ਵਜ੍ਰਪ੍ਰਹਾਰਾਵਿਰਤਮ੍ਰਿਯਮਾਣਮਹਾਸੁਰਮ੍ । ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਮਰਮਹਾਵਿਦ੍ਯਾਜਾਯਮਾਨਾਪਰਾਸੁਰਮ੍
ਵਜਰਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਦੈਤ ਲਗਾਤਾਰ ਮਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਪਰ ਸ਼ੁਕਰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮੰਤ੍ਰ-ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਹੋਰ ਦੈਤ ਜਨਮ ਲੈ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ੁਭਗ੍ਰਹਮਹਾਕੇਤੁਪਾਲਿਤਾਨਾਮ੍ ਇਤਸ੍ ਤਤਃ । ਉਤ੍ਪਾਤਮਙ੍ਗਲੌਘਾਨਾਂ ਯੁਦ੍ਧੈਰ੍ ਉਦ੍ਧਤਕਨ੍ਧਰਮ੍
ਚੰਗੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪੁੰਜੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਹੇਠਾਂ, ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ, ਲੜਾਈਆਂ ਨੇ ਸ਼ਗਨ ਤੇ ਅਸੂਬੇ ਦੀ ਭੀੜ ਦੀ ਗਰਦਨ ਉਚੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸਾਦ੍ਰਿਖੋਰ੍ਵੀਸਮੁਦ੍ਰਦ੍ਯੁ ਜਗਦ੍ ਰੁਧਿਰਵਾਰਿਭਿਃ । ਫੁਲ੍ਲੈਕਕਿਂਸ਼ੁਕਵਨਂ ਕੁਰ੍ਵਦ੍ ਦੁਰ੍ਵਾਰਵੈਰਤਃ
ਪਹਾੜਾਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਅਸਮਾਨ ਸਮੇਤ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਇੱਕ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਇਕੱਲੇ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗਣੀ ਲੱਗੀ, ਅਟੱਲ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਕਰਕੇ।
ਪਰ੍ਵਤਪ੍ਰਤਿਮਾਸਙ੍ਖ੍ਯਸ਼ਵਪੂਰ੍ਣਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍ । ਸਮਗ੍ਰਤਰੁਸ਼ਾਖਾਂਸਲਮ੍ਬਲੋਲਮਹਾਸ਼ਵਮ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਸਾਰੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤੇ ਤਣਿਆਂ 'ਤੇ ਲਟਕਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਝੂਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਨੀਯਮਾਨੈਸ੍ ਸ੍ਵਵਾਤਾਕ੍ਤੈਃ ਪਕ੍ਸ਼ਪੁष੍ਪਲਸਤ੍ਫਲੈਃ । ਤਾਲੋਤ੍ਤਾਲੈਸ਼੍ ਸ਼ਰਵ੍ਰਾਤਵਨੈਰ੍ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਨਭਸ੍ਤਲਮ੍
ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡਦੇ ਹੋਏ, ਪੰਖ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਉੱਚੇ ਤਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਸਨ।
ਪਰ੍ਵਤਪ੍ਰਤਿਮਾਸਙ੍ਖ੍ਯਕਬਨ੍ਧਵਨਬਾਹੁਭਿਃ । ਨृਤ੍ਯਦ੍ਭਿਃ ਪਤਿਤਾਮ੍ਭੋਦਵਿਮਾਨਸੁਰਤਾਰਕਮ੍
ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ, ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾਇਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਪਰੀਆਂ ਤੇ ਤਾਰੇ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਹੇਠਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
ਸ਼ਰਸ਼ਕ੍ਤਿਗਦਾਪ੍ਰਾਸਪਟ੍ਟਿਸਪ੍ਰੋਤਪਰ੍ਵਤਮ੍ । ਲੋਕਸਪ੍ਤਕਵਿਭ੍ਰष੍ਟਕੁਡ੍ਯਖਣ੍ਡਾਚਿਤਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰ, ਭਾਲੇ, ਗਦੇ, ਬਰਛੇ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਤੇ ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਡਿੱਗੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਨਾਰਤਰਸਨ੍ਮਤ੍ਤਕਲ੍ਪਾਭ੍ਰਦृਢਦੁਨ੍ਦੁਭਿ । ਪृष੍ਠਸ਼ਬ੍ਦਸ਼੍ਰਵੋਨ੍ਨਾਦਪਾਤਾਲਤਲਵਾਰਣਮ੍
ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਡੂਬੀ ਹੋਈ, ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਲੀ ਜੰਗ ਦੇ ਡੋਲਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਮੋਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਇੰਨੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜੀ ਕਿ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਤੱਕ ਹਿਲ ਗਏ।
ਵਿਨਾਯਕਕਰਾਕृष੍ਟਦੀਰ੍ਘਦਾਨਵਪਰ੍ਵਤਮ੍ । ਏਕਦਿਕ੍ਤਟਨਿਸ੍ਸ੍ਪਨ੍ਦਸਿਦ੍ਧਸਾਧ੍ਯਮਰੁਦ੍ਗਣਮ੍
ਵਿਨਾਇਕ ਵਰਗੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਖਿੱਚ ਕੇ ਸੁੱਟੇ ਗਏ; ਤੇ ਇੱਕ ਪਾਸੇ, ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਵਾਯੂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਸ਼ਚਲ ਖੜੇ ਸਨ।
ਪਲਾਯਮਾਨਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਨ੍ਨਰਾਮਰਚਾਰਣਮ੍ । ਸ਼ਵੀਭੂਤਕ੍ਸ਼ਤਕ੍ਸ਼ੀਣਪਤਦ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਾਯਕਮ੍
ਗੰਧਰਵ, ਕਿੰਨਰ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਜ਼ਖਮੀ ਤੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਮਰ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਕਿਞ੍ਚਿਲ੍ਲਬ੍ਧਜਯਪ੍ਰਾਯਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਦੂਯਮਾਨਸੁਰਾਨੀਕਮ੍ ਏਕਾਨ੍ਤੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਵਾਸਵਮ੍
ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਲਗਭਗ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਤਬਾਹ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਇਕੱਲਾ, ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਖੜਾ ਸੀ।
ਉਤ੍ਤਰਾਸ਼ਾਮਿਲਦ੍ਵਹ੍ਨਿਰਕ੍ਤਹੇਤਿਬृਹਤ੍ਪ੍ਰਭਮ੍ । ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਸ਼ਣਂ ਲਸਦ੍ਦਾਹਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤਿਮਿਰੋਲ੍ਬਣਮ੍
ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਲਾਲ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਇਕ ਭੜਕਦੀ ਅੱਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਲਪਟਾਂ ਹਰ ਵੇਲੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਵਵੁਰ੍ ਅਸ਼ਨਿਨਿਪਾਤਪਿਣ੍ਡਿਤਾਙ੍ਗਾ ਦਲਿਤਸ਼ਿਲਾਸ਼ਕਲਾ ਦਿਸ਼ਾਂ ਮੁਖੇषੁ । ਪ੍ਰਲਯਸਮਯਸੂਚਕਾਸ੍ ਸੁਰਾਣਾਮ੍ ਉਰੁਤਰਘਰ੍ਘਰਘਸ੍ਮਰਾਸ੍ ਸਮੀਰਾਃ
ਹਵਾ ਵੱਡੇ ਅਜਗਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਹੋਈ ਚੌਫੇਰੇ ਵਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਝਲਦੇ ਸਰੀਰ ਚੌਕਾਂ 'ਚ ਉਡ ਰਹੇ ਸਨ—ਇਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਸਨ।
ਵਹਤ੍ਸ੍ਵ੍ ਅਸृਕ੍ਪ੍ਰਵਾਹੇषੁ ਗਙ੍ਗਾਪੂਰੇष੍ਵ੍ ਇਵਾਮ੍ਬਰਾਤ੍ । ਦਾਮ੍ਨਿ ਵੇष੍ਟਿਤਦੇਵੌਘੇ ਮੁਕ੍ਤਕ੍ਸ਼੍ਵੇਡਾਘਨਾਰਵੇ
ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਦਾ ਵੱਡਾ ਵਹਾਵ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਹ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਗਰਜਦੇ ਹੋਏ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਚੀਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵ੍ਯਾਲੇ ਨਿਜਕਰਾਕृष੍ਟਿਪਿष੍ਟਸਰ੍ਵਸੁਰਾਲਯੇ । ਕਟੇ ਕਠਿਨਸਂਰਮ੍ਭਸਙ੍ਗਰਾਚ੍ਛਾਦਿਤਾਮਰੇ
ਸੱਪ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ 'ਤੇ ਜੰਗ ਦੀ ਕਠੋਰ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਕਮਲ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਐਰਾਵਣੇ ਕ੍ਸ਼ੀਣਮਦੇ ਪਲਾਯਨਪਰਾਯਣੇ । ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧੇ ਦਾਨਵਾਨੀਕੇ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨ ਇਵ ਭਾਸ੍ਕਰੇ
ਜਦੋਂ ਏਰਾਵਤ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਭੱਜਣ ਦੀ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਦੁਪਹਿਰ ਦਾ ਸੂਰਜ ਕਾਲੀਆਂ ਘਟਾਂ ਵਿੱਚ ਘਿਰ ਜਾਵੇ।
ਪਤਿਤਾਰ੍ਧਾਯੁਧਾਙ੍ਗਾਨਿ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਦ੍ਰੁਧਿਰਾਣਿ ਚ । ਪਯਾਂਸੀਵ ਵਿਸੇਤੂਨਿ ਦੇਵਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅੰਗ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਲਹੂ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਟੁੱਟੇ ਬੰਧ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਭੱਜ ਗਏ।
ਦਾਮਵ੍ਯਾਲਕਟਾਸ੍ ਤਾਨਿ ਚਿਰਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਪਿ । ਅਨੁਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਲਸਨ੍ਨਾਦਮ੍ ਇਨ੍ਧਨਾਨੀਵ ਪਾਵਕਾਃ
ਉਹ ਰੱਸੀਆਂ, ਸੱਪ ਤੇ ਪੱਟੇ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਲੱਕੜੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦੀ ਹੋਵੇ।
ਅਨ੍ਵਿष੍ਟਾਨ੍ ਅਪਿ ਯਤ੍ਨੇਨ ਨਾਲਭਨ੍ਤਾਸੁਰਾਸ੍ ਸੁਰਾਨ੍ । ਘਨਜਾਲਵਨੋਡ੍ਡੀਨਾਨ੍ ਸਿਂਹਾ ਹਰਿਣਕਾਨ੍ ਇਵ
ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੱਭ ਨਾ ਸਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਘਣੀ ਘਟਾਂ ਵਿੱਚ ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਹਿਰਨ ਨੂੰ ਲੱਭ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਅਲਬ੍ਧੇष੍ਵ੍ ਅਮਰੌਘੇषੁ ਦਾਮਵ੍ਯਾਲਕਟਾਸ੍ ਤਦਾ । ਜਗ੍ਮੁਃ ਪਾਤਾਲਕੋਸ਼ਸ੍ਥਂ ਪ੍ਰਭੁਂ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾਸ਼ਯਾਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀਆਂ, ਉਹ ਰੱਸੀਆਂ, ਸੱਪ ਤੇ ਪਟੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਖਜਾਨੇ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਅਥ ਦੇਵਾ ਵਿषਣ੍ਣਾਸ੍ ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਆਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਵੈ ਯਯੁਃ । ਜਯੋਪਾਯਾਯ ਵਿਜਿਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮ੍ ਅਮਿਤੌਜਸਮ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਸੰਭਲ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਦਾ ਉਪਾਅ ਲੱਭਣ ਲਈ ਅਤਿ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਗਏ।
ਤੇषਾਮ੍ ਆਵਿਰਭੂਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਰਕ੍ਤਰਕ੍ਤਾਨਨਸ਼੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਸਾਯਂ ਰਕ੍ਤੀਕृਤਾਮ੍ਬੂਨਾਮ੍ ਅਬ੍ਧੀਨਾਮ੍ ਇਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਲਾਲ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਲਾਲ ਹੋਏ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਉੱਤੇ ਚੰਨ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤੇ ਸੁਰਾਸ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਤਮ੍ ਅਰ੍ਥਂ ਸ਼ਮ੍ਬਰੇਰਿਤਮ੍ । ਸਮ੍ਯਕ੍ ਪ੍ਰਕਥਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਦਾਮਵ੍ਯਾਲਕਟਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਜੋ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਦਾਮ, ਵਿਆਲ ਤੇ ਕਟਾ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਣ ਲੱਗੇ।
ਤਮ੍ ਆਕਰ੍ਣ੍ਯਾਖਿਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਚ ਵਿਚਾਰਵਿਤ੍ । ਉਵਾਚੇਦਂ ਸੁਰਾਨੀਕਮ੍ ਆਸ਼੍ਵਾਸਨਕਰਂ ਵਚਃ
ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੋਈ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।
ਹਨ੍ਤ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਸ਼ਮ੍ਬਰੇਣ ਹਰੇਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ । ਮਰ੍ਤਵ੍ਯਮ੍ ਅਮਰੇਸ਼ਸ੍ਯ ਤਤ੍ਕਾਲਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼੍ਯਤਾਮ੍
ਹਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਹਰੀ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ; ਤਕਦੀਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੋ।
ਦਾਮਵ੍ਯਾਲਕਟਾਨ੍ ਏਤਾਨ੍ ਅਦ੍ਯ ਤ੍ਵ੍ ਅਮਰਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਯੋਧਯਨ੍ਤਃ ਪਲਾਯਧ੍ਵਂ ਮਾਯਾਯੁਦ੍ਧੇਨ ਦਾਨਵਾਨ੍
ਅੱਜ, ਅਮਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਦਾਮਾ, ਵਿਆਲਾ ਤੇ ਕਟਾ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਲੜੋ, ਤੇ ਮਾਇਆ ਵਾਲੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਓ।
ਯੁਦ੍ਧਾਭ੍ਯਾਸਵਸ਼ਾਦ੍ ਏषਾਂ ਮਕੁਰਾਣਾਮ੍ ਇਵਾਸ਼ਯੇ । ਅਹਙ੍ਕਾਰਚਮਤ੍ਕਾਰਃ ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਮ੍ ਉਪੈष੍ਯਤਿ
ਲੜਾਈ ਦੀ ਆਦਤ ਕਰਕੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੀ ਸ਼ਾਨ, ਆਇਨੇ ਵਿਚ ਪਰਛਾਂਵੇ ਵਾਂਗ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੋਂ ਉਭਰੇਗੀ।
ਗृਹੀਤਵਾਸਨਾਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਏਤੇ ਦਾਮਵ੍ਯਾਲਕਟਾਸ੍ ਸੁਰਾਃ । ਸੁਜਯਾ ਵੋ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਜਾਲਲਗ੍ਨਾਃ ਖਗਾ ਇਵ
ਜਦੋਂ ਦਾਮ, ਵਿਆਲ ਤੇ ਕਟਾ ਦੇ ਯੋਧੇ ਵਾਸਨਾ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜਾਲ ਵਿਚ ਫਸੇ ਪੰਛੀ।
ਅਦ੍ਯ ਤ੍ਵ੍ ਅਵਾਸਨਾ ਏਤੇ ਸੁਖਦੁਃਖਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਧੈਰ੍ਯੇਣਾਰੀਨ੍ ਵਿਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤੋ ਦੇਵਦੁਰ੍ਜਯਤਾਂ ਗਤਾਃ
ਅੱਜ ਇਹ ਯੋਧੇ ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਸੁਖ ਤੇ ਦੁਖ ਤੋਂ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਅਜਿਹੀ ਅਜੈਯਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਵਾਸਨਾਤਨ੍ਤੁਬਦ੍ਧਾ ਯੇ ਆਸ਼ਾਪਾਸ਼ਵਸ਼ੀਕृਤਾਃ । ਵਸ਼੍ਯਤਾਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਤੇ ਲੋਕੇ ਰਜ੍ਜੁਬਦ੍ਧਾਃ ਖਗਾ ਇਵ
ਜੋ ਲੋਕ ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਧਾਗਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਦੂਜੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਪੰਛੀ।