ਯਾਵਦ੍ ਉਦ੍ਵੇਗਮ੍ ਆਪਨ੍ਨਸ਼੍ ਸ਼ਮ੍ਬਰਃ ਕੋਪਵਾਨ੍ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਤਾਰ੍ਣੋ ऽਭਿ ਵਾਤਮ੍ ਅਨਲ ਇਵ ਜਜ੍ਵਾਲ ਚੋਚ੍ਛ੍ਵਸਨ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਸ਼ੰਬਰ ਤੇਜ਼ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਹਵਾ ਨਾਲ ਭੜਕਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲਪਕਣ ਲੱਗਾ ਤੇ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਸਾਹ ਲੈਣ ਲੱਗਾ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮ੍ ਅਪਿ ਚਾਨ੍ਵਿष੍ਯ ਨ ਦੇਵਾਂਲ੍ ਲਬ੍ਧਵਾਨ੍ ਅਥ । ਪਰੇਣਾਪਿ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸੁਕृਤਾਨੀਵ ਦੁष੍ਕृਤੀ
ਉਹ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਚਾਨਣ ਕਰਕੇ ਵੀ ਦੇਵਤੇ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ; ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਹੀ ਮਿਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੰਦੇ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ।
ਸਸਰ੍ਜ ਮਾਯਯਾ ਘੋਰਾਨ੍ ਅਸੁਰਾਂਸ੍ ਤ੍ਰੀਨ੍ ਮਹਾਬਲਾਨ੍ । ਬਲਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮ੍ ਉਦਿਤਾਨ੍ ਕਾਲਾਨ੍ ਮੂਰ੍ਤਿਮ੍ ਇਵਾਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਠੇ ਸੀ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮੂਰਤ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਮਾਯਯਾ ਭੀਮਾਃ ਕਲ੍ਪਪਾਦਪਬਾਹਵਃ । ਉਦਗੁਸ੍ ਤੇ ਮਹਾਕਾਯਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾ ਇਵਾਦ੍ਰਯਃ
ਇਹ ਡਰਾਉਣੇ ਜੀਵ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ ਪਹਾੜ।
ਦਾਮਾ ਵ੍ਯਾਲਃ ਕਟਸ਼੍ ਚੇਤਿ ਨਾਮਭਿਃ ਪਰਿਲਾਞ੍ਛਿਤਾਃ । ਯਥਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤੈਕਕਰ੍ਤਾਰਸ਼੍ ਚੇਤਨਾਮਾਤ੍ਰਧਰ੍ਮਿਣਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਾਮਾ, ਵਿਆਲਾ ਤੇ ਕਟਾ ਨਾਮ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਹੀ ਸਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਅਭਾਵਾਤ੍ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਤੇ ਚ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਾਨਾਮ੍ ਅਵਾਸਨਾਃ । ਨਿਰ੍ਵਿਕਲ੍ਪਕਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਪਰਿਸ੍ਪਨ੍ਦੈਕਕਰ੍ਮਿਣਃ
ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀਆਂ ਕੋਈ ਛਾਪਾਂ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਲੁਕਵੇਂ ਸੰਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਿਲਚਲ ਸਿਰਫ਼ ਨਿਰਵਿਕਲਪ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਲਹਿਰ ਸੀ।
ਕਰ੍ਮਬੀਜਂ ਕਲਾਂ ਤਨ੍ਵੀਂ ਦਧਾਨਾ ਮਨਨਾਤ੍ਮਿਕਾਮ੍ । ਅਪੁष੍ਟਾਂ ਕृਤ੍ਰਿਮਾਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਆਦਾਯੋਦਯਮ੍ ਆਗਤਾਃ
ਕਰਮ ਦਾ ਬੀਜ, ਜੋ ਸੋਚ ਦੀ ਸਰੂਪ ਵਾਲੀ ਨਾਜ਼ੁਕ ਕਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਕ੍ਰਿਤ੍ਰਿਮ ਤੇ ਅਪੂਰਨ ਸੀ। ਇਹ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲੈ ਆਏ।
ਪਾਰਮ੍ਪਰ੍ਯੇਣ ਤੇ ਹ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਕਾਕਤਾਲੀਯਵਦ੍ ਭਟਾਃ । ਪ੍ਰਕृਤਾਮ੍ ਅਨੁਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਕ੍ਰਿਯਾਮ੍ ਉਜ੍ਝਿਤਵਾਸਨਾਃ
ਇਹ ਯੋਧੇ ਇੱਥੇ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ, ਕਾਂ ਅਤੇ ਤਾਲ ਦੇ ਅਚਾਨਕ ਮਿਲਣ ਵਾਂਗ, ਕੁਦਰਤੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਲੁਕੀਆਂ ਚਾਹਵਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ।
ਅਰ੍ਧਸੁਪ੍ਤਾ ਯਥਾ ਬਾਲਾਸ੍ ਸ੍ਵਾਙ੍ਗੈਰ੍ ਇਙ੍ਗਨ੍ਤਿ ਕੇਵਲਮ੍ । ਵਾਸਨਾਤ੍ਮਾਭਿਮਾਨਾਭ੍ਯਾਂ ਹੀਨਾਸ੍ ਤੇ ਤਦ੍ਵਦ੍ ਏਵ ਹਿ
ਜਿਵੇਂ ਅੱਧੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਬੱਚੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਪੈਰ ਹੀ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਲੋਕ ਚਾਹ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਾਭਿਪਾਤਂ ਨ ਚਾਪਾਤਂ ਵਿਦੁਸ੍ ਤੇ ਨ ਪਲਾਯਨਮ੍ । ਨ ਜੀਵਿਤਂ ਨ ਮਰਣਂ ਨ ਰਣਂ ਚ ਜਯਾਜਯੌ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਡਿੱਗਣ ਦੀ ਸਮਝ ਸੀ, ਨਾ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ, ਨਾ ਭੱਜਣ ਦੀ; ਨਾ ਜੀਵਨ, ਨਾ ਮੌਤ, ਨਾ ਜੰਗ, ਨਾ ਜਿੱਤ ਜਾਂ ਹਾਰ ਦੀ ਕੋਈ ਜਾਣਕਾਰੀ ਸੀ।
ਕੇਵਲਂ ਸੈਨਿਕਾਨ੍ ਅਗ੍ਰੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਭਿਹਨਨੋਦ੍ਯਤਾਨ੍ । ਅਭਿਜਘ੍ਨੁਃ ਪਰਾਨ੍ ਆਜੌ ਪ੍ਰਹਾਰਦਲਿਤਾਦ੍ਰਯਃ
ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਅੱਗੇ ਖੜੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਵਿੱਖ ਕੇ, ਜੋ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਵਜਣ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਿਰਦੇ।
ਸ਼ਮ੍ਬਰਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਪਰਿਤੁष੍ਟਮਨਾਃ ਪੁਰੇ । ਵਿਜੇष੍ਯਤੇ ਹਿ ਮਤ੍ਸੇਨਾ ਮਾਯਾਸੁਰਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੇ ਰਾਖਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਬਚਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਜ਼ਰੂਰ ਜਿੱਤ ਜਾਵੇਗੀ।'
ਇष੍ਟਾਨਿष੍ਟਾਭਿਰ੍ ਏਤੇ ਹਿ ਵਾਸਨਾਭਿਸ੍ ਸਮੁਜ੍ਝਿਤਾਃ । ਤਤੋ ਰਣੇ ਬਿਭ੍ਯਤਿ ਨੋ ਵਿਦ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਚ ਨ ਸ੍ਥਿਰਾਃ
ਇਹ ਲੋਕ ਆਪਣੀਆਂ ਚਾਹਤਾਂ ਤੇ ਨਫਰਤਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹਨ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਾ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਭੱਜਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਦੈਤੇ ਨ ਪਲਾਯਨ੍ਤੇ ਦੇਵੈਰ੍ ਅਭਿਹਤਾ ਅਪਿ । ਤਦੈषਾਤਿਬਲਾ ਸੇਨਾ ਮਮੇਦਾਨੀਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਲੋਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਵੀ ਭੱਜਦੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਅਤਿਬਲਾਸੁਰਦੋਰ੍ਦ੍ਰੁਮਪਾਲਿਤਾ ਮਮ ਚਮੂਸ੍ ਸ੍ਥਿਰਤਾਮ੍ ਅਲਮ੍ ਏष੍ਯਤਿ । ਅਮਰਵਾਰਣਦਨ੍ਤਵਿਘਟ੍ਟਨੇष੍ਵ੍ ਅਮਰਪਰ੍ਵਤਹੇਮਮਹੀ ਯਥਾ
ਅਤਿਬਲਾ ਰਾਖਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਪੱਕੀ ਟਿਕਾਵਟ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਵੇਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਵਰਗ ਦੇ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਣ 'ਤੇ ਵੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਪਹਾੜੀ ਦੀ ਧਰਤੀ ਹਿਲਦੀ ਨਹੀਂ।
ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ ਸਾਗਰਕੁਞ੍ਜੇਭ੍ਯਃ ਕਨ੍ਦਰੇਭ੍ਯਸ੍ ਸੁਰਾਚਲਾਤ੍ । ਉਦਗੁਰ੍ ਭੀਮਨਿਰ੍ਹ੍ਰਾਦਾਸ੍ ਸਪਕ੍ਸ਼ਗਿਰਿਲੀਲਯਾ
ਰਾਕਸ਼ ਸਾਗਰ ਦੇ ਗੁਫ਼ਿਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਕੰਦਿਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਉਠੇ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਰੋਦਸੀਕੁਹਰਂ ਹਸ੍ਤਪ੍ਰਹਾਰਹਤਭਾਸ੍ਕਰਮ੍ । ਦਾਨਵਾਃ ਪੂਰਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਦਾਮਵ੍ਯਾਲਕਟੇਰਿਤਾਃ
ਦਾਨਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅਸਮਾਨੀ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਚੀਰ ਗਏ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢਾਹ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਖੋਖਲੇ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਭਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥੋਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ ਨਿਕੁਞ੍ਜੇਭ੍ਯਃ ਕਨ੍ਦਰੇਭ੍ਯਸ੍ ਸੁਰਾਚਲਾਤ੍ । ਪ੍ਰਲਯਾਨ੍ਤ ਇਵਾਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾ ਭੀਤਾਸ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਵਾਸਿਨਾਂ ਗਣਾਃ
ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਸਵਰਗ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਬਾਗਾਂ, ਗੁਫ਼ਿਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਉੱਠੇ।
ਦੇਵਾਸੁਰਪਤਾਕਿਨ੍ਯੋਸ੍ ਤਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਮ੍ ਅਭਵਤ੍ ਤਯੋਃ । ਅਕਾਲੋਲ੍ਬਣਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਭੀषਣਂ ਭੁਵਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਵਿਚ ਇੱਕ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵਿਚ।
ਪੇਤੁਃ ਪ੍ਰਲਯਪਰ੍ਯਸ੍ਤਸਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਾਦ੍ਰਿਵਦ੍ ਦਿਵਃ । ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਕੁਣ੍ਡਲੋਦ੍ਵਾਨ੍ਤਤੇਜਃਪੀਤਤਮਾਂਸ੍ਯ੍ ਅਧਃ
ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਸਿਰ ਢਲਕ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵੀ ਥੱਲੇ ਆ ਗਏ ਹੋਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਕੁੰਡਲਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਕਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਜੁਘੂਰ੍ਣੁਰ੍ ਭਟਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਸਿਂਹਨਾਦਵਿਰਾਵਿਤਾਃ । ਪ੍ਰਲਯਾਨਿਲਸਮ੍ਪੂਰੈਸ੍ ਸਾਟ੍ਟਹਾਸਾ ਇਵਾਦ੍ਰਯਃ
ਉਹ ਲੜਾਕੇ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਲੜਾਈ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ ਥਰਥਰਾਉਂਦੇ, ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਹਵਾ ਦੇ ਝੋਕਿਆਂ ਵਿਚ ਹੱਸਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਡੋਲ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰੇਜੁਰ੍ ਆਤ੍ਮਸ਼ਿਲਾਤੁਲ੍ਯਹੇਤਿਪਾਤਾਰ੍ਤਵृਤ੍ਤਯਃ । ਕੁਲਾਚਲਤਟਾ ਭੀਤਵਿਭ੍ਰਾਨ੍ਤਹਰਿਮਣ੍ਡਲਾਃ
ਉੱਚ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਹਿਲ ਗਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਚੋਟੀ ਡਰ ਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿਚ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜੀ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਂਗ ਭਾਰੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਚੋਟ ਲੱਗੀ ਹੋਵੇ।
ਤੇਰੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਾਘਾਤਹਤਹੇਤਿਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾਃ । ਲੋਲਾਨਲਕਣਾਃ ਕਲ੍ਪਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਾ ਇਵ ਤਾਰਕਾਃ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਟਕਰ ਨਾਲ ਨਿਕਲੀਆਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਛਿੱਲੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਟੁੱਟੀਆਂ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਇਧਰ-ਉਧਰ ਵਿਖਰ ਗਈਆਂ।
ਵਿਲੇਸੂ ਰਕ੍ਤਮਾਂਸੌਘਪੂਰ੍ਣੈਕਾਰ੍ਣਵਤੀਰਗਾਃ । ਕਲ੍ਪਤਾਲਤਨੂਤ੍ਤਾਲਾ ਵੇਤਾਲਾਸ੍ ਤਾਰਤਾਲਿਨਃ
ਲਹੂ ਤੇ ਮਾਸ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਲੰਮੇ ਤੇ ਪਤਲੇ ਭੂਤ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਖਜੂਰ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਦ੍ਰੁਧਿਰਾਸਾਰਸ਼ਾਨ੍ਤਪਾਂਸੁਪਯੋਧਰੇ । ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਹੇਤਿਹਤਕ੍ਸ਼ੁਣ੍ਣਮੌਲਿਕੁਣ੍ਡਲਕੋਟਯਃ
ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਲਹੂ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਠੰਢੇ ਹੋਏ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਮਕਟ ਤੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਦੇ ਕੋਨੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਬਭੂਵੁਰ੍ ਭਾਸ੍ਕਰਾਕਾਰੈਃ ਕਲ੍ਪਪਾਦਪਬਾਹੁਭਿਃ । ਪ੍ਰਹਾਰਦਲਿਤਾਦ੍ਰੀਨ੍ਦ੍ਰੈਰ੍ ਦੈਤ੍ਯੈਰ੍ ਨਿਰ੍ਵਿਵਰਾ ਦਿਸ਼ਃ
ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਟੁੱਟ-ਟੁੱਟ ਕੇ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕਲਪਵ੍ਰਖ਼ ਜਿਹੀਆਂ ਤੇ ਰੂਪ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਸਨ।
ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਜ੍ਵਲਦਸਿਵ੍ਰਾਤਪਾਤਪਾਟਿਤਭਿਤ੍ਤਯਃ । ਕਣਪ੍ਰਕਰਤਾਂ ਸ਼ੈਲਾਃ ਕਲ੍ਪਾਗ੍ਨਿਵਲਿਤਾ ਇਵ
ਪਹਾੜ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਜਲਦੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਚਿਰ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਟੁੱਟ ਕੇ ਕਣਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ ਹੋਣ।
ਦੇਵਾਸ੍ ਤੇਜਸ੍ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧੈਧਿਤਾ ਇਵ । ਅਸੁਰਾਨ੍ ਅਨੁਸਸ੍ਰੁਸ੍ ਤਾਞ੍ ਜਲਦਾਨ੍ ਇਵ ਵਾਯਵਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਘੋੜੇ ਦੀ ਯਜਨਾ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਜਗृਹੁਸ੍ ਤਾਨ੍ ਅਥਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਜਰਦਾਖੂਨ੍ ਇਵੋਤਵਃ । ਰੇਜੁਸ੍ ਸੁਰਾਸੁਰਾਃ ਫੁਲ੍ਲਵਨਲੋਲਾਦ੍ਰਿਵਦ੍ ਦਿਵਿ
ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਪਕੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲੀ ਬਿੱਲੀਆਂ ਬੁੱਢੀਆਂ ਚੂਹੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਜੰਗਲ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਝੂਲਦੇ ਹੋਣ।
ਤੇ ऽਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਂ ਪੂਰਯਾਮ੍ ਆਸੁਸ਼੍ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪੂਰੈਰ੍ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ । ਵਨਾਨਿ ਕੁਸੁਮਵ੍ਰਾਤੈਸ੍ ਸੁਮੇਰੋਰ੍ ਇਵ ਮਾਰੁਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਸੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਸੁਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।