ਜੁਘੂਰ੍ਣੁਰ੍ ਭਟਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਸਿਂਹਨਾਦਵਿਰਾਵਿਤਾਃ । ਪ੍ਰਲਯਾਨਿਲਸਮ੍ਪੂਰੈਸ੍ ਸਾਟ੍ਟਹਾਸਾ ਇਵਾਦ੍ਰਯਃ
ਉਹ ਲੜਾਕੇ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਲੜਾਈ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ ਥਰਥਰਾਉਂਦੇ, ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਹਵਾ ਦੇ ਝੋਕਿਆਂ ਵਿਚ ਹੱਸਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਡੋਲ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰੇਜੁਰ੍ ਆਤ੍ਮਸ਼ਿਲਾਤੁਲ੍ਯਹੇਤਿਪਾਤਾਰ੍ਤਵृਤ੍ਤਯਃ । ਕੁਲਾਚਲਤਟਾ ਭੀਤਵਿਭ੍ਰਾਨ੍ਤਹਰਿਮਣ੍ਡਲਾਃ
ਉੱਚ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਹਿਲ ਗਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਚੋਟੀ ਡਰ ਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿਚ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜੀ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਂਗ ਭਾਰੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਚੋਟ ਲੱਗੀ ਹੋਵੇ।
ਤੇਰੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਾਘਾਤਹਤਹੇਤਿਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾਃ । ਲੋਲਾਨਲਕਣਾਃ ਕਲ੍ਪਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਾ ਇਵ ਤਾਰਕਾਃ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਟਕਰ ਨਾਲ ਨਿਕਲੀਆਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਛਿੱਲੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਟੁੱਟੀਆਂ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਇਧਰ-ਉਧਰ ਵਿਖਰ ਗਈਆਂ।
ਵਿਲੇਸੂ ਰਕ੍ਤਮਾਂਸੌਘਪੂਰ੍ਣੈਕਾਰ੍ਣਵਤੀਰਗਾਃ । ਕਲ੍ਪਤਾਲਤਨੂਤ੍ਤਾਲਾ ਵੇਤਾਲਾਸ੍ ਤਾਰਤਾਲਿਨਃ
ਲਹੂ ਤੇ ਮਾਸ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਲੰਮੇ ਤੇ ਪਤਲੇ ਭੂਤ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਖਜੂਰ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਦ੍ਰੁਧਿਰਾਸਾਰਸ਼ਾਨ੍ਤਪਾਂਸੁਪਯੋਧਰੇ । ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਹੇਤਿਹਤਕ੍ਸ਼ੁਣ੍ਣਮੌਲਿਕੁਣ੍ਡਲਕੋਟਯਃ
ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਲਹੂ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਠੰਢੇ ਹੋਏ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਮਕਟ ਤੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਦੇ ਕੋਨੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਬਭੂਵੁਰ੍ ਭਾਸ੍ਕਰਾਕਾਰੈਃ ਕਲ੍ਪਪਾਦਪਬਾਹੁਭਿਃ । ਪ੍ਰਹਾਰਦਲਿਤਾਦ੍ਰੀਨ੍ਦ੍ਰੈਰ੍ ਦੈਤ੍ਯੈਰ੍ ਨਿਰ੍ਵਿਵਰਾ ਦਿਸ਼ਃ
ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਟੁੱਟ-ਟੁੱਟ ਕੇ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕਲਪਵ੍ਰਖ਼ ਜਿਹੀਆਂ ਤੇ ਰੂਪ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਸਨ।
ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਜ੍ਵਲਦਸਿਵ੍ਰਾਤਪਾਤਪਾਟਿਤਭਿਤ੍ਤਯਃ । ਕਣਪ੍ਰਕਰਤਾਂ ਸ਼ੈਲਾਃ ਕਲ੍ਪਾਗ੍ਨਿਵਲਿਤਾ ਇਵ
ਪਹਾੜ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਜਲਦੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਚਿਰ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਟੁੱਟ ਕੇ ਕਣਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ ਹੋਣ।
ਦੇਵਾਸ੍ ਤੇਜਸ੍ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧੈਧਿਤਾ ਇਵ । ਅਸੁਰਾਨ੍ ਅਨੁਸਸ੍ਰੁਸ੍ ਤਾਞ੍ ਜਲਦਾਨ੍ ਇਵ ਵਾਯਵਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਘੋੜੇ ਦੀ ਯਜਨਾ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਜਗृਹੁਸ੍ ਤਾਨ੍ ਅਥਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਜਰਦਾਖੂਨ੍ ਇਵੋਤਵਃ । ਰੇਜੁਸ੍ ਸੁਰਾਸੁਰਾਃ ਫੁਲ੍ਲਵਨਲੋਲਾਦ੍ਰਿਵਦ੍ ਦਿਵਿ
ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਪਕੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲੀ ਬਿੱਲੀਆਂ ਬੁੱਢੀਆਂ ਚੂਹੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਜੰਗਲ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਝੂਲਦੇ ਹੋਣ।
ਤੇ ऽਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਂ ਪੂਰਯਾਮ੍ ਆਸੁਸ਼੍ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪੂਰੈਰ੍ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ । ਵਨਾਨਿ ਕੁਸੁਮਵ੍ਰਾਤੈਸ੍ ਸੁਮੇਰੋਰ੍ ਇਵ ਮਾਰੁਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਸੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਸੁਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਘੋਰਂ ਸਮਭਵਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਂ ਦੇਵਦਾਨਵਸੈਨ੍ਯਯੋਃ । ਰੋਦੋਰਨ੍ਧ੍ਰੋਡੁਮ੍ਬਰਾਨ੍ਤਰ੍ ਮਹਾਮषਕਸਙ੍ਘਯੋਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਡਰਾਉਣਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਜੀਰ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੇ ਖੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਮੱਛਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਅਥੋਦਪਤਦ੍ ਉਨ੍ਨਾਸੈਰ੍ ਲੋਕਪਾਲੇਭਮਣ੍ਡਲੈਃ । ਕਲ੍ਪਾਭ੍ਰੈਃ ਪੂਰਿਤਾਕਾਰੋ ਦਾਰੁਣਸ੍ ਸਮਰਾਰਵਃ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਈਆਂ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਦਾ ਡਰਾਉਣਾ ਸ਼ੋਰ ਉਠਿਆ, ਜੋ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀਆਂ ਘਣਾਂ ਵਾਂਗ ਭਰ ਗਿਆ।
ਪਿਣ੍ਡਗ੍ਰਹੇਣ ਨਭਸਿ ਭੂਭਾਗ ਇਵ ਕੁਟ੍ਟਿਮਮ੍ । ਮੁष੍ਟਿਗ੍ਰਾਹ੍ਯੋ ਮਹਾਮੇਘਮਨ੍ਥਰੋਦਰਪੀਵਰਃ
ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਫੜ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਘਣਾ ਬੱਦਲ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੱਡੀਆਂ ਮੁੱਠੀਆਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਣ ਤੋਂ ਪੈਟ ਵਾਂਗ ਫੂਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਥਮਾਪਾਤਸਮ੍ਪਿष੍ਟਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ੈਲਰਟਤ੍ਤਟਃ । ਸ੍ਫੁਟਦ੍ਧृਦਯਨਿਸ੍ਸਤ੍ਤ੍ਵਕਰ੍ਕਸ਼ਾਕ੍ਰਨ੍ਦਘਰ੍ਘਰਃ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਟੱਕਰ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਹੀ ਭੜਕ ਕੇ, ਐਸਾ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਕਰੜਾ ਸ਼ੋਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਟੁੱਟੇ ਤੇ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਲਯਪ੍ਰਤ੍ਯਯੋਲ੍ਲਾਸਿਕਲ੍ਪਾਭ੍ਰਾਰਵਬृਂਹਣਃ । ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਦਿਤ੍ਯਸਙ੍ਘਟ੍ਟਦ੍ਰਵਤ੍ਕਾਞ੍ਚਨਸਨ੍ਨਿਭਃ
ਉਹ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀਆਂ ਘਣਾਂ ਵਾਂਗ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਕੇ ਗੂੰਜਿਆ, ਤੇ ਬਾਰ੍ਹਾ ਸੂਰਜਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠੇ ਟੱਕਰ ਨਾਲ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਕੁਡ੍ਯਸਙ੍ਘਟ੍ਟਾਤ੍ ਪਰਾਵृਤ੍ਯਾਵਨਿਂ ਗਤਃ । ਮਹਾਸ੍ਰੋਤਃਪਯਃਪੂਰਸ੍ ਸੇਤ੍ਵਾਹਤ ਇਵਾਕਰਮ੍
ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਣ ਤੋਂ ਉਹ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਪਾਣੀ ਦਾ ਰੋਲਾ ਬਾਂਧ ਤੋੜ ਕੇ ਖਾਨ ਵਿੱਚ ਵਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਚਲਤ੍ਸਪਕ੍ਸ਼ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਪਕ੍ਸ਼ਵਾਤਬਲਧ੍ਵਨਿਃ । ਕਠਿਨਾਪੂਰਣੋਡ੍ਡੀਨਸ੍ਫੁਟਚ੍ਛੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਕਨ੍ਦਰਃ
ਉਹ ਹਲਚਲ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਹਵਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਝਟਕਣ ਵਾਲੀ ਗੂੰਜ ਸੀ, ਜੋ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਕਠੋਰ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਜ ਵੀ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ।
ਮਨ੍ਦਰੋਦ੍ਧੂਤਦੁਗ੍ਧਾਬ੍ਧਿਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ੋਭਸਦृਸ਼ਾਂਸ਼ਕਃ । ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਦ੍ਘੁਙ੍ਘੁਮਾਸ੍ਫੋਟਘਟ੍ਟਿਤਦ੍ਵੀਪਜਨ੍ਤੁਭੂਃ
ਇਹ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉਲਟਣ ਵਰਗਾ ਹਲਚਲ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਟਾਪੂਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਝਟਕਾ ਲੱਗਿਆ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਧਮਾਕਿਆਂ ਤੇ ਗੂੰਜਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।
ਸੇਨਯੋਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਯੋਰ੍ ਆਸੀਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਮ੍ ਉਦ੍ਧਤਦਾਨਵਮ੍ । ਨਿष੍ਪਿष੍ਟਨਗਰਗ੍ਰਾਮਗਿਰਿਕਾਨਨਮਾਨਵਮ੍
ਦੋ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਪਿੰਡਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹਾਹੇਤਿਸ਼ਤਚ੍ਛਿਨ੍ਨਦਾਨਵਾਚਲਪੂਰ੍ਣਦਿਕ੍ । ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਹਤਹੇਤ੍ਯਦ੍ਰਿਚੂਰ੍ਣਪੂਰ੍ਣਾਮ੍ਬਰੋਦਰਮ੍
ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਜੋ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟੇ ਗਏ ਸਨ। ਅਸਮਾਨ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਏ ਸਨ।
ਭੁਸੁਣ੍ਡੀਮਣ੍ਡਲਾਸ੍ਫੋਟਸ੍ਫੁਟਨ੍ਮੇਰੁਸ਼ਿਰਸ਼੍ਸ਼ਤਮ੍ । ਸ਼ਰਮਾਰੁਤਨਿਰ੍ਲੂਨਦੈਤ੍ਯਦੇਵਾਸੁਰਾਮ੍ਬੁਜਮ੍
ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਗੋਲਿਆਂ ਦੀ ਟੱਕਰ ਨਾਲ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ। ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨੇ ਦੈਤ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਕਮਲ—all ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ।
ਚਕ੍ਰਾਵਰ੍ਤਸ਼ਤਭ੍ਰਾਨ੍ਤਦੇਵਦੈਤ੍ਯਜਰਤ੍ਤृਣਮ੍ । ਸੇਨਾਪ੍ਰਵਾਹਕਲ੍ਲੋਲਵਲਨਾਵਲਿਤਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਅਸਮਾਨ ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਕੁੱਟੀ ਹੋਈ ਘਾਹ, ਤੇ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਹੇਤ੍ਯਦ੍ਰਿਪਾਤਨਿष੍ਪਿष੍ਟਪਤਦ੍ਵੈਮਾਨਿਕਵ੍ਰਜਮ੍ । ਹਸ੍ਤਾਨੀਤਾਬ੍ਧਿਵਾਰ੍ਯੋਘਪ੍ਲਾਵਿਤਵ੍ਯੋਮਪਤ੍ਤਨਮ੍
ਅਸਮਾਨੀ ਜੀਵ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਕੁੱਟ ਕੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੁੱਬੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਹਨ੍ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਾਵਰ੍ਤਾਸਿਸ਼ੂਲਸ਼ਕ੍ਤਿਨਦੀਸ਼ਤਮ੍ । ਸ਼ੈਲਪਕ੍ਸ਼ੋਦ੍ਭਟਾਸ੍ਫੋਟਜਡਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਮਣ੍ਡਪਮ੍
ਹਥਿਆਰਾਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਾਂ ਨਦੀਆਂ ਵਹ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਗੁੰਬਦਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ।
ਦੈਤ੍ਯਪਾਰ੍ष੍ਣਿਪ੍ਰਹਾਰੌਘਪਤਲ੍ਲੋਕੇਸ਼ਪਤ੍ਤਨਮ੍ । ਨਾਰੀਹਲਹਲਾਰਾਵਰਵਤ੍ਕਨਕਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਢਹਿ ਗਏ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਲੁਠਦ੍ਦੈਤ੍ਯਾਚਲੋਦ੍ਧੂਤਮਤ੍ਤਾਰ੍ਣਵਜਲਾਦ੍ਰਿਭਿਃ । ਧੌਤਰਕ੍ਤਨਭੋਯੋਧਮੁਕ੍ਤਨਾਦਦ੍ਰਵਦ੍ਵ੍ਰਜਮ੍
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਜਥੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਪਾਗਲ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਉੱਥਲ-ਪੁੱਥਲ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲੁੱਟਦੇ ਪਏ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਧੋਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ।
ਲੋਕਪਾਨੇਕਪਾਮ੍ਭੋਦਚ੍ਛਨ੍ਨਚ੍ਛਨ੍ਨਾਰ੍ਯਮਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਪੁਨਸ੍ ਸੁਰਾਸੁਰੋਦ੍ਦ੍ਯੋਤੈਰ੍ ਦृष੍ਟਸੈਨ੍ਯਕੁਲਾਕੁਲਮ੍
ਸੰਸਾਰ ਕਈ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਸਪਕ੍ਸ਼ਪਰ੍ਵਤਾਕਾਰਦਾਨਵਾਦ੍ਰਿਗਮਾਗਮੈਃ । ਵਹਤ੍ਪਚਪਚਾਸ਼ਬ੍ਦਭੂਰਿਭਾਙ੍ਕਰਭੀषਣਮ੍
ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪਰਬਤਾਂ ਵਾਂਗ ਦੈਤ ਪਰਬਤ ਆਉਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤਬਾਹੀ ਦੇ ਟਕਟਕਾਏ ਹੋਏ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਆਯੁਧਾਦ੍ਰਿਵਿਭਿਨ੍ਨਾਗ੍ਰਦੈਤ੍ਯਪਰ੍ਵਤਨਿਰ੍ਝਰੈਃ । ਰਕ੍ਤੈਰ੍ ਅਰੁਣਿਤਾਸ਼ੇषਵਸੁਧਾਰ੍ਣਵਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰੇ ਹੋਏ ਦੈਤ ਪਰਬਤਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੋਂ ਵਹਿੰਦੇ ਲਾਲ ਲਹੂ ਦੇ ਨਦੀਆਂ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਪਰਬਤ ਹਰ ਪਾਸੇ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਉਤ੍ਸਨ੍ਨਰਾष੍ਟ੍ਰਨਗਰਵਿਪਿਨਗ੍ਰਾਮਗਹ੍ਵਰੈਃ । ਵृਤਾਸਙ੍ਖ੍ਯਾਸੁਰੇਭਾਸ਼੍ਵਮਨੁष੍ਯਰਥਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਉਜੜੇ ਰਾਜ, ਸ਼ਹਿਰ, ਜੰਗਲ, ਪਿੰਡ ਤੇ ਪਰਬਤਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਅਣਗਿਣਤ ਦੈਤ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਮਨੁੱਖ, ਰਥ ਤੇ ਪਰਬਤ ਭਰੇ ਪਏ ਸਨ।