ਸ੍ਥਿਰੋ ਭਵਤੁ ਮੇ ਦੇਹਸ੍ ਸੁਖਾਯਾਸ੍ਤੁ ਧਨਂ ਮਮ । ਇਤਿ ਬਦ੍ਧਧਿਯਾਂ ਤੇषਾਂ ਧੈਰ੍ਯਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਿਮ੍ ਆਯਯੌ
ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹੇ, ਮੇਰਾ ਧਨ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਹੋਵੇ—ਇਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਵਾਸਨਤ੍ਵਾਦ੍ ਵਪੁषਾਮ੍ ਅਨਾਸ੍ਥਤ੍ਵਾਤ੍ ਸੁਰਦ੍ਵਿषਾਮ੍ । ਯਾਭੂਤ੍ ਪ੍ਰਹਾਰਪਰਤਾ ਮਾਰ੍ਜਿਤੈਵਾਸ਼ੁ ਸਾਭਵਤ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਸਰੀਰਾਂ 'ਚ ਗਹਿਰੀਆਂ ਛਾਪਾਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ 'ਚ ਠਹਿਰਾਅ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਿੰਸਾ ਵੱਲ ਝੁਕਾਅ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸਾਫ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੋਵੇ।
ਕਥਂ ਸ੍ਥਿਰਾ ਜਗਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਭਵੇਮ ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯਾ । ਵੇਧਿਤਾ ਦੀਨਤਾਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਪਦ੍ਮਾ ਇਵ ਨਿਰਮ੍ਭਸਃ
ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ ਕਿ 'ਅਸੀਂ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?' ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਹਾਰ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਜਲ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹੋਏ ਕਮਲ।
ਤੇषਾਂ ਤ੍ਵ੍ ਅਰ੍ਥਾਨ੍ਨਪਾਨੇषੁ ਸ੍ਵਾਹਙ੍ਕृਤਿਮਤਾਂ ਰਤਿਃ । ਬਭੂਵ ਭਵਭਾਵਸ੍ਥਾ ਭੀषਣਾ ਭਵਭਾਗਿਨੀ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹੇ, ਉਹ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ, ਦੁਨੀਆਵੀ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਰਹੇ।
ਅਥ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਣੇ ਭੀਤ੍ਯਾ ਸਾਪੇਕ੍ਸ਼ਤ੍ਵਮ੍ ਉਪਾਯਯੁਃ । ਮਤ੍ਤੇਭਗਣਸਂਰਬ੍ਧਾ ਵਨੇ ਹਰਿਣਕਾ ਇਵ
ਫਿਰ, ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਿਰਣ।
ਮਰਿष੍ਯਾਮੋ ਮਰਿष੍ਯਾਮ ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਹਤਾਸ਼ਯਾਃ । ਮਨ੍ਦਂ ਮਨ੍ਦਂ ਕਿਲ ਭ੍ਰੇਮੁਃ ਕੁਪਿਤੈਰਾਵਣੇ ਰਣੇ
ਉਹ ਲੋਕ 'ਅਸੀਂ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਅਸੀਂ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੇ' ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਉਮੀਦਾਂ ਟੁੱਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤੇ ਸੁਸਤ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਐਰਾਵਤ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋਣ।
ਸ਼ਰੀਰੈਕਾਰ੍ਥਿਨਾਂ ਤੇषਾਂ ਭੀਤਾਨਾਂ ਮਰਣਾਦ੍ ਅਤਿ । ਅਲ੍ਪਸਤ੍ਤ੍ਵਤਯਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਕृਤਮ੍ ਆਪਤ੍ਪ੍ਰਦਂ ਪਦਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਸਰੀਰ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਮੌਤ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕਰਕੇ ਮੌਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਮੁਸੀਬਤ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਕਦਮ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਪ੍ਰਮ੍ਲਾਨਸਤ੍ਤ੍ਵਾਸ੍ ਤੇ ਹਨ੍ਤੁਮ੍ ਅਗ੍ਰਗਤਂ ਭਟਮ੍ । ਨ ਸ਼ੇਕੁਰ੍ ਇਨ੍ਧਨਕ੍ਸ਼ੀਣਾ ਹਵਿਰ੍ ਦਗ੍ਧੁਮ੍ ਇਵਾਗ੍ਨਯਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਥੱਕ ਗਈ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਆਏ ਸੂਰਮੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਆਹ ਮੁੱਕ ਜਾਣ ਤੇ ਅੱਗ ਹਵਨ ਦੀ ਭੇਟ ਨਹੀਂ ਸਾੜ ਸਕਦੀ।
ਵਿਬੁਧਾਨਾਂ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂ ਸੁਦਸ੍ਯੁਤ੍ਵਮ੍ ਉਪਾਗਤਾਃ । ਕ੍ਸ਼ਤਵਿਕ੍ਸ਼ਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਾਸ੍ ਤਸ੍ਥੁਸ੍ ਸਾਮਾਨ੍ਯਵਦ੍ਭਟਾਃ
ਜਦ ਦੇਵਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਲੜਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਸੂਰਮੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਜ਼ਖਮੀ ਤੇ ਚੀਰ-ਫਾੜ ਹੋਏ, ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਬਹੁਨਾਤ੍ਰ ਕਿਮ੍ ਉਕ੍ਤੇਨ ਮਰਣਾਦ੍ ਭੀਤਚੇਤਸਃ । ਦੈਤ੍ਯਾ ਦੇਵੇषੁ ਵਲ੍ਗਤ੍ਸੁ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਸ੍ ਸਮਰਾਜਿਰਾਤ੍
ਇਥੇ ਵਧੇਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ? ਦੈਤ, ਮੌਤ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਧੇ, ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਤੇषੁ ਦ੍ਰਵਤ੍ਸੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਾਨਵਾਦ੍ਰਿषੁ । ਦਾਮਵ੍ਯਾਲਕਟਾਖ੍ਯੇषੁ ਵਿਖ੍ਯਾਤੇष੍ਵ੍ ਅਸੁਰਾਲਯੇ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਭੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਦਾਮ ਅਤੇ ਵਿਆਲ ਨਾਮ ਦੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੌੜ ਪਏ।
ਤਦ੍ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯਮ੍ ਅਪਤਤ੍ ਖਾਦ੍ ਵਿਦ੍ਰੁਤਮ੍ ਇਤਸ੍ ਤਤਃ । ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਪਵਨਾਧੂਤਂ ਤਾਰਾਜਾਲਮ੍ ਇਵਾਭਿਤਃ
ਫਿਰ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਇधर-ਉਧਰ ਭੱਜ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਜਾਲ ਵਿਖਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਮਰਾਚਲਕੁਞ੍ਜੇषੁ ਸ਼ਿਖਰਾਣਾਂ ਸ਼ਿਲਾਸੁ ਚ । ਤਟੇषੁ ਵਾਰਿਰਾਸ਼ੀਨਾਂ ਪਯੋਦਪਟਲੇषੁ ਚ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਘਾਟੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਚੋਟੀ ਅਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਉੱਤੇ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਤੇ, ਬਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਪਰਤਾਂ ਉੱਤੇ—
ਸਾਗਰਾਵਰ੍ਤਗਰ੍ਤੇषੁ ਸ਼੍ਵਭ੍ਰੇष੍ਵ੍ ਅਥ ਸਰਿਤ੍ਸੁ ਚ । ਜਙ੍ਗਲੇषੁ ਦਿਗਨ੍ਤੇषੁ ਜ੍ਵਲਤ੍ਸੁ ਵਿਪਿਨੇषੁ ਚ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਭੰਵਾਂ ਵਿਚ, ਖੱਡਾਂ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਵਿਚ, ਰੇਤਲੇ ਮੈਦਾਨਾਂ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਜਲਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ—
ਤਦ੍ਰਣੋਤ੍ਸਨ੍ਨਕੋਸ਼ੇषੁ ਗ੍ਰਾਮੇषੁ ਨਗਰੇषੁ ਚ । ਅਟਵੀषੂਗ੍ਰਯਕ੍ਸ਼ਾਸੁ ਮਰੁषੂਦ੍ਯਦ੍ਦਵਾਗ੍ਨਿषੁ
ਯੁੱਧ ਦੇ ਖਾਲੀ ਖਜਾਨਿਆਂ, ਪਿੰਡਾਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿਚ, ਭਿਆਨਕ ਯਕਸ਼ਾਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਰੇਤਲੇ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿਚ ਜਿਥੇ ਜੰਗਲੀ ਅੱਗ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ—
ਲੋਕਾਲੋਕਾਚਲਾਨ੍ਤੇषੁ ਪਰ੍ਵਤੇषੁ ਹ੍ਰਦੇषੁ ਚ । ਅਨ੍ਧ੍ਰਦ੍ਰਮਿਡਕਾਸ਼੍ਮੀਰਪਾਰਸੀਕਪੁਰੇषੁ ਚ
ਲੋਕਾਲੋਕ ਪਹਾੜ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਵਿਚ, ਤੇ ਆਂਧਰਾ, ਦ੍ਰਾਵਿੜ, ਕਸ਼ਮੀਰ ਅਤੇ ਪਾਰਸੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿਚ—
ਨਾਨਾਮ੍ਭੋਧਿਤਰਙ੍ਗਾਸੁ ਗਙ੍ਗਾਜਲਘਟਾਸੁ ਚ । ਦ੍ਵੀਪਾਨ੍ਤਰੇषੁ ਦੂਰੇषੁ ਜਮ੍ਬੂषਣ੍ਡਲਤਾਸੁ ਚ
ਕਈ ਸਮੁੰਦਰੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿਚ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ ਘੜਿਆਂ ਵਿਚ, ਦੂਰ ਦੇ ਟਾਪੂਆਂ ਤੇ ਜੰਬੂ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿਚ—
ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰ੍ਵਤਾਕਾਰਾਃ ਪਤਿਤਾਸ੍ ਤੇ ਸੁਰਾਰਯਃ । ਵਿਸ੍ਫੋਟਿਤਾਙ੍ਗਚਰਣਾ ਵਿਭਿਨ੍ਨਕਰਬਾਹਵਃ
ਹਰ ਥਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਪੈਰ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਹਥੇਲੀ ਵੀ ਵਿਛੁੜ ਗਈ।
ਸ਼ਾਖਾਲਗ੍ਨਾਨ੍ਤ੍ਰਤਨ੍ਤ੍ਰੀਕਾ ਮੁਕ੍ਤਰਕ੍ਤਵਹਚ੍ਛਟਾਃ । ਵ੍ਯਸ੍ਤਾਙ੍ਗਖੁਰਮੂਰ੍ਧਾਨੋ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਕੁਪਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੰਤੜੀਆਂ ਡੰਗਿਆਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਈਆਂ, ਲਹੂ ਵਗਦਾ ਰਿਹਾ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਸਿਰ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਪਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਗਈ।
ਸ੍ਵਾਯੁਧਾਵਲਨਾਵੇਗਚ੍ਛਿਨ੍ਨਕਙ੍ਕਟਹੇਤਯਃ । ਦੂਰਾਪਾਤਵਿਪਰ੍ਯਸ੍ਤਪਤਨ੍ਨਾਨਾਵਿਧਾਂਸ਼ੁਕਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੋਹਾ-ਕਵਚ ਆਪਣੇ ਹੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਪਏ, ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਝੜਦੇ ਹੋਏ।
ਕਣ੍ਠਲਗ੍ਨਸ਼ਿਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣਖਟਤ੍ਕਾਰੋਗ੍ਰਭੀਤਯਃ । ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤਸ਼ਿਖਾਪ੍ਰੋਤਦੇਹਭਾਗਾਵਲਮ੍ਬਿਨਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ-ਦੀਆਂ ਟੋਪੀਆਂ ਗਲ ਵਿਚ ਫਸ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲੋਹਾ-ਵਜਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਸੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੇਜ਼ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਕੇ ਲਟਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ਲ੍ਮਲ੍ਯਗ੍ਰਦृਢਾਪਾਤਪ੍ਰੋਤਕਙ੍ਕਟਸ਼ਙ੍ਕਵਃ । ਸੁਸ਼ਿਲਾਫਲਕਾਸ੍ਫਾਲਸ਼ਤਧਾਸ਼ੀਰ੍ਣਮਸ੍ਤਕਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੀਨੇ ਰੇਸ਼ਮ ਕਪਾਹ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੰਟਿਆਂ 'ਤੇ ਵੱਢ ਗਏ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਪੱਥਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਜ ਕੇ ਸੌਂ-ਸੌਂ ਥਾਵਾਂ 'ਚ ਚਿਰ ਗਏ।
ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਸਕਲਾਸੁ ਸਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਃ ਪਾਤਮਾਤ੍ਰਸਮਨਨ੍ਤਰਮ੍ ਏਵ । ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਨਾਸ਼ਮ੍ ਅਗਮਨ੍ਨ੍ ਅਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਪਾਂਸਵੋ ऽਮ੍ਬੁਧਿਗਤਾਃ ਪਯਸੀਵ
ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਮੁਖੀ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਾਂ ਸਮੇਤ ਜਦੋਂ ਡਿੱਗੇ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਹਰ ਪਾਸੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਜ੍ਵਾਲ ਜ੍ਵਲਿਤਃ ਕੋਪੀ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਾਗ੍ਨਿਰ੍ ਇਵ ਜ੍ਵਲਨ੍ । ਸ਼ਮ੍ਬਰਸ਼੍ ਸ਼ਮਿਤਾਨੀਕੋ ਦਾਮਵ੍ਯਾਲਕਟਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿ
ਸ਼ੰਬਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਇੰਨਾ ਭੜਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਉਹ ਦਾਮਵਿਆਲਕਟਾ ਅਸੁਰਾਂ ਉੱਤੇ ਤਪਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ਼ਮ੍ਬਰਸ੍ਯ ਭਯਾਦ੍ ਗਤ੍ਵਾ ਪਾਤਾਲਮ੍ ਅਥ ਸਪ੍ਤਮਮ੍ । ਦਾਮਵ੍ਯਾਲਕਟਾਸ੍ ਤਸ੍ਥੁਸ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਾਨਵਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਸ਼ੰਬਰ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਦਾਮਵਿਆਲਕਟਾ ਅਸੁਰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸੱਤਵੇਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਪਏ।
ਯਮਸ੍ਯ ਕਿਙ੍ਕਰਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਵੇਤਾਲਤ੍ਰਾਸਨਕ੍ਸ਼ਮਾਃ । ਕੁਕੁਹਾ ਨਾਮ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਨਰਕਾਰ੍ਣਵਪਾਲਕਾਃ
ਉਥੇ ਯਮ ਦੇ ਨੌਕਰ, ਜੋ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਡਰਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਕੁਕੁਹਾ ਨਾਂ ਦੇ, ਨਰਕ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਖੜੇ ਹਨ।
ਚਿਨ੍ਤਾ ਇਵ ਘਨਾਕਾਰਾ ਦੁਹਿਤॄਸ੍ ਤੁ ਕ੍ਰਮਾਦ੍ ਦਦੁਃ
ਉਹ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਘਣੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਲੈ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਦੇ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤੈਸ੍ ਸਾਰ੍ਧਂ ਨੀਤਵਨ੍ਤਸ੍ ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਦਾਮਾਦਯੋ ऽਵਧਿਮ੍ । ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤਾਮ੍ ਆਤ੍ਤਾਨਨ੍ਤਕੁਵਾਸਨਾਃ
ਉਹ ਜਲਾਦ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਥੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਰਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾੜੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਨਾਲ ਜਕੜੇ ਰਹੇ।
ਇਯਂ ਮੇ ਵਨਿਤਾ ਰਮ੍ਯਾ ਮਮੇਯਂ ਪ੍ਰਭੁਤੇਤਿ ਚ । ਕੁਕੁਹਸ੍ਨੇਹਬਦ੍ਧਾਨਾਂ ਕਾਲਸ੍ ਤੇषਾਂ ਵ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
'ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਔਰਤ ਮੇਰੀ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਮਲਕੀਅਤ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਸ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ'—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਝੂਠੇ ਮੋਹ-ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘਦਾ ਗਿਆ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ऽਥ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਸਮੁਪਾਯਯੌ । ਮਹਾਨਰਕਕਾਰ੍ਯਾਣਾਂ ਵਿਚਾਰਾਰ੍ਥਂ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ
ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਵੱਡੇ ਨਰਕਾਂ ਦੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਆਏ ਸਨ।