ਯੇ ਹਿ ਨਿਰ੍ਵਾਸਨਾ ਧੀਰਾਸ੍ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਾਸਕ੍ਤਬੁਦ੍ਧਯਃ । ਨ ਹृष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨ ਕੁਪ੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੁਰ੍ਜਯਾਸ੍ ਤੇ ਮਹਾਧਿਯਃ
ਜੋ ਧੀਰ ਲੋਕ ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਹਰ ਥਾਂ ਅਟਕਦੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਨਾ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਗੁੱਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਐਸੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯਾਨ੍ਤਰ੍ਵਾਸਨਾਰਜ੍ਜ੍ਵਾ ਗ੍ਰਨ੍ਥਿਬਨ੍ਧਸ਼੍ ਸ਼ਰੀਰਿਣਃ । ਮਹਾਨ੍ ਅਪਿ ਬਹੁਜ੍ਞੋ ऽਪਿ ਸ ਬਾਲੇਨਾਪਿ ਜੀਯਤੇ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅੰਦਰ ਲੁਕੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਮਨ ਗੁੰਝਲ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਚਾਹੇ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਵੱਡਾ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਵੀ ਹਰਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਯਂ ਸੋ ऽਹਮ੍ ਇਦਂ ਮੇ ਤਦ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਆਕਲਿਤਕਲ੍ਪਨਃ । ਆਪਦਾਂ ਪਾਤ੍ਰਤਾਮ੍ ਏਤਿ ਪਯਸਾਮ੍ ਇਵ ਸਾਗਰਃ
ਜੋ ਹਰ ਵੇਲੇ ਸੋਚਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਇਹ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਹ ਹੈ', ਉਹ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦਾ ਪਾਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਣੀ ਲਈ।
ਇਯਨ੍ਮਾਤ੍ਰਪਰਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨੋ ਯੇਨਾਤ੍ਮਾਭਵ੍ਯਭਾਵਿਤਃ । ਸ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋ ऽਪਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪਰਾਂ ਕृਪਣਤਾਂ ਗਤਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਇਥੇ ਹੀ ਸੀਮਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਿਕੰਮਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਹਰ ਥਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਬੇਬਸੀ ਵਿਚ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਨ੍ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਰਮੇਯਸ੍ਯ ਯੇਨੇਯਤ੍ਤਾ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤਾ । ਆਤ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਤੇਨਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨੈਵਾਵਸ਼ੀਕृਤਃ
ਜਿਸਨੇ ਅਨੰਤ ਤੇ ਅਣਮਾਪਣ ਵਾਲੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸੀਮਤ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ।
ਆਤ੍ਮਨੋ ਵ੍ਯਤਿਰਿਕ੍ਤਂ ਯਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ । ਤਤ੍ਰੋਪਾਦੇਯਭਾਵੇਨ ਬਦ੍ਧਾ ਭਵਤਿ ਭਾਵਨਾ
ਆਤਮ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਤਿੰਨ ਜਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੋਚ ਮਨ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਆਸ੍ਥਾਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਾਨਾਂ ਦੁਃਖਾਨਾਂ ਕਾਰਣਂ ਵਿਦੁਃ । ਅਨਾਸ੍ਥਾਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਅਭਿਤਸ੍ ਸੁਖਾਨਾਂ ਕਾਰਣਂ ਵਿਦੁਃ
ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਿਰਫ ਲਗਾਵ ਹੀ ਅਣਗਿਣਤ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਅਰਤਾ ਹੀ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਦਾਮਵ੍ਯਾਲਕਟਾ ਯਾਵਦ੍ ਅਨਾਸ੍ਥਾ ਭਾਵਸਂਸ੍ਥਿਤੌ । ਤਾਵਨ੍ ਨ ਨਾਮ ਜੇਯਾ ਵੋ ਮषਕਾਣਾਮ੍ ਇਵਾਨਿਲਾਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਅੰਦਰਲੀ ਹਾਲਤ ਵਲ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਰਹੇ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਤੋੜੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਮੱਛਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦੀ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਵਾਸਨਯਾ ਜਨ੍ਤੁਰ੍ ਦੀਨਤਾਮ੍ ਅਨੁਯਾਤਯਾ । ਜਿਤੋ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਥਾ ਤੁ ਮषਕੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਮਰਾਚਲਃ
ਜੀਵ ਅੰਦਰਲੇ ਵਾਸਨਾਂ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੱਛਰ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਵਾਸਨਾ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਚਾਯਾਤਿ ਦੀਨਤਾ । ਗੁਣਾਗੁਣਾਨੁਵਿਦ੍ਧਤ੍ਵਂ ਸਤੋ ਦृष੍ਟਂ ਹਿ ਨਾਸਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਾਸਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗੁਣ ਤੇ ਅਵਗੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਮੌਜੂਦ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦਿਖਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਕਿ ਨਾ-ਮੌਜੂਦ ਵਿੱਚ।
ਅਯਂ ਸੋ ऽਹਂ ਮਮੇਦਂ ਚੇਤ੍ਯ੍ ਏਵਮ੍ ਅਨ੍ਤਸ੍ ਸ੍ਵਵਾਸਨਾਮ੍ । ਯਥਾ ਦਾਮਾਦਯਸ਼੍ ਸ਼ਕ੍ਰ ਭਾਵਯਨ੍ਤਿ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਅੰਦਰੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਵਾਸਨਾ ਨਾਲ 'ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਂ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ' ਸੋਚਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਰੱਸੀਆਂ ਮਨ ਨੂੰ ਜਕੜ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਤੂੰ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰ।
ਯਾ ਯਾ ਜਨਸ੍ਯ ਵਿਪਦੋ ਭਾਵਾਭਾਵਦਸ਼ਾਸ਼੍ ਚ ਯਾਃ । ਤृष੍ਣਾਕਰਞ੍ਜਵਲ੍ਲ੍ਯਾਸ੍ ਤਾ ਮਞ੍ਜਰ੍ਯਃ ਕਟੁਕੋਮਲਾਃ
ਜੋ ਵੀ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਜਾਂ ਹੋਣ-ਨਾ-ਹੋਣ ਦੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਤਮੰਨਾ ਦੀ ਲਤਾ ਦੇ ਕੜਵੇ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਫੁੱਲ ਹਨ।
ਵਾਸਨਾਤਨ੍ਤੁਬਦ੍ਧੋ ऽਯਂ ਲੋਕੋ ਵਿਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ । ਸਾ ਸੁਵृਦ੍ਧਾਤਿਦੁਃਖਾਯ ਸੁਖਾਯੋਚ੍ਛੇਦਮ੍ ਆਗਤਾ
ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵਾਸਨਾ ਦੀਆਂ ਤੰਦਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਵਾਸਨਾ ਬਹੁਤ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਇਹ ਮੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੁਖ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧੀਰੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਤਿਬਹੁਜ੍ਞੋ ऽਪਿ ਕੁਲਜੋ ऽਪਿ ਮਹਾਨ੍ ਅਪਿ । ਤृष੍ਣਯਾ ਬਧ੍ਯਤੇ ਜਨ੍ਤੁਸ੍ ਸਿਂਹਸ਼੍ ਸ਼ृਙ੍ਖਲਯਾ ਯਥਾ
ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਹੋਵੇ, ਚਾਹੇ ਵੱਡੇ ਘਰ ਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਹਾਨ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਲੋਭ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਂਧ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਜੰਜੀਰ ਨਾਲ ਬਾਂਧਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਹਪਾਦਪਸਂਸ੍ਥਸ੍ਯ ਹृਦਯਾਲਯਸ਼ਾਯਿਨਃ । ਤृष੍ਣਾ ਚਿਤ੍ਤਖਗਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਵਾਗੁਰਾ ਪਰਿਕਲ੍ਪਿਤਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦਿਲ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਲਈ ਲੋਭ ਦੀ ਜਾਲ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ।
ਦੀਨੋ ਵਾਸਨਯਾ ਲੋਕਃ ਕृਤਾਨ੍ਤੇਨਾਪਕृष੍ਯਤੇ । ਰਜ੍ਜ੍ਵੇਵ ਬਾਲੇਨ ਖਗੋ ਵਿਵਸ਼ੋ ऽਨਿਸ਼ਮ੍ ਉਚ੍ਛ੍ਵਸਨ੍
ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵਾਂ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਕਿਸਮਤ ਵਲੋਂ ਖਿੱਚੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਪੰਛੀ, ਬੱਚੇ ਵਲੋਂ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਲਮ੍ ਆਯੁਧਭਾਰੇਣ ਸਙ੍ਗਰਭ੍ਰਮਣੇਨ ਚ । ਵਾਸਨਾਂ ਸਵਿਪਰ੍ਯਾਸਾਂ ਯੁਕ੍ਤ੍ਯੈਵ ਤ੍ਵਂ ਰਿਪੋਃ ਕੁਰੁ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਅਤੇ ਲੜਾਈ ਦੀ ਉਲਝਣ ਹੁਣ ਕਾਫੀ ਹੋਈ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਹੀ ਵੈਰੀ, ਜੋ ਸੁਭਾਵ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਉਲਟ ਗੱਲ ਹੈ, ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਕਰ।
ਅਨ੍ਤਰਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤੇ ਧੈਰ੍ਯੇ ਰਿਪੋਰ੍ ਅਮਰਨਾਯਕਾਃ । ਨ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਨ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਨ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਜਯਨ੍ਤਿ ਵਃ
ਜਦੋਂ ਅੰਦਰਲੀ ਠਿਰਕਣ ਹਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਅਮਰ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ — ਨਾ ਹਥਿਆਰ, ਨਾ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥ, ਨਾ ਹੀ ਤੀਰ-ਧਨੁਸ਼ — ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਦਾਮਵ੍ਯਾਲਕਟਾਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਏਤੇ ਯੁਦ੍ਧਾਭ੍ਯਾਸਵਸ਼ੇਨ ਚ । ਅਹਙ੍ਕਾਰਮਯੀਮ੍ ਅਨ੍ਤਸ੍ ਤੇ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਾਸਨਾਮ੍
ਇਹ ਰੱਸੀਆਂ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਚਾਬੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੇ ਲੜਾਈ ਦੀ ਆਦਤ ਨਾਲ, ਇਹ ਅੰਦਰੋਂ ਤੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੀ ਵਾਸਨਾ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਯਦਿ ਤੇ ਯਨ੍ਤ੍ਰਪੁਰੁषਾਸ਼੍ ਸ਼ਮ੍ਬਰੇਣ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾਃ । ਵਾਸਨਾਂ ਨਾਸ਼੍ਰਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਦ੍ ਅਜਯ੍ਯਤਾਮ੍
ਜੇ ਉਹ ਯੰਤਰ-ਜਨ, ਜੋ ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਬਣਾਏ ਹਨ, ਵਾਸਨਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਫੜਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਜੈਯ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ ਤਾਵਦ੍ ਯੁਕ੍ਤਿਯੁਦ੍ਧੇਨ ਤਾਨ੍ ਪ੍ਰਬੋਧਯਤਾਮਰਾਃ । ਯਾਵਦ੍ ਅਭ੍ਯਾਸਵਸ਼ਤੋ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਵਾਸਨਾਃ
ਇਸ ਲਈ, ਸਮਝ ਦੀ ਲੜਾਈ ਨਾਲ ਉਹ ਅਮਰ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਜਗਾਓ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਆਦਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਾਸਨਾ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ।
ਤਤੋ ਵਧ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਵਤਾਂ ਬਦ੍ਧਭਾਵਨਾਃ । ਤृष੍ਣਾਪ੍ਰੋਤਾਸ਼ਯਾ ਲੋਕੇ ਨ ਕੇਚਨ ਨਪੇਲਵਾਃ
ਫਿਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਜੇ ਉਹ ਲਾਲਚ ਦੀ ਉਮੀਦ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਵੇ।
ਸਮਵਿषਮਮ੍ ਇਦਂ ਜਗਤ੍ ਸਮਗ੍ਰਂ ਸਮੁਪਗਤਂ ਸ੍ਥਿਰਤਾਂ ਸ੍ਵਵਾਸਨਾਤਃ । ਚਲਤਿ ਚ ਲਹਰੀਭਰੋ ਯਥਾਬ੍ਧਾਵ੍ ਅਤ ਇਹ ਸੈਵ ਚਿਕਿਤ੍ਸ੍ਯਤਾਂ ਪ੍ਰਯਾਤਾ
ਇਹ ਦੁਨੀਆ, ਚੰਗੀ ਤੇ ਮਾੜੀ ਦੋਵੇਂ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਆਦਤਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਤੇ ਇਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹਿਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਉਹੀ ਆਦਤ ਦੂਰ ਕਰਨੀ ਤੇ ਖਤਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸੁਰਾਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ ਸ੍ਵਾਮ੍ ਅਭਿਤੋ ਦਿਸ਼ਮ੍ । ਕਮਲਾਮੋਦਮ੍ ਆਦਾਯ ਵਨਮਾਲਾਮ੍ ਇਵਾਨਿਲਾਃ
ਦੇਵਤੇ, ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਪਾਸੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਜੰਗਲ ਦੀ ਮਾਲਾ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦਿਨਾਨਿ ਕਤਿਚਿਤ੍ ਸ੍ਵੇषੁ ਕਾਨ੍ਤੇषੁ ਸ੍ਥਿਰਕਾਨ੍ਤਿषੁ । ਦ੍ਵਿਰੇਫਾ ਇਵ ਪਦ੍ਮੇषੁ ਮਨ੍ਦਿਰੇषੁ ਵਿਸ਼ਸ਼੍ਰਮੁਃ
ਕਈ ਦਿਨ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਭੌਂਰੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ 'ਚ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕਞ੍ਚਿਤ੍ ਕਾਲਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮੋਦਯਕਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਚਕ੍ਰੁਰ੍ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਪ੍ਰਲਯਾਭ੍ਰਰਵੋਪਮਮ੍
ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬੀਤਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਪਾਈ ਜੋ ਆਤਮਾ ਦੇ ਉਤ्थਾਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਡੋਲ ਵਜਾਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਲਿਆਨ ਦੇ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੀ।
ਅਥ ਦੈਤ੍ਯੈਸ੍ ਸਹ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਤੈਃ ਪਾਤਾਲਤਲੋਤ੍ਥਿਤੈਃ । ਕਾਲਕ੍ਸ਼ੇਪਕਰਂ ਘੋਰਂ ਪੁਨਰ੍ ਯੁਦ੍ਧਮ੍ ਅਵਰ੍ਤਤ
ਫਿਰ, ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਜੋ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਉੱਠੇ ਸਨ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਲੰਬਾ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਜੰਗ ਮੁੜ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ।
ਵਵੁਰ੍ ਅਸਿਸ਼ਰਸ਼ਕ੍ਤਿਮੁਦ੍ਗਰੌਘਾ ਮੁਸੁਲਗਦਾਪਰਸ਼ੂਗ੍ਰਚਕ੍ਰਸਙ੍ਘਾਃ । ਅਸ਼ਨਿਗਿਰਿਸ਼ਿਲਾਹੁਤਾਸ਼ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਅਹਿਗਰੁਡਾਦਿਮੁਖਾਨਿ ਚਾਯੁਧਾਨਿ
ਤਲਵਾਰਾਂ, ਤੀਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਗਦਿਆਂ, ਮੁਸਲ, ਕੁਟਾਰੀ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਚੱਕਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਗੀਆਂ; ਬਿਜਲੀ, ਪਹਾੜ, ਪੱਥਰ, ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ, ਤੇ ਸੱਪ, ਗਰੁੜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਵਗ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮਾਯਾਕृਤਾਯੁਧਮਹਾਮ੍ਬੁਘਨਪ੍ਰਵਾਹਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪ੍ਰਤਿਦਿਸ਼ਂ ਪਰਿਨਿਰ੍ਜਗਾਮ । ਪਾषਾਣਪਰ੍ਵਤਮਹੀਤਟਵृਕ੍ਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾਮ੍ਬੁਪੂਰਘਨਘੋषਵਤੀ ਨਦੀ ਦ੍ਰਾਕ੍
ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣੀ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਦਰਿਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਗੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਣਗਿਣਤ ਪੱਥਰ, ਪਹਾੜ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਦੇ ਦਰੱਖਤ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਗੜਗੜਾਹਟਾਂ।
ਮਧ੍ਯਪ੍ਰਵਾਹਵਹਦੁਲ੍ਮੁਕਸ਼ੂਲਸ਼ੈਲਪ੍ਰਾਸਾਸਿਕੁਨ੍ਤਸ਼ਰਤੋਮਰਮੁਦ੍ਗਰੇਣ । ਗਙ੍ਗੋਪਮਾਮ੍ਬੁਵਲਿਤਾਮਰਮਨ੍ਦਿਰੇਣ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਦਿਕ੍ਸ਼੍ਵ੍ ਅਸ਼ਨਿਵਰ੍षਣਕਰ੍षਣੇਨ
ਚਮਕਦੇ ਮਸ਼ਾਲਾਂ, ਭਾਲੇ, ਪੱਥਰ, ਬਰਛੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਤੀਰ, ਗੇਂਦੀਆਂ ਤੇ ਗਦਾ, ਇਹ ਸਭ ਗੰਗਾ ਵਰਗੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਅਸਮਾਨੀ ਮਹਿਲਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਹਰ ਪਾਸੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।