ਸਤ੍ਯਸਂਵੇਦਨਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਬੋਧਾਕਾਸ਼ਂ ਨਿਰਞ੍ਜਨਮ੍ । ਸਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਗਤਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨਸ੍ਤਮਿਤੋਦਯਮ੍
ਸੱਚ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸੂਝ, ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਖੁਲ੍ਹਾ ਅਸਮਾਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦਾਗ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਕਦੇ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ—ਇਹੀ ਕੇਵਲ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਂ ਸਤ੍ ਤਚ੍ ਚ ਨਿਸ਼੍ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਨਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਇਵ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਵਿਭਾਨ੍ਤੀਮਾ ਨਿਜਾ ਭਾਸੋ ऽਙ੍ਗ ਦृष੍ਟਯਃ
ਸਭ ਕੁਝ ਉਹੀ ਸੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਖਾਲੀਪਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਖੁਲ੍ਹੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਪਿਆਰੇ, ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸੂਝਾਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯਥਾ ਤੈਮਿਰਿਕਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸਹਜਾ ਏਵ ਦृष੍ਟਯਃ । ਕੇਸ਼ੋਣ੍ਡੁਕਾਦਿਵਦ੍ ਭਾਨ੍ਤਿ ਤਥੇਮਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਸृष੍ਟਯਃ
ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਰੋਗ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਾਲ ਜਾਂ ਗੇਂਦ ਵਰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਥੇ ਇਹ ਸਾਰੀ ਬਣਾਵਟ ਵੀ ਦਿਸਦੀ ਹੈ।
ਸ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਯਥਾ ਵੇਤ੍ਤਿ ਤਥਾਨੁਭਵਤਿ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਚਿਦਾਕਾਸ਼ਸ੍ ਤਤੋ ऽਸਤ੍ਯਮ੍ ਅਪਿ ਸਤ੍ਯਂ ਤਦੀਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਅਨੁਭਵ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਉਸੀ ਨਜ਼ਰ ਕਰਕੇ ਝੂਠ ਵੀ ਸੱਚ ਵਰਗਾ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਸਤ੍ਯਮ੍ ਅਪਿ ਨਾਸਤ੍ਯਮ੍ ਇਹ ਤਸ੍ਮਾਜ੍ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ । ਯਦ੍ ਯਥਾ ਵੇਤ੍ਤਿ ਚਿਦ੍ ਰੂਪਂ ਤਤ੍ ਤਥੋਦੇਤ੍ਯ੍ ਅਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਇੱਥੇ ਨਾ ਤਾਂ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੱਚ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਝੂਠ। ਚੇਤਨਾ ਜਿਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ ਤੇ ਉੱਭਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਦਾਮਾਦਯਸ੍ ਤਦ੍ਵਦ੍ ਏਵੇਮੇ ऽਭ੍ਯੁਦਿਤਾ ਵਯਮ੍ । ਸਤ੍ਯਾਸਤ੍ਯਾਃ ਕਿਮ੍ ਅਤ੍ਰਾਙ੍ਗ ਤਾਨ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਵਿਕਲ੍ਪਨਾ
ਜਿਵੇਂ ਰੱਸੀਆਂ ਆਦਿਕ ਦਿਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਵੀ ਉਭਰੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਸੱਚ ਹਨ ਜਾਂ ਝੂਠ, ਪਿਆਰੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੀ ਫ਼ਰਕ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹਨਾਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਸਿਰਫ਼ ਸੋਚ ਹੀ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯਾਨਨ੍ਤਸ੍ਯ ਚਿਦ੍ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਸ੍ ਸਰ੍ਵਗਸ੍ਯ ਨਿਰਾਕृਤੇਃ । ਚਿਦ੍ ਉਦੇਤਿ ਯਥਾ ਯਾਨ੍ਤਸ੍ ਤਥਾ ਸਾ ਤਤ੍ਰ ਭਾਤ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍
ਇਸ ਬੇਅੰਤ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਤੇ ਨਿਰਾਕਾਰ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਚੇਤਨਾ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ ਉਭਰਦੀ ਤੇ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਓਥੇ ਹੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਦਾਮਾਦਿਰੂਪੇਣ ਸਂਵਿਤ੍ ਪ੍ਰਕਚਤੇ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਤਥਾਸੌ ਤਤ੍ਰ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਤਥਾਕਾਰਾਨੁਭੂਤਿਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਚੇਤਨਾ ਆਪ ਹੀ ਰੱਸੀਆਂ ਆਦਿ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸੇ ਰੂਪ ਅਨੁਭਵ ਅਨੁਸਾਰ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਸ੍ਵਪ੍ਨਪ੍ਰਤਿਭਾਸਸ੍ਯ ਜਗਦ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਭਿਧਾ ਕृਤਾ । ਚਿਦ੍ਵ੍ਯੋਮ੍ਨੋ ਵ੍ਯੋਮਵਪੁषਸ੍ ਤਾਪਸ੍ਯੇਵ ਮृਗਾਮ੍ਬੁਤਾ
ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਜੋ ਛਵੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ 'ਸੰਸਾਰ' ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਇਹਦੀ ਸੂਰਤ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਾਲੇ ਹਿਰਣ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦਾ ਮ੍ਰਿਗਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਂ ਚਿਦ੍ਵ੍ਯੋਮ ਤਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਾਭਿਧਾ ਕृਤਾ । ਯਤ੍ਰ ਸੁਪ੍ਤਂ ਤੁ ਤੇਨੈਵ ਤਤ੍ਰ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਭਿਧਾ ਕृਤਾ
ਜਿੱਥੇ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਆਕਾਸ਼ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਸ ਨੂੰ 'ਦਿੱਖ' ਦਾ ਨਾਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਸੇ ਅਸੂਲ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਨੂੰ 'ਮੁਕਤੀ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਚ ਤਤ੍ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਆਸੁਪ੍ਤਂ ਨ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਂ ਕਦਾਚਨ । ਚਿਦ੍ਵ੍ਯੋਮ ਕੇਵਲਂ ਦृਸ਼੍ਯਂ ਜਗਦ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਵਗਮ੍ਯਤਾਮ੍
ਉਹ ਕਦੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਤੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਗਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਸਮਝ ਲਓ ਕਿ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਆਕਾਸ਼ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਵਾਣਮ੍ ਏਵ ਸਰ੍ਗਸ਼੍ਰੀਸ੍ ਸਰ੍ਗਸ਼੍ਰੀਰ੍ ਏਵ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਃ । ਨਾਨਯੋਸ਼੍ ਸ਼ਬ੍ਦਯੋਰ੍ ਅਰ੍ਥਭੇਦਃ ਪਰ੍ਯਾਯਯੋਰ੍ ਇਵ
ਮੁਕਤੀ ਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਹੈ, ਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਹੈ; ਇਹ ਦੋਨਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਰਯਾਇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਪਰਮਾਰ੍ਥੇ ਜਗਦ੍ ਇਤਿ ਰੂਪਂ ਵੇਤ੍ਤਿ ਸ੍ਵਯਂ ਸ੍ਵਕਮ੍ । ਯਥਾ ਤੈਮਿਰਿਕਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਕੇਸ਼ੋਣ੍ਡੁਕਮ੍ ਇਵੇਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਅਸਲ ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ, 'ਸੰਸਾਰ' ਨਾਮ ਦੀ ਜੋ ਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸੂਭਾ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਖ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਵਿੱਚ ਵਾਲ ਜਾਂ ਧੱਬਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤਤ੍ ਕੇਸ਼ੋਣ੍ਡੁਕਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਸਾ ਹਿ ਦृष੍ਟਿਸ੍ ਤਥਾ ਸ੍ਥਿਤਾ । ਨੇਦਂ ਦृਸ਼੍ਯਮ੍ ਇਦਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਇਤ੍ਥਂ ਚਿਦ੍ਵ੍ਯੋਮ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਕੋਈ ਵਾਲ ਜਾਂ ਧੱਬਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਪਰ ਉਹੋ ਜਿਹੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕੋਈ ਵੇਖਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੈ; ਇਉਂ ਹੀ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਅਕਾਸ਼ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਇਦਮ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਯਥਾਨੁਭੂਤਂ ਨੋ ਕਿਞ੍ਚਨ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਇਹਾਸ੍ਤਿ ਚ ਨਾਨੁਭੂਤਮ੍ । ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਸਦ੍ ਏਕਮ੍ ਇਦਮ੍ ਆਤਤਮ੍ ਇਤ੍ਥਮ੍ ਆਸ੍ਤੇ ਸਨ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਸ਼ਙ੍ਕਮ੍ ਅਪਭੇਦਮ੍ ਅਤਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਆਸ੍ਸ੍ਵ
ਹਰ ਥਾਂ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਉਹੀ ਹੈ ਜੋ ਅਨੁਭਵ ਹੋਈ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਵੀ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਜੋ ਅਨੁਭਵ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਸਦਾ ਠੰਢਾ, ਇਕ ਰੂਪ ਤੇ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ; ਇਉਂ ਹੀ ਇਹ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸ਼ੱਕ ਤੇ ਵੰਡ ਤੋਂ ਰਹਿਤ—ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਵੀ ਇਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾ।
ਸ਼ਿਲੋਦਰਾਕਾਰਘਨਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਮ੍ ਮਹਾਚਿਤੋ ਰੂਪਮ੍ ਇਦਂ ਖਮ੍ ਅਚ੍ਛਮ੍ । ਨੈਵਾਸ੍ਤਿ ਨਾਸ੍ਤੀਤਿ ਦृਸ਼ੌ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਸ੍ਤੋ ਯਚ੍ ਚਾਸ੍ਤਿ ਤਤ੍ ਸਾਧੁ ਤਦ੍ ਏਵ ਭਾਤਿ
ਇਹ ਵੱਡੀ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਰੂਪ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਾਂਗ ਮੋਟਾ, ਬਿਲਕੁਲ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਸਾਫ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਜਾਂ ਹੋਣ ਦੀ ਕੋਈ ਸੋਚ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਚੰਗਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਦਾਮਵ੍ਯਾਲਕਟਾਰ੍ਥਂ ਤੈਸ੍ ਤਦੈਵ ਯਮਕਿਙ੍ਕਰੈਃ । ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੇਨ ਯਮੇਨੋਕ੍ਤਮ੍ ਇਦਂ ਸ਼ृਣੁ ਰਘੂਦ੍ਵਹ
ਰੱਸੀ, ਸੱਪ ਤੇ ਘੜੇ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਲਈ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਯਮ ਦੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੇ ਮੰਗ ਕੀਤੀ, ਯਮ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ—ਹੇ ਰਘੁ ਵੰਸ਼ੀ, ਸੁਣ।
ਯਦਾ ਵਿਯੋਗਮ੍ ਏष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ਼੍ਰੋष੍ਯਨ੍ਤਿ ਚ ਨਿਜਾਂ ਕਥਾਮ੍ । ਦਾਮਾਦਯਸ੍ ਤਦਾ ਮੁਕ੍ਤਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤੀਤ੍ਯ੍ ਅਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਣਗੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਣਗੇ, ਤਾਂ ਰੱਸੀ ਆਦਿਕ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਣਗੇ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਵਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਮ੍ ਇਮਂ ਕੁਤ੍ਰ ਕਦਾ ਕਥਯ ਤੇ ਕਥਮ੍ । ਸ਼੍ਰੋष੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ ਕੇਨ ਵਰ੍ਣ੍ਯਮਾਨਂ ਕਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਇਹ ਆਪਣੀ ਕਹਾਣੀ ਉਹ ਕਿੱਥੇ, ਕਦੋਂ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸੁਣਣਗੇ? ਕੌਣ ਤੇਰੀ ਦੱਸਣੀ ਕਥਾ ਦੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਸੁਣੇਗਾ?
ਕਸ਼੍ਮੀਰੇषੁ ਮਹਾਪਦ੍ਮਸਰਸੀਤੀਰਪਲ੍ਵਲੇ । ਭੂਯੋ ਭੂਯੋ ऽਨੁਭੂਯੈਤੇ ਮਤ੍ਸ੍ਯਯੋਨਿਪਰਮ੍ਪਰਾਮ੍
ਕਸ਼ਮੀਰ ਦੇ ਮਹਾਂ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਚਿਕਣੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਮੱਛੀਆਂ ਦੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਿਚ ਪੈਦੇ ਹੋਏ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਆਲਾਨਿਤਾਸ਼ਯਾ ਲੋਲਾਃ ਕਾਲੇਨ ਲਯਮ੍ ਆਗਤਾਃ । ਤਤ੍ਰੈਵ ਪਦ੍ਮਸਰਸਿ ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਾਰਸਾਃ
ਅਧੂਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਕੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ; ਉਥੇ ਹੀ, ਉਸ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿਚ, ਉਹ ਹੰਸ ਬਣ ਜਾਣਗੇ।
ਤਤ੍ਰ ਕਲ੍ਹਾਰਮਾਲਾਸੁ ਸਰੋਜਪਟਲੀषੁ ਚ । ਸ਼ੇਵਾਲਵਰਵਲ੍ਲੀषੁ ਤਰਙ੍ਗਵਲਨਾਸੁ ਚ
ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਜਲ-ਕੁਮੁਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ, ਸ਼ੇਵਾਲੇ ਦੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਮੋੜ ਖਾਂਦੀਆਂ ਹਨ—
ਲਲਤ੍ਕੁਮੁਦਦੋਲਾਸੁ ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਲਤਾਸੁ ਚ । ਸ਼ੀਕਰੌਘਾਭ੍ਰਲੇਖਾਸੁ ਸ਼ੀਤਲਾਵਰ੍ਤਵृਤ੍ਤਿषੁ
ਚਿੱਟੇ ਕੁਮੁਦਾਂ ਦੇ ਝੂਲਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲਤਾਂ ਵਿਚ, ਓਸ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਦੇ ਜੁੰਡਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਵਿਚ ਤੇ ਠੰਢੀਆਂ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿਚ—
ਸਰਸ੍ਸਾਰਸਸਮ੍ਭੋਗਾਨ੍ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੁਵਨਭੂषਣਾਃ । ਵਿਹृਤ੍ਯ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਮ੍ ਅਲਮ੍ ਆਗਤਸ਼ੁਦ੍ਧਯਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਹਨ, ਉਹ ਝੀਲਾਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਖੇਡ ਕੇ, ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇ ਵਿਯੁਕ੍ਤਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮੁਕ੍ਤਯੇ ਲਬ੍ਧਯੁਕ੍ਤਯਃ । ਰਜਸ੍ਸਤ੍ਤ੍ਵਤਮਾਂਸੀਵ ਭੇਦਪ੍ਰਾਪ੍ਤ੍ਯਾ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ
ਉਹ ਲੋਕ, ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਪ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਰਜ, ਸਤ ਅਤੇ ਤਮ ਗੁਣ ਕਿਸੇ ਵਖਰੇ ਹੋਣ ਨਾਲ ਅਲੱਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਸ਼੍ਮੀਰਮਣ੍ਡਲਸ੍ਯਾਨ੍ਤਰ੍ ਨਗਰਂ ਨਗਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਨਾਮ੍ਨਾਧਿष੍ਠਾਨਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਤਚ੍ ਛ੍ਰੀਮਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਕਸ਼ਮੀਰ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਪਰਬਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸ਼ਹਿਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਧਿਸ਼ਠਾਨ ਹੋਵੇਗਾ।
ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼ਿਖਰਂ ਨਾਮ ਤਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਲਘੁ ਸਰੋਜਸ੍ਯ ਕੋਸ਼ਚਕ੍ਰਮ੍ ਇਵੋਦਰੇ
ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨਸ਼ਿਖਰ ਨਾਮਕ ਇਕ ਚੋਟੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਹਲਕੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹੋਵੇਗੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਗਿਰੇਰ੍ ਗੇਹਂ ਕੋ ऽਪਿ ਰਾਜਾ ਕਰਿष੍ਯਤਿ । ਅਭ੍ਰਙ੍ਕषਮਹਾਸਾਲਂ ਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਸ਼ृਙ੍ਗਮ੍ ਇਵਾਪਰਮ੍
ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਆਪਣਾ ਮਹਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ—ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਅਟਾਰੀ ਵਾਲਾ ਘਰ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਛੁਹਿੰਦਾ ਕੋਈ ਲੰਮਾ ਦਰਖ਼ਤ, ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ।
ਗृਹਸ੍ਯੇਸ਼ਾਨਕੋਣਾਦ੍ਰਿਸ਼ਿਰੋਭਿਤ੍ਤਿਵ੍ਰਣੋਦਰੇ । ਤਸ੍ਯਾਨਿਸ਼ਮ੍ ਅਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਵਾਤੋਦ੍ਧੂਤਤृਣਾਙ੍ਕਿਤੇ
ਉਸ ਘਰ ਦੇ ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬੀ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਕੰਧ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਇੱਕ ਖੋਹ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਵਾ ਚਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਘਾਹ ਦੀਆਂ ਪਤੀਆਂ ਹਿਲਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ—
ਆਲਯੇ ਦਾਨਵੋ ਵ੍ਯਾਲਃ ਕਲਵਿਙ੍ਕੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਪ੍ਰਥਮਾਲ੍ਪਸ਼੍ਰੁਤਚ੍ਛਾਤ੍ਤ੍ਰ ਇਵਾਰ੍ਥਰਹਿਤਾਰਟਿਃ
ਉਸ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਨਵ ਵਿਅਾਲਾ ਚਿੜੀ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਘੱਟ ਪੜ੍ਹਿਆ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੋਲਚਾਲ ਵਿਚ ਕੋਈ ਅਰਥ ਨਹੀਂ।