ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਾਯਾਬਲੇ ਸੁਪ੍ਤੇ ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਤਰਗਤੇ ਤਥਾ । ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਾਨ੍ਤਰਮ੍ ਆਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ ਛਿਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਿਲਾਮਰਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਾਇਆ ਵਾਲਾ ਸਰਦਾਰ ਹੋਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੌਕਾ ਲੱਭ ਕੇ ਅੰਦਰ ਵੜ੍ਹ ਗਏ।
ਅਥ ਸ਼ਮ੍ਬਰਦੈਤ੍ਯੇਨ ਦੁਦ੍ਰਿਕਹ੍ਵਦ੍ਰੁਮਾਦਯਃ । ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਮਤ੍ਤਸਾਮਨ੍ਤਾਸ੍ ਸ੍ਵਸੇਨਾਸੁ ਨਿਯੋਜਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਸ਼ੰਬਰ ਦੈਤ ਨੇ ਦੂਦ੍ਰਿਕਾ, ਹਵਦ੍ਰੁਮਾ ਆਦਿ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਤਾਇਨਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਨ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਰਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਜਘ੍ਨੁਰ੍ ਗੀਰ੍ਵਾਣਨਾਯਕਾਃ । ਵ੍ਯੋਮਾਨ੍ਤਰਚਰਾਸ਼੍ ਸ਼੍ਯੇਨਾਃ ਕਲਵਿਙ੍ਕਾਨ੍ ਇਵਾਕੁਲਾਨ੍
ਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੇ ਮੌਕਾ ਮਿਲਦੇ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਜ਼ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਚਿੜੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ 'ਤੇ ਟੁੱਟ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸੇਨਾਪਤੀਨ੍ ਪੁਨਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ ਚਕਾਰਾਸੁਰਸਤ੍ਤਮਃ । ਚਪਲਾਨ੍ ਉਦ੍ਭਟਾਰਾਵਾਂਸ੍ ਤਰਙ੍ਗਾਨ੍ ਇਵ ਸਾਗਰਃ
ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਫਿਰ ਹੋਰ ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਚਲਾਕ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਉੱਠਦੇ ਲਹਿਰਾਂ।
ਦੇਵਾਸ੍ ਤਾਨ੍ ਅਪਿ ਤਸ੍ਯਾਸ਼ੁ ਜਘ੍ਨੁਸ੍ ਤੇਨ ਸ ਕੋਪਵਾਨ੍ । ਜਗਾਮਾਮਰਨਾਸ਼ਾਯ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਸ੍ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ; ਤੇ ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਲੋਕ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਉਥੇ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਮਾਯਾਭੀਤਾਸ੍ ਤੇ ਸੁਰਾ ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਿਮ੍ ਆਯਯੁਃ । ਮੇਰੁਕਾਨਨਕੁਞ੍ਜੇषੁ ਮृਗਾ ਗੌਰੀਗੁਰੋਰ੍ ਇਵ
ਉਥੇ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪੀਲੇ ਸਿੰਘ ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ ਹਿਰਣ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਰਨ੍ਦਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾਮਰਗਣਂ ਬਾष੍ਪਕ੍ਲਿਨ੍ਨਸੁਰੀਮੁਖਮ੍ । ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਕਲ੍ਪਕ੍ਸ਼ੀਣਜਗਤ੍ਸਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਸੁੰਨ ਵੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਛੋਟੇ ਅਮਰ ਜੀਵ ਰੋ ਰਹੇ ਸਨ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਐਸਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਜਗਤ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਹੋਵੇ।
ਵਿਹृਤ੍ਯ ਕੁਪਿਤਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਲਬ੍ਧਮ੍ ਆਹृਤ੍ਯ ਸ਼ਮ੍ਬਰਃ । ਲੋਕਪਾਲਪੁਰੀਰ੍ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਜਗਾਮਾਤ੍ਮੀਯਮ੍ ਆਲਯਮ੍
ਉਥੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਜੋ ਮਿਲਿਆ ਉਹ ਲੈ ਲਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਦृਢਤਰੀਭੂਤੇ ਦ੍ਵੇषੇ ਦਾਨਵਦੇਵਯੋਃ । ਦੇਵਾਸ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਅਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚਲੇ ਵੈਰ ਹੋਰ ਵੀ ਪੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਦੇਵਤੇ ਸੁਰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਅਥ ਸ਼ਮ੍ਬਰਦੈਤ੍ਯੇਨ ਯੇ ਯੇ ਸੇਨਾਧਿਨਾਯਕਾਃ । ਕ੍ਰਿਯਨ੍ਤੇ ਯਤ੍ਨਤਸ੍ ਤਾਂਸ੍ ਤਾਞ੍ ਜਘ੍ਨੁਰ੍ ਯਤ੍ਨਪਰਾਸ੍ ਸੁਰਾਃ
ਫਿਰ, ਸ਼ੰਬਰ ਦੈਤ ਨੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਜੰਗੀ ਅਫਸਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਪੂਰੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਾਵਦ੍ ਉਦ੍ਵੇਗਮ੍ ਆਪਨ੍ਨਸ਼੍ ਸ਼ਮ੍ਬਰਃ ਕੋਪਵਾਨ੍ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਤਾਰ੍ਣੋ ऽਭਿ ਵਾਤਮ੍ ਅਨਲ ਇਵ ਜਜ੍ਵਾਲ ਚੋਚ੍ਛ੍ਵਸਨ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਸ਼ੰਬਰ ਤੇਜ਼ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਹਵਾ ਨਾਲ ਭੜਕਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲਪਕਣ ਲੱਗਾ ਤੇ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਸਾਹ ਲੈਣ ਲੱਗਾ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮ੍ ਅਪਿ ਚਾਨ੍ਵਿष੍ਯ ਨ ਦੇਵਾਂਲ੍ ਲਬ੍ਧਵਾਨ੍ ਅਥ । ਪਰੇਣਾਪਿ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸੁਕृਤਾਨੀਵ ਦੁष੍ਕृਤੀ
ਉਹ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਚਾਨਣ ਕਰਕੇ ਵੀ ਦੇਵਤੇ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ; ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਹੀ ਮਿਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੰਦੇ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ।
ਸਸਰ੍ਜ ਮਾਯਯਾ ਘੋਰਾਨ੍ ਅਸੁਰਾਂਸ੍ ਤ੍ਰੀਨ੍ ਮਹਾਬਲਾਨ੍ । ਬਲਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮ੍ ਉਦਿਤਾਨ੍ ਕਾਲਾਨ੍ ਮੂਰ੍ਤਿਮ੍ ਇਵਾਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਠੇ ਸੀ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮੂਰਤ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਮਾਯਯਾ ਭੀਮਾਃ ਕਲ੍ਪਪਾਦਪਬਾਹਵਃ । ਉਦਗੁਸ੍ ਤੇ ਮਹਾਕਾਯਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾ ਇਵਾਦ੍ਰਯਃ
ਇਹ ਡਰਾਉਣੇ ਜੀਵ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ ਪਹਾੜ।
ਦਾਮਾ ਵ੍ਯਾਲਃ ਕਟਸ਼੍ ਚੇਤਿ ਨਾਮਭਿਃ ਪਰਿਲਾਞ੍ਛਿਤਾਃ । ਯਥਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤੈਕਕਰ੍ਤਾਰਸ਼੍ ਚੇਤਨਾਮਾਤ੍ਰਧਰ੍ਮਿਣਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਾਮਾ, ਵਿਆਲਾ ਤੇ ਕਟਾ ਨਾਮ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਹੀ ਸਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਅਭਾਵਾਤ੍ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਤੇ ਚ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਾਨਾਮ੍ ਅਵਾਸਨਾਃ । ਨਿਰ੍ਵਿਕਲ੍ਪਕਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਪਰਿਸ੍ਪਨ੍ਦੈਕਕਰ੍ਮਿਣਃ
ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀਆਂ ਕੋਈ ਛਾਪਾਂ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਲੁਕਵੇਂ ਸੰਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਿਲਚਲ ਸਿਰਫ਼ ਨਿਰਵਿਕਲਪ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਲਹਿਰ ਸੀ।
ਕਰ੍ਮਬੀਜਂ ਕਲਾਂ ਤਨ੍ਵੀਂ ਦਧਾਨਾ ਮਨਨਾਤ੍ਮਿਕਾਮ੍ । ਅਪੁष੍ਟਾਂ ਕृਤ੍ਰਿਮਾਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਆਦਾਯੋਦਯਮ੍ ਆਗਤਾਃ
ਕਰਮ ਦਾ ਬੀਜ, ਜੋ ਸੋਚ ਦੀ ਸਰੂਪ ਵਾਲੀ ਨਾਜ਼ੁਕ ਕਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਕ੍ਰਿਤ੍ਰਿਮ ਤੇ ਅਪੂਰਨ ਸੀ। ਇਹ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲੈ ਆਏ।
ਪਾਰਮ੍ਪਰ੍ਯੇਣ ਤੇ ਹ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਕਾਕਤਾਲੀਯਵਦ੍ ਭਟਾਃ । ਪ੍ਰਕृਤਾਮ੍ ਅਨੁਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਕ੍ਰਿਯਾਮ੍ ਉਜ੍ਝਿਤਵਾਸਨਾਃ
ਇਹ ਯੋਧੇ ਇੱਥੇ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ, ਕਾਂ ਅਤੇ ਤਾਲ ਦੇ ਅਚਾਨਕ ਮਿਲਣ ਵਾਂਗ, ਕੁਦਰਤੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਲੁਕੀਆਂ ਚਾਹਵਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ।
ਅਰ੍ਧਸੁਪ੍ਤਾ ਯਥਾ ਬਾਲਾਸ੍ ਸ੍ਵਾਙ੍ਗੈਰ੍ ਇਙ੍ਗਨ੍ਤਿ ਕੇਵਲਮ੍ । ਵਾਸਨਾਤ੍ਮਾਭਿਮਾਨਾਭ੍ਯਾਂ ਹੀਨਾਸ੍ ਤੇ ਤਦ੍ਵਦ੍ ਏਵ ਹਿ
ਜਿਵੇਂ ਅੱਧੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਬੱਚੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਪੈਰ ਹੀ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਲੋਕ ਚਾਹ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਾਭਿਪਾਤਂ ਨ ਚਾਪਾਤਂ ਵਿਦੁਸ੍ ਤੇ ਨ ਪਲਾਯਨਮ੍ । ਨ ਜੀਵਿਤਂ ਨ ਮਰਣਂ ਨ ਰਣਂ ਚ ਜਯਾਜਯੌ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਡਿੱਗਣ ਦੀ ਸਮਝ ਸੀ, ਨਾ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ, ਨਾ ਭੱਜਣ ਦੀ; ਨਾ ਜੀਵਨ, ਨਾ ਮੌਤ, ਨਾ ਜੰਗ, ਨਾ ਜਿੱਤ ਜਾਂ ਹਾਰ ਦੀ ਕੋਈ ਜਾਣਕਾਰੀ ਸੀ।
ਕੇਵਲਂ ਸੈਨਿਕਾਨ੍ ਅਗ੍ਰੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਭਿਹਨਨੋਦ੍ਯਤਾਨ੍ । ਅਭਿਜਘ੍ਨੁਃ ਪਰਾਨ੍ ਆਜੌ ਪ੍ਰਹਾਰਦਲਿਤਾਦ੍ਰਯਃ
ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਅੱਗੇ ਖੜੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਵਿੱਖ ਕੇ, ਜੋ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਵਜਣ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਿਰਦੇ।
ਸ਼ਮ੍ਬਰਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਪਰਿਤੁष੍ਟਮਨਾਃ ਪੁਰੇ । ਵਿਜੇष੍ਯਤੇ ਹਿ ਮਤ੍ਸੇਨਾ ਮਾਯਾਸੁਰਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੇ ਰਾਖਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਬਚਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਜ਼ਰੂਰ ਜਿੱਤ ਜਾਵੇਗੀ।'
ਇष੍ਟਾਨਿष੍ਟਾਭਿਰ੍ ਏਤੇ ਹਿ ਵਾਸਨਾਭਿਸ੍ ਸਮੁਜ੍ਝਿਤਾਃ । ਤਤੋ ਰਣੇ ਬਿਭ੍ਯਤਿ ਨੋ ਵਿਦ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਚ ਨ ਸ੍ਥਿਰਾਃ
ਇਹ ਲੋਕ ਆਪਣੀਆਂ ਚਾਹਤਾਂ ਤੇ ਨਫਰਤਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹਨ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਾ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਭੱਜਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਦੈਤੇ ਨ ਪਲਾਯਨ੍ਤੇ ਦੇਵੈਰ੍ ਅਭਿਹਤਾ ਅਪਿ । ਤਦੈषਾਤਿਬਲਾ ਸੇਨਾ ਮਮੇਦਾਨੀਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਲੋਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਵੀ ਭੱਜਦੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਅਤਿਬਲਾਸੁਰਦੋਰ੍ਦ੍ਰੁਮਪਾਲਿਤਾ ਮਮ ਚਮੂਸ੍ ਸ੍ਥਿਰਤਾਮ੍ ਅਲਮ੍ ਏष੍ਯਤਿ । ਅਮਰਵਾਰਣਦਨ੍ਤਵਿਘਟ੍ਟਨੇष੍ਵ੍ ਅਮਰਪਰ੍ਵਤਹੇਮਮਹੀ ਯਥਾ
ਅਤਿਬਲਾ ਰਾਖਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਪੱਕੀ ਟਿਕਾਵਟ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਵੇਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਵਰਗ ਦੇ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਣ 'ਤੇ ਵੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਪਹਾੜੀ ਦੀ ਧਰਤੀ ਹਿਲਦੀ ਨਹੀਂ।
ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ ਸਾਗਰਕੁਞ੍ਜੇਭ੍ਯਃ ਕਨ੍ਦਰੇਭ੍ਯਸ੍ ਸੁਰਾਚਲਾਤ੍ । ਉਦਗੁਰ੍ ਭੀਮਨਿਰ੍ਹ੍ਰਾਦਾਸ੍ ਸਪਕ੍ਸ਼ਗਿਰਿਲੀਲਯਾ
ਰਾਕਸ਼ ਸਾਗਰ ਦੇ ਗੁਫ਼ਿਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਕੰਦਿਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਉਠੇ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਰੋਦਸੀਕੁਹਰਂ ਹਸ੍ਤਪ੍ਰਹਾਰਹਤਭਾਸ੍ਕਰਮ੍ । ਦਾਨਵਾਃ ਪੂਰਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਦਾਮਵ੍ਯਾਲਕਟੇਰਿਤਾਃ
ਦਾਨਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅਸਮਾਨੀ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਚੀਰ ਗਏ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢਾਹ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਖੋਖਲੇ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਭਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥੋਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ ਨਿਕੁਞ੍ਜੇਭ੍ਯਃ ਕਨ੍ਦਰੇਭ੍ਯਸ੍ ਸੁਰਾਚਲਾਤ੍ । ਪ੍ਰਲਯਾਨ੍ਤ ਇਵਾਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾ ਭੀਤਾਸ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਵਾਸਿਨਾਂ ਗਣਾਃ
ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਸਵਰਗ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਬਾਗਾਂ, ਗੁਫ਼ਿਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਉੱਠੇ।
ਦੇਵਾਸੁਰਪਤਾਕਿਨ੍ਯੋਸ੍ ਤਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਮ੍ ਅਭਵਤ੍ ਤਯੋਃ । ਅਕਾਲੋਲ੍ਬਣਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਭੀषਣਂ ਭੁਵਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਵਿਚ ਇੱਕ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵਿਚ।
ਪੇਤੁਃ ਪ੍ਰਲਯਪਰ੍ਯਸ੍ਤਸਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਾਦ੍ਰਿਵਦ੍ ਦਿਵਃ । ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਕੁਣ੍ਡਲੋਦ੍ਵਾਨ੍ਤਤੇਜਃਪੀਤਤਮਾਂਸ੍ਯ੍ ਅਧਃ
ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਸਿਰ ਢਲਕ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵੀ ਥੱਲੇ ਆ ਗਏ ਹੋਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਕੁੰਡਲਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਕਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।