ਤਤ੍ ਤਾਵਦ੍ ਯੁਕ੍ਤਿਯੁਦ੍ਧੇਨ ਤਾਨ੍ ਪ੍ਰਬੋਧਯਤਾਮਰਾਃ । ਯਾਵਦ੍ ਅਭ੍ਯਾਸਵਸ਼ਤੋ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਵਾਸਨਾਃ
ਇਸ ਲਈ, ਸਮਝ ਦੀ ਲੜਾਈ ਨਾਲ ਉਹ ਅਮਰ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਜਗਾਓ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਆਦਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਾਸਨਾ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ।
ਤਤੋ ਵਧ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਵਤਾਂ ਬਦ੍ਧਭਾਵਨਾਃ । ਤृष੍ਣਾਪ੍ਰੋਤਾਸ਼ਯਾ ਲੋਕੇ ਨ ਕੇਚਨ ਨਪੇਲਵਾਃ
ਫਿਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਜੇ ਉਹ ਲਾਲਚ ਦੀ ਉਮੀਦ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਵੇ।
ਸਮਵਿषਮਮ੍ ਇਦਂ ਜਗਤ੍ ਸਮਗ੍ਰਂ ਸਮੁਪਗਤਂ ਸ੍ਥਿਰਤਾਂ ਸ੍ਵਵਾਸਨਾਤਃ । ਚਲਤਿ ਚ ਲਹਰੀਭਰੋ ਯਥਾਬ੍ਧਾਵ੍ ਅਤ ਇਹ ਸੈਵ ਚਿਕਿਤ੍ਸ੍ਯਤਾਂ ਪ੍ਰਯਾਤਾ
ਇਹ ਦੁਨੀਆ, ਚੰਗੀ ਤੇ ਮਾੜੀ ਦੋਵੇਂ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਆਦਤਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਤੇ ਇਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹਿਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਉਹੀ ਆਦਤ ਦੂਰ ਕਰਨੀ ਤੇ ਖਤਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸੁਰਾਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ ਸ੍ਵਾਮ੍ ਅਭਿਤੋ ਦਿਸ਼ਮ੍ । ਕਮਲਾਮੋਦਮ੍ ਆਦਾਯ ਵਨਮਾਲਾਮ੍ ਇਵਾਨਿਲਾਃ
ਦੇਵਤੇ, ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਪਾਸੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਜੰਗਲ ਦੀ ਮਾਲਾ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦਿਨਾਨਿ ਕਤਿਚਿਤ੍ ਸ੍ਵੇषੁ ਕਾਨ੍ਤੇषੁ ਸ੍ਥਿਰਕਾਨ੍ਤਿषੁ । ਦ੍ਵਿਰੇਫਾ ਇਵ ਪਦ੍ਮੇषੁ ਮਨ੍ਦਿਰੇषੁ ਵਿਸ਼ਸ਼੍ਰਮੁਃ
ਕਈ ਦਿਨ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਭੌਂਰੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ 'ਚ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕਞ੍ਚਿਤ੍ ਕਾਲਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮੋਦਯਕਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਚਕ੍ਰੁਰ੍ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਪ੍ਰਲਯਾਭ੍ਰਰਵੋਪਮਮ੍
ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬੀਤਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਪਾਈ ਜੋ ਆਤਮਾ ਦੇ ਉਤ्थਾਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਡੋਲ ਵਜਾਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਲਿਆਨ ਦੇ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੀ।
ਅਥ ਦੈਤ੍ਯੈਸ੍ ਸਹ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਤੈਃ ਪਾਤਾਲਤਲੋਤ੍ਥਿਤੈਃ । ਕਾਲਕ੍ਸ਼ੇਪਕਰਂ ਘੋਰਂ ਪੁਨਰ੍ ਯੁਦ੍ਧਮ੍ ਅਵਰ੍ਤਤ
ਫਿਰ, ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਜੋ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਉੱਠੇ ਸਨ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਲੰਬਾ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਜੰਗ ਮੁੜ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ।
ਵਵੁਰ੍ ਅਸਿਸ਼ਰਸ਼ਕ੍ਤਿਮੁਦ੍ਗਰੌਘਾ ਮੁਸੁਲਗਦਾਪਰਸ਼ੂਗ੍ਰਚਕ੍ਰਸਙ੍ਘਾਃ । ਅਸ਼ਨਿਗਿਰਿਸ਼ਿਲਾਹੁਤਾਸ਼ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਅਹਿਗਰੁਡਾਦਿਮੁਖਾਨਿ ਚਾਯੁਧਾਨਿ
ਤਲਵਾਰਾਂ, ਤੀਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਗਦਿਆਂ, ਮੁਸਲ, ਕੁਟਾਰੀ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਚੱਕਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਗੀਆਂ; ਬਿਜਲੀ, ਪਹਾੜ, ਪੱਥਰ, ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ, ਤੇ ਸੱਪ, ਗਰੁੜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਵਗ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮਾਯਾਕृਤਾਯੁਧਮਹਾਮ੍ਬੁਘਨਪ੍ਰਵਾਹਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪ੍ਰਤਿਦਿਸ਼ਂ ਪਰਿਨਿਰ੍ਜਗਾਮ । ਪਾषਾਣਪਰ੍ਵਤਮਹੀਤਟਵृਕ੍ਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾਮ੍ਬੁਪੂਰਘਨਘੋषਵਤੀ ਨਦੀ ਦ੍ਰਾਕ੍
ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣੀ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਦਰਿਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਗੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਣਗਿਣਤ ਪੱਥਰ, ਪਹਾੜ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਦੇ ਦਰੱਖਤ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਗੜਗੜਾਹਟਾਂ।
ਮਧ੍ਯਪ੍ਰਵਾਹਵਹਦੁਲ੍ਮੁਕਸ਼ੂਲਸ਼ੈਲਪ੍ਰਾਸਾਸਿਕੁਨ੍ਤਸ਼ਰਤੋਮਰਮੁਦ੍ਗਰੇਣ । ਗਙ੍ਗੋਪਮਾਮ੍ਬੁਵਲਿਤਾਮਰਮਨ੍ਦਿਰੇਣ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਦਿਕ੍ਸ਼੍ਵ੍ ਅਸ਼ਨਿਵਰ੍षਣਕਰ੍षਣੇਨ
ਚਮਕਦੇ ਮਸ਼ਾਲਾਂ, ਭਾਲੇ, ਪੱਥਰ, ਬਰਛੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਤੀਰ, ਗੇਂਦੀਆਂ ਤੇ ਗਦਾ, ਇਹ ਸਭ ਗੰਗਾ ਵਰਗੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਅਸਮਾਨੀ ਮਹਿਲਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਹਰ ਪਾਸੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪृਥ੍ਵ੍ਯਾਦਿਦਾਰੁਣਸ਼ਰੀਰਮਯੀ ਪ੍ਰਹਾਰਦਾਨਗ੍ਰਹੇ ਗਗਨਰਸ਼੍ਮਿਸ਼ਰੀਰਕੈਵ । ਯਾ ਯੋਪਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ ਸੁਰਾਸੁਰਸਿਦ੍ਧਸੇਨਾ ਮਾਯਾਕृਤਾ ਪੁਨਰ੍ ਉਦੇਤਿ ਰਸੇਨ ਸੈਵ
ਜੋ ਦਰਿਆ ਧਰਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਜੋ ਵੱਡੇ ਹਮਲੇ ਤੇ ਲੈਣ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਤੀਖਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਰੂਪ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਸੀ, ਉਹ ਦਰਿਆ ਦੇਵਤਾ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ 'ਤੇ ਠੰਢਾ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਮੂਲਤਾ ਨਾਲ ਮੁੜ ਉਭਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੈਲੋਪਮਾਯੁਧਵਿਘਟ੍ਟਿਤਭੂਧਰਾਣਿ ਰਕ੍ਤਾਮ੍ਬੁਪੂਰਪਰਿਪੂਰ੍ਣਮਹਾਰ੍ਣਵਾਨਿ । ਦੇਵਾਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸੁਰਸ਼ੈਲਵਿਰੂਢਕੁਨ੍ਤਤਾਲੀਵਨਾਨਿ ਕਕੁਭਾਂ ਵਦਨਾਨ੍ਯ੍ ਅਥਾਸਨ੍
ਜੋ ਪਹਾੜ ਵੱਡੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਰਗੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਏ, ਲਾਲ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਤੇ ਦੇਵਤਾ-ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਉੱਗੇ ਲੰਬੇ ਤਾਲ ਦੇ ਜੰਗਲ, ਇਹ ਸਭ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਬਣ ਗਏ।
ਉਦ੍ਗੀਰ੍ਣਕੁਨ੍ਤਸ਼ਰਸ਼ਕ੍ਤਿਗਦਾਸਿਚਕ੍ਰਾ ਹੇਲਾਨਿਗੀਰ੍ਣਸੁਰਦਾਨਵਮੁਕ੍ਤਸ਼ੈਲਾ । ਕਾषਕ੍ਵਣਤ੍ਕ੍ਰਕਚਦਨ੍ਤਨਖੋਗ੍ਰਮਾਲਾ ਜੀਵਾਨ੍ਵਿਤਾਪਤਦ੍ ਅਥਾਯਸਸਿਂਹਵृष੍ਟਿਃ
ਭਾਲੇ, ਤੀਰ, ਬਰਛੇ, ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਚੱਕਰ ਉੱਧੇੜ ਕੇ ਸੁੱਟੇ ਗਏ, ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਦਾਨਵ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜ ਸੁੱਟ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਤੇ ਨਖਾਂ ਦੀ ਖੜਕ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੀਵਤ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।
ਉਜ੍ਜ੍ਵਾਲਲੋਚਨਵਿषਜ੍ਵਲਨਾਤਪੋਦ੍ਯਦ੍ਦਿਗ੍ਦਾਹਦਰ੍ਸ਼ਿਤਯੁਗਾਨ੍ਤਦਿਨੇਸ਼ਸੇਨਾ । ਉਡ੍ਡੀਯਮਾਨਪਰਿਦੀਰ੍ਘਮਹੀਮਹੀਧ੍ਰਾ ਮਤ੍ਤਾਬ੍ਧਿਵਦ੍ ਵਿषਧਰਾਵਲਿਰ੍ ਉਲ੍ਲਲਾਸ
ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਫੌਜ ਆਪਣੀਆਂ ਤਿੱਖੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਅੱਗ ਅਤੇ ਤਪਤ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਦੀ ਸੜਨ ਦਿਖਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਨਾਗ, ਮਸਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਲੰਬੇ-ਚੌੜੇ ਫੈਲ ਗਏ ਤੇ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ।
ਉਨ੍ਨਾਦਵਜ੍ਰਮਕਰੋਤ੍ਕਰਕਰ੍ਕਰਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਬ੍ਧਿਵੀਚਿਵਲਯੈਰ੍ ਵਲਿਤਾਚਲੇਨ੍ਦ੍ਰੈਃ । ਆਸੀਜ੍ ਜਗਤ੍ ਸਕਲਮ੍ ਏਵ ਸੁਸਙ੍ਕਟਾਙ੍ਗਮ੍ ਆਵਰ੍ਤਿਭਿਰ੍ ਵਿਵਿਧਹੇਤਿਨਦੀਪ੍ਰਵਾਹੈਃ
ਗੜਗੜਾਹਟਾਂ, ਮਕਰਾਂ ਦੀ ਟਕਰ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼-ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਤੰਗ ਤੇ ਖਤਰਨਾਕ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਂ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਤੇ ਵਗਦੀਆਂ ਸਨ।
ਸ਼ੈਲਾਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਗਰੁਡਾਚਲਮਾਲਿਤੋਚ੍ਚਨਾਗਾਙ੍ਗਨਾਸੁਰਗਣਾਙ੍ਗਨਮ੍ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ । ਆਸੀਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਜਲਧਿਭਿਃ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਪੂਰੈਃ ਪੂਰ੍ਣਂ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਦਿਨਕਰੈਃ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਅਨ੍ਧਕਾਰੈਃ
ਆਕਾਸ਼ ਪਹਾੜਾਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਨਾਗਾਂ ਅਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇੱਕ ਪਲ ਕਾਲਾ ਆਕਾਸ਼ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਪਲ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਪਲ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਗਰੁਡਗੁਡਗੁਡਾਕੁਲਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਵਿਸृਤਹੇਤਿਹੁਤਾਸ਼ਪਰ੍ਵਤੌਘੈਃ । ਜਗਦ੍ ਅਭਵਦ੍ ਅਸਹ੍ਯਕਲ੍ਪਕਾਲਜ੍ਵਲਿਤਸੁਰਾਲਯਭੂਤਲਾਨ੍ਤਰਾਲਮ੍
ਗਰੁੜ ਦੀ ਗੂੰਜ ਆਕਾਸ਼ 'ਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਵਗਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਸਾਰੇ ਥਾਂ ਕਲਪ ਦੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਰਹੇ ਸਨ। ਸੰਸਾਰ ਬੜੀ ਔਖੀ ਹਾਲਤ 'ਚ ਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਉਦਪਤਨ੍ ਵਸੁਧਾਤਲਤੋ ऽਸੁਰਾ ਗਗਨਮ੍ ਅਦ੍ਰਿਤਟਾਦ੍ ਇਵ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ । ਅਤਿਬਲਾਦ੍ ਅਪਤਨ੍ ਵਿਬੁਧਾ ਭੁਵਿ ਪ੍ਰਲਯਚਾਲਿਤਸ਼ੈਲਸ਼ਿਲਾ ਇਵ
ਅਸੁਰ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉੱਡ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਡਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਦੇਵਤਾ, ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਾਰ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਪੱਥਰ ਹਿਲ ਕੇ ਥੱਲੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਰੀਰਰੂਢੋਨ੍ਨਤਹੇਤਿਵृਕ੍ਸ਼ਵਨਾਵਲੀਲਗ੍ਨਮਹਾਗ੍ਨਿਦਾਹਾਃ । ਸੁਰਾਸੁਰਾਃ ਪ੍ਰਾਪੁਰ੍ ਅਥਾਮ੍ਬਰਾਨ੍ਤਃ ਕਲ੍ਪਾਨਿਲਾਨ੍ਦੋਲਿਤਸ਼ੈਲਸ਼ੋਭਾਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਉੱਚੇ ਹਿੱਸੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਕਲਪ ਦੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਪਹਾੜ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸੁਰਾਸੁਰਾਦ੍ਰੀਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਰੀਰਮੁਕ੍ਤੈ ਰਕ੍ਤਪ੍ਰਵਾਹੈਰ੍ ਅਭਿਤੋ ਭ੍ਰਮਦ੍ਭਿਃ । ਬਭਾਰ ਪੂਰ੍ਣਂ ਪਰਿਤੋ ऽਮ੍ਬਰਾਬ੍ਧਿਸ੍ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਰੁਣੋਦ੍ਯਚ੍ਛਤਗਙ੍ਗਮ੍ ਅਙ੍ਗਮ੍
ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਤੋਂ ਵਗਦੀ ਲਾਲ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਭਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਸਵੇਰ ਦੀ ਲਾਲ ਗੰਗਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ, ਜੋ ਸਾਰਾ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਗਿਰਿਵਰ੍षਣਮ੍ ਅਮ੍ਬੁਵਰ੍षਣਂ ਵਿਵਿਧੋਗ੍ਰਾਯੁਧਵਰ੍षਣਂ ਤਥਾ । ਵਿषਮਾਸ਼ਨਿਵਰ੍षਣਂ ਚ ਤੇ ਸ਼ਮਮ੍ ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਮ੍ ਅਥਾਗ੍ਨਿਵਰ੍षਣਮ੍
ਉਥੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵੀ ਹੋਈ; ਉਥੇ ਅਣਸਮਝ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਫਿਰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।
ਅਨਯਨ੍ ਨਯਮਾਰ੍ਗਕੋਵਿਦਾ ਦਲਿਤਾਸ਼ੇषਗਿਰੀਨ੍ਦ੍ਰਭਿਤ੍ਤਯਃ । ਸਸृਜੁਸ਼੍ ਚ ਸਮਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਕਕੁਬਙ੍ਗੇष੍ਵ੍ ਇਵ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਣਮ੍
ਜੰਗ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਇਕੱਠੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਟਾਹਣਿਆਂ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਪੈ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਦੇਵਾਸੁਰਾਸ੍ ਸਰਸਸਙ੍ਗਰਸਮ੍ਭ੍ਰਮਾਰ੍ਤਾ ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਮ੍ ਅਙ੍ਗਦਲਨਾਕੁਲਹੇਤਿਹਸ੍ਤਾਃ । ਦਾਮੇਨ੍ਦ੍ਰਡਿਮ੍ਬਦਹਨਾਃ ਪृਥੁਪੀਠਪੀਠੈਃ ਕੀਰ੍ਣਾਸृਜੋ ਨਭਸਿ ਬਭ੍ਰਮੁਰ੍ ਆਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਤਃ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਾਖਸ, ਜੰਗ ਦੇ ਹਲਚਲ ਨਾਲ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਚਮਕਦੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਅਸਨੀਆਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਤੇ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵੰਡਦੇ।
ਛਿਨ੍ਨੈਸ਼੍ ਸ਼ਿਰਃਕਰਭੁਜੋਰੁਭਰੈਰ੍ ਭ੍ਰਮਦ੍ਭਿਰ੍ ਆਕਾਸ਼ਕੋਸ਼ਸ਼ਲਭੈਰ੍ ਅਸ਼ਿਵੈਸ੍ ਤਦਾਨੀਮ੍ । ਆਸੀਜ੍ ਜਗਜ੍ਜਠਰਮ੍ ਅਭ੍ਰਵਰੈਰ੍ ਇਵੋਗ੍ਰੈਰ੍ ਆਭਾਸ੍ਕਰਂ ਸ੍ਥਗਿਤਦਿਕ੍ਤਟਸ਼ੈਲਜਾਲਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਪੇਟ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਸਿਰ, ਹੱਥ, ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਰਾਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਹੋਏ ਭਿਆਨਕ ਟिडਡੀਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ, ਤੇ ਘਣੇ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਬਰ ਹੋ ਕੇ ਸੂਰਜ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮਤ੍ਤਾਨਲਂ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਜਲਾਨਿਲਾਰ੍ਕਂ ਦਲਦ੍ਵਨਂ ਸ਼ੀਰ੍ਣਸੁਰਾਸੁਰੌਘਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਮ੍ ਆਖਣ੍ਡਿਤਕੁਡ੍ਯਕੋਣਮ੍ ਅਕਾਲਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਕਰਾਲਮ੍ ਆਸੀਤ੍
ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਜੰਗਲੀ ਅੱਗ, ਉਲਝੀ ਹੋਈ ਪਾਣੀ, ਹਵਾ ਤੇ ਸੂਰਜ, ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਜੰਗਲ, ਨਸ਼ਟ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਾਖਸ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਕੋਨੇ ਅਟੁੱਟ ਰਹੇ।
ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਭृਸ਼ਂ ਭ੍ਰਮਿਤਦਿਕ੍ਤਟਮ੍ ਅਦ੍ਰਿਕੂਟੈਰ੍ ਆਤ੍ਮਪ੍ਰਮਾਣਘਨਹੇਤਿਹਤੈ ਰਣਦ੍ਭਿਃ । ਕੂਜਦ੍ਭਿਰ੍ ਆਰ੍ਤਿਭਿਰ੍ ਇਵੋਗ੍ਰਗੁਹੌਘਵਾਤੈਃ ਕ੍ਰਨ੍ਦਦ੍ਭਿਰ੍ ਆਪਤਿਤਸਿਂਹਰਵੈਰ੍ ਅਦਭ੍ਰੈਃ
ਉਥੇ ਹਾਲਤ ਬਹੁਤ ਖਰਾਬ ਸੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਉਲਝ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਬਾਘਾਂ ਦੀਆਂ ਦਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਹਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਟਕਰਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਕੰਬ ਪਿਆ ਹੋਵੇ।
ਮਾਯਾਨਦੀਜਲਧਿਯੋਧਘਨਾਗ੍ਨਿਦਾਹੈਰ੍ ਵृਕ੍ਸ਼ੈਸ੍ ਸੁਰਾਸੁਰਸ਼ਵੈਰ੍ ਅਚਲੈਸ਼੍ ਸ਼ਿਲੌਘੈਃ । ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਰਸ਼ਕ੍ਤਿਗਦਾਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਵਾਤਾਵਕੀਰ੍ਣਵਨਪਰ੍ਣਵਦ੍ ਅਮ੍ਬਰਾਨ੍ਤਃ
ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਮਾਇਆ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਧੂੰਏਂ ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਬੱਦਲ, ਦਰੱਖਤ, ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਵਰਖਾਂ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਸਿਰ, ਤੀਰ, ਭਾਲੇ, ਗਦਾ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ਸਤਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡਦੇ ਹਨ।
ਅਦ੍ਰੀਨ੍ਦ੍ਰਪਕ੍ਸ਼ਪਰਿਮਾਣਗਮਾਗਮੈਕਦੁਰ੍ਵਾਰਹਸ੍ਤਤਲਦਾਰੁਣਤਾਡਨੈਰ੍ ਦ੍ਰਾਕ੍ । ਆਸੀਤ੍ ਪਤਦ੍ਭਟਸ਼ਰੀਰਗਿਰੀਨ੍ਦ੍ਰਘਾਤਵਿਭ੍ਰष੍ਟਦੇਵਪੁਰਪੂਰ੍ਣਜਲਾਰ੍ਣਵੌਘਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪਰ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ ਜਾਂ ਜਾਣਾ ਰੋਕਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੰਗੀਰਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਸੂਰਮਿਆਂ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਥੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗਾ ਪਾਣੀ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਕੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਵਗ ਪਿਆ।
ਘਨਘੁਙ੍ਘੁਮਪੂਰਿਤਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾ ਕ੍ਸ਼ਤਜਾਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਭੂਧਰਾਨ੍ਤਰਾਲਾ । ਰੁਧਿਰਹ੍ਰਦਵृਤ੍ਤਿਵਰ੍ਤਿਨੀ ਵਾ ਭੁਵਨਾਭੋਗਗੁਹਾ ਤਦਾਕੁਲਾਭੂਤ੍
ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਘਣੀ ਗੂੰਜ ਤੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਧੋਤੇ ਹੋਏ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਆ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਗਤ-ਗੁਫਾ, ਜਿਵੇਂ ਖੂਨ ਦੇ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਭੰਵਰਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਹਲਚਲ ਮਚੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਨਨ੍ਤਦਿਕ੍ਪ੍ਰਸਰਵਿਕਾਰਕਾਰਿਣੀ ਕ੍ਸ਼ਯੋਦਯੋਨ੍ਮੁਖਸੁਖਦੁਃਖਦਾਯਿਨੀ । ਰਣਕ੍ਰਿਯਾਸੁਰਸੁਰਸਙ੍ਘਸਙ੍ਕਟਾ ਤਦਾਭਵਤ੍ ਖਲੁ ਸਦृਸ਼ੀਹ ਸਂਸृਤੇਃ
ਉਹ ਜੰਗ ਦਾ ਹੜ੍ਹ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਰਲੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਅੰਤ ਰਹਿਤ ਫੈਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਦੁੱਖ, ਬਣਤਰ ਤੇ ਨਾਸ ਦੋਵੇਂ ਦਿੱਤੇ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੋ ਗਿਆ।