ਕੇਵਲਂ ਸੈਨਿਕਾਨ੍ ਅਗ੍ਰੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਭਿਹਨਨੋਦ੍ਯਤਾਨ੍ । ਅਭਿਜਘ੍ਨੁਃ ਪਰਾਨ੍ ਆਜੌ ਪ੍ਰਹਾਰਦਲਿਤਾਦ੍ਰਯਃ
ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਅੱਗੇ ਖੜੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਵਿੱਖ ਕੇ, ਜੋ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਵਜਣ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਿਰਦੇ।
ਸ਼ਮ੍ਬਰਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਪਰਿਤੁष੍ਟਮਨਾਃ ਪੁਰੇ । ਵਿਜੇष੍ਯਤੇ ਹਿ ਮਤ੍ਸੇਨਾ ਮਾਯਾਸੁਰਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੇ ਰਾਖਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਬਚਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਜ਼ਰੂਰ ਜਿੱਤ ਜਾਵੇਗੀ।'
ਇष੍ਟਾਨਿष੍ਟਾਭਿਰ੍ ਏਤੇ ਹਿ ਵਾਸਨਾਭਿਸ੍ ਸਮੁਜ੍ਝਿਤਾਃ । ਤਤੋ ਰਣੇ ਬਿਭ੍ਯਤਿ ਨੋ ਵਿਦ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਚ ਨ ਸ੍ਥਿਰਾਃ
ਇਹ ਲੋਕ ਆਪਣੀਆਂ ਚਾਹਤਾਂ ਤੇ ਨਫਰਤਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹਨ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਾ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਭੱਜਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਦੈਤੇ ਨ ਪਲਾਯਨ੍ਤੇ ਦੇਵੈਰ੍ ਅਭਿਹਤਾ ਅਪਿ । ਤਦੈषਾਤਿਬਲਾ ਸੇਨਾ ਮਮੇਦਾਨੀਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਲੋਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਵੀ ਭੱਜਦੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਅਤਿਬਲਾਸੁਰਦੋਰ੍ਦ੍ਰੁਮਪਾਲਿਤਾ ਮਮ ਚਮੂਸ੍ ਸ੍ਥਿਰਤਾਮ੍ ਅਲਮ੍ ਏष੍ਯਤਿ । ਅਮਰਵਾਰਣਦਨ੍ਤਵਿਘਟ੍ਟਨੇष੍ਵ੍ ਅਮਰਪਰ੍ਵਤਹੇਮਮਹੀ ਯਥਾ
ਅਤਿਬਲਾ ਰਾਖਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਪੱਕੀ ਟਿਕਾਵਟ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਵੇਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਵਰਗ ਦੇ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਣ 'ਤੇ ਵੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਪਹਾੜੀ ਦੀ ਧਰਤੀ ਹਿਲਦੀ ਨਹੀਂ।
ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ ਸਾਗਰਕੁਞ੍ਜੇਭ੍ਯਃ ਕਨ੍ਦਰੇਭ੍ਯਸ੍ ਸੁਰਾਚਲਾਤ੍ । ਉਦਗੁਰ੍ ਭੀਮਨਿਰ੍ਹ੍ਰਾਦਾਸ੍ ਸਪਕ੍ਸ਼ਗਿਰਿਲੀਲਯਾ
ਰਾਕਸ਼ ਸਾਗਰ ਦੇ ਗੁਫ਼ਿਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਕੰਦਿਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਉਠੇ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਰੋਦਸੀਕੁਹਰਂ ਹਸ੍ਤਪ੍ਰਹਾਰਹਤਭਾਸ੍ਕਰਮ੍ । ਦਾਨਵਾਃ ਪੂਰਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਦਾਮਵ੍ਯਾਲਕਟੇਰਿਤਾਃ
ਦਾਨਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅਸਮਾਨੀ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਚੀਰ ਗਏ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢਾਹ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਖੋਖਲੇ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਭਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥੋਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ ਨਿਕੁਞ੍ਜੇਭ੍ਯਃ ਕਨ੍ਦਰੇਭ੍ਯਸ੍ ਸੁਰਾਚਲਾਤ੍ । ਪ੍ਰਲਯਾਨ੍ਤ ਇਵਾਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾ ਭੀਤਾਸ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਵਾਸਿਨਾਂ ਗਣਾਃ
ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਸਵਰਗ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਬਾਗਾਂ, ਗੁਫ਼ਿਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਉੱਠੇ।
ਦੇਵਾਸੁਰਪਤਾਕਿਨ੍ਯੋਸ੍ ਤਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਮ੍ ਅਭਵਤ੍ ਤਯੋਃ । ਅਕਾਲੋਲ੍ਬਣਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਭੀषਣਂ ਭੁਵਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਵਿਚ ਇੱਕ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵਿਚ।
ਪੇਤੁਃ ਪ੍ਰਲਯਪਰ੍ਯਸ੍ਤਸਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਾਦ੍ਰਿਵਦ੍ ਦਿਵਃ । ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਕੁਣ੍ਡਲੋਦ੍ਵਾਨ੍ਤਤੇਜਃਪੀਤਤਮਾਂਸ੍ਯ੍ ਅਧਃ
ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਸਿਰ ਢਲਕ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵੀ ਥੱਲੇ ਆ ਗਏ ਹੋਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਕੁੰਡਲਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਕਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਜੁਘੂਰ੍ਣੁਰ੍ ਭਟਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਸਿਂਹਨਾਦਵਿਰਾਵਿਤਾਃ । ਪ੍ਰਲਯਾਨਿਲਸਮ੍ਪੂਰੈਸ੍ ਸਾਟ੍ਟਹਾਸਾ ਇਵਾਦ੍ਰਯਃ
ਉਹ ਲੜਾਕੇ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਲੜਾਈ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ ਥਰਥਰਾਉਂਦੇ, ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਹਵਾ ਦੇ ਝੋਕਿਆਂ ਵਿਚ ਹੱਸਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਡੋਲ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰੇਜੁਰ੍ ਆਤ੍ਮਸ਼ਿਲਾਤੁਲ੍ਯਹੇਤਿਪਾਤਾਰ੍ਤਵृਤ੍ਤਯਃ । ਕੁਲਾਚਲਤਟਾ ਭੀਤਵਿਭ੍ਰਾਨ੍ਤਹਰਿਮਣ੍ਡਲਾਃ
ਉੱਚ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਹਿਲ ਗਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਚੋਟੀ ਡਰ ਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿਚ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜੀ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਂਗ ਭਾਰੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਚੋਟ ਲੱਗੀ ਹੋਵੇ।
ਤੇਰੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਾਘਾਤਹਤਹੇਤਿਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾਃ । ਲੋਲਾਨਲਕਣਾਃ ਕਲ੍ਪਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਾ ਇਵ ਤਾਰਕਾਃ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਟਕਰ ਨਾਲ ਨਿਕਲੀਆਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਛਿੱਲੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਟੁੱਟੀਆਂ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਇਧਰ-ਉਧਰ ਵਿਖਰ ਗਈਆਂ।
ਵਿਲੇਸੂ ਰਕ੍ਤਮਾਂਸੌਘਪੂਰ੍ਣੈਕਾਰ੍ਣਵਤੀਰਗਾਃ । ਕਲ੍ਪਤਾਲਤਨੂਤ੍ਤਾਲਾ ਵੇਤਾਲਾਸ੍ ਤਾਰਤਾਲਿਨਃ
ਲਹੂ ਤੇ ਮਾਸ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਲੰਮੇ ਤੇ ਪਤਲੇ ਭੂਤ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਖਜੂਰ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਦ੍ਰੁਧਿਰਾਸਾਰਸ਼ਾਨ੍ਤਪਾਂਸੁਪਯੋਧਰੇ । ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਹੇਤਿਹਤਕ੍ਸ਼ੁਣ੍ਣਮੌਲਿਕੁਣ੍ਡਲਕੋਟਯਃ
ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਲਹੂ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਠੰਢੇ ਹੋਏ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਮਕਟ ਤੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਦੇ ਕੋਨੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਬਭੂਵੁਰ੍ ਭਾਸ੍ਕਰਾਕਾਰੈਃ ਕਲ੍ਪਪਾਦਪਬਾਹੁਭਿਃ । ਪ੍ਰਹਾਰਦਲਿਤਾਦ੍ਰੀਨ੍ਦ੍ਰੈਰ੍ ਦੈਤ੍ਯੈਰ੍ ਨਿਰ੍ਵਿਵਰਾ ਦਿਸ਼ਃ
ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਟੁੱਟ-ਟੁੱਟ ਕੇ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕਲਪਵ੍ਰਖ਼ ਜਿਹੀਆਂ ਤੇ ਰੂਪ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਸਨ।
ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਜ੍ਵਲਦਸਿਵ੍ਰਾਤਪਾਤਪਾਟਿਤਭਿਤ੍ਤਯਃ । ਕਣਪ੍ਰਕਰਤਾਂ ਸ਼ੈਲਾਃ ਕਲ੍ਪਾਗ੍ਨਿਵਲਿਤਾ ਇਵ
ਪਹਾੜ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਜਲਦੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਚਿਰ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਟੁੱਟ ਕੇ ਕਣਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ ਹੋਣ।
ਦੇਵਾਸ੍ ਤੇਜਸ੍ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧੈਧਿਤਾ ਇਵ । ਅਸੁਰਾਨ੍ ਅਨੁਸਸ੍ਰੁਸ੍ ਤਾਞ੍ ਜਲਦਾਨ੍ ਇਵ ਵਾਯਵਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਘੋੜੇ ਦੀ ਯਜਨਾ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਜਗृਹੁਸ੍ ਤਾਨ੍ ਅਥਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਜਰਦਾਖੂਨ੍ ਇਵੋਤਵਃ । ਰੇਜੁਸ੍ ਸੁਰਾਸੁਰਾਃ ਫੁਲ੍ਲਵਨਲੋਲਾਦ੍ਰਿਵਦ੍ ਦਿਵਿ
ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਪਕੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲੀ ਬਿੱਲੀਆਂ ਬੁੱਢੀਆਂ ਚੂਹੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਜੰਗਲ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਝੂਲਦੇ ਹੋਣ।
ਤੇ ऽਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਂ ਪੂਰਯਾਮ੍ ਆਸੁਸ਼੍ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪੂਰੈਰ੍ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ । ਵਨਾਨਿ ਕੁਸੁਮਵ੍ਰਾਤੈਸ੍ ਸੁਮੇਰੋਰ੍ ਇਵ ਮਾਰੁਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਸੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਸੁਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਘੋਰਂ ਸਮਭਵਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਂ ਦੇਵਦਾਨਵਸੈਨ੍ਯਯੋਃ । ਰੋਦੋਰਨ੍ਧ੍ਰੋਡੁਮ੍ਬਰਾਨ੍ਤਰ੍ ਮਹਾਮषਕਸਙ੍ਘਯੋਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਡਰਾਉਣਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਜੀਰ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੇ ਖੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਮੱਛਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਅਥੋਦਪਤਦ੍ ਉਨ੍ਨਾਸੈਰ੍ ਲੋਕਪਾਲੇਭਮਣ੍ਡਲੈਃ । ਕਲ੍ਪਾਭ੍ਰੈਃ ਪੂਰਿਤਾਕਾਰੋ ਦਾਰੁਣਸ੍ ਸਮਰਾਰਵਃ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਈਆਂ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਦਾ ਡਰਾਉਣਾ ਸ਼ੋਰ ਉਠਿਆ, ਜੋ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀਆਂ ਘਣਾਂ ਵਾਂਗ ਭਰ ਗਿਆ।
ਪਿਣ੍ਡਗ੍ਰਹੇਣ ਨਭਸਿ ਭੂਭਾਗ ਇਵ ਕੁਟ੍ਟਿਮਮ੍ । ਮੁष੍ਟਿਗ੍ਰਾਹ੍ਯੋ ਮਹਾਮੇਘਮਨ੍ਥਰੋਦਰਪੀਵਰਃ
ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਫੜ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਘਣਾ ਬੱਦਲ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੱਡੀਆਂ ਮੁੱਠੀਆਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਣ ਤੋਂ ਪੈਟ ਵਾਂਗ ਫੂਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਥਮਾਪਾਤਸਮ੍ਪਿष੍ਟਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ੈਲਰਟਤ੍ਤਟਃ । ਸ੍ਫੁਟਦ੍ਧृਦਯਨਿਸ੍ਸਤ੍ਤ੍ਵਕਰ੍ਕਸ਼ਾਕ੍ਰਨ੍ਦਘਰ੍ਘਰਃ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਟੱਕਰ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਹੀ ਭੜਕ ਕੇ, ਐਸਾ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਕਰੜਾ ਸ਼ੋਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਟੁੱਟੇ ਤੇ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਲਯਪ੍ਰਤ੍ਯਯੋਲ੍ਲਾਸਿਕਲ੍ਪਾਭ੍ਰਾਰਵਬृਂਹਣਃ । ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਦਿਤ੍ਯਸਙ੍ਘਟ੍ਟਦ੍ਰਵਤ੍ਕਾਞ੍ਚਨਸਨ੍ਨਿਭਃ
ਉਹ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀਆਂ ਘਣਾਂ ਵਾਂਗ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਕੇ ਗੂੰਜਿਆ, ਤੇ ਬਾਰ੍ਹਾ ਸੂਰਜਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠੇ ਟੱਕਰ ਨਾਲ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਕੁਡ੍ਯਸਙ੍ਘਟ੍ਟਾਤ੍ ਪਰਾਵृਤ੍ਯਾਵਨਿਂ ਗਤਃ । ਮਹਾਸ੍ਰੋਤਃਪਯਃਪੂਰਸ੍ ਸੇਤ੍ਵਾਹਤ ਇਵਾਕਰਮ੍
ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਣ ਤੋਂ ਉਹ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਪਾਣੀ ਦਾ ਰੋਲਾ ਬਾਂਧ ਤੋੜ ਕੇ ਖਾਨ ਵਿੱਚ ਵਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਚਲਤ੍ਸਪਕ੍ਸ਼ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਪਕ੍ਸ਼ਵਾਤਬਲਧ੍ਵਨਿਃ । ਕਠਿਨਾਪੂਰਣੋਡ੍ਡੀਨਸ੍ਫੁਟਚ੍ਛੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਕਨ੍ਦਰਃ
ਉਹ ਹਲਚਲ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਹਵਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਝਟਕਣ ਵਾਲੀ ਗੂੰਜ ਸੀ, ਜੋ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਕਠੋਰ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਜ ਵੀ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ।
ਮਨ੍ਦਰੋਦ੍ਧੂਤਦੁਗ੍ਧਾਬ੍ਧਿਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ੋਭਸਦृਸ਼ਾਂਸ਼ਕਃ । ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਦ੍ਘੁਙ੍ਘੁਮਾਸ੍ਫੋਟਘਟ੍ਟਿਤਦ੍ਵੀਪਜਨ੍ਤੁਭੂਃ
ਇਹ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉਲਟਣ ਵਰਗਾ ਹਲਚਲ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਟਾਪੂਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਝਟਕਾ ਲੱਗਿਆ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਧਮਾਕਿਆਂ ਤੇ ਗੂੰਜਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।
ਸੇਨਯੋਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਯੋਰ੍ ਆਸੀਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਮ੍ ਉਦ੍ਧਤਦਾਨਵਮ੍ । ਨਿष੍ਪਿष੍ਟਨਗਰਗ੍ਰਾਮਗਿਰਿਕਾਨਨਮਾਨਵਮ੍
ਦੋ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਪਿੰਡਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹਾਹੇਤਿਸ਼ਤਚ੍ਛਿਨ੍ਨਦਾਨਵਾਚਲਪੂਰ੍ਣਦਿਕ੍ । ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਹਤਹੇਤ੍ਯਦ੍ਰਿਚੂਰ੍ਣਪੂਰ੍ਣਾਮ੍ਬਰੋਦਰਮ੍
ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਜੋ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟੇ ਗਏ ਸਨ। ਅਸਮਾਨ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਏ ਸਨ।