ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ ਦੇ ਆਸਰੇ ਸੀ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਹਾੜੀ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਲੱਭੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਾੜੀ ਨੂੰ ਲੱਭਦੀ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਆਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਾਂ ਭੀਤਾਂ ਦੇਵਵਾਹਿਨੀਮ੍ । ਭੁਜਗਾਭਿਦ੍ਰੁਤਾਮ੍ ਏਕਾਂ ਰਮਣੀਮ੍ ਇਵ ਨਾਯਕਃ
ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ ਨੇ ਡਰੀ ਹੋਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਨਾਇਕ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਕੁਹਰੇ ਤਾਵਤ੍ ਸਾ ਸੁਰਵਾਹਿਨੀ । ਉਵਾਸ ਯਾਵਦ੍ ਭਗਵਾਨ੍ ਅਰਿਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥਮ੍ ਉਦ੍ਯਯੌ
ਫਿਰ, ਦੁਧੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉਥੇ ਰਹੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਭਗਵਾਨ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਉੱਠੇ।
ਬਭੂਵ ਦਾਰੁਣਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸ਼ੌਰਿਸ਼ਮ੍ਬਰਯੋਸ੍ ਤਤਃ । ਅਕਾਲ ਇਵ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਸ੍ ਸਮੁਡ੍ਡੀਨਕੁਲਾਚਲਃ
ਫਿਰ ਸ਼ੌਰੀ ਤੇ ਸ਼ੰਬਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੜਾ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਲੀ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਵੇਲੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਸ਼ਾਮ ਸਮਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ ਸਬਲਵਾਹਨਃ । ਨਾਰਾਯਣਹਤੋ ਯਾਤਸ਼੍ ਸ਼ਮ੍ਬਰੋ ਵੈष੍ਣਵੀਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਦੈਤ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਵਾਹਨ ਦਬਾ ਲਏ ਗਏ; ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਬਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਭੀਮਭਾਸਦ੍ਰੁਟਾਸ੍ ਤੇ ਤੁ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਿषਮਸਙ੍ਗਰੇ । ਵਿष੍ਣੁਨੈਵ ਸ਼ਮਂ ਨੀਤਾਃ ਪਵਨੇਨੇਵ ਦੀਪਕਾਃ
ਉਹ ਜੋ ਉਸ ਖਤਰਨਾਕ ਜੰਗ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ ਸਨ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਦੀਵੇ ਬੁਝ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।