ਫੁਲ੍ਲਨੀਲੋਤ੍ਪਲਵ੍ਯੂਹਜਟਾਲਰਮਣਾਲਯਃ । ਰਤ੍ਨਹਂਸਸਮਾਹੂਤਹੇਮਾਮ੍ਬੁਰੁਹਸਾਰਸਃ
ਉਸ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਹੰਸ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਹੇਮਪਾਦਪਸ਼ਾਖਾਗ੍ਰਕृਤਾਮ੍ਭੋਰੁਹਕੁਟ੍ਮਲਃ । ਕਰਞ੍ਜਜਾਲਜਨਿਤਮਨ੍ਦਾਰਕੁਸੁਮੋਤ੍ਕਰਃ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਕੋਢੇ ਲਟਕਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਕਰੰਜ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਦਰ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੁੰਦੀ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਕੁਸੁਮੋਦ੍ਯਾਨਜਿਤਨਨ੍ਦਨਨਨ੍ਦਨਃ । ਮਾਯਾਸਰ੍ਪਹृਤਵ੍ਯਾਲਮਲਯਾਚਲਚਨ੍ਦਨਃ
ਉਸ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨੰਦਨਵਨ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਮਲਯਾ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਚੰਦਨ ਮਾਇਆ ਦੇ ਸੱਪਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਹੇਮਸ੍ਤ੍ਰੀਲੋਕਲਾਵਣ੍ਯਜਿਹ੍ਮਿਤਾਨ੍ਤਃਪੁਰਾਙ੍ਗਨਃ । ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਸ੍ਪਰ੍ਧਯੇਸ਼ਾਨਹਤਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ
ਉਸ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੀ, ਤੇ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ।
ਅਜਸ੍ਰੋਡ੍ਡੀਨਰਤ੍ਨੌਘਤਾਰਾਢ੍ਯਸ੍ਵਪੁਰਾਮ੍ਬਰਃ । ਨਾਨਾਕੁਸੁਮਸਮ੍ਭਾਰਜਾਨੁਦਘ੍ਨਕृਤਾਙ੍ਗਨਃ
ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਅਣਗਿਣਤ ਉੱਠਦੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਘੁਟਣ abundance ਨਾਲ ਛੁਹੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਨਿਸ਼ਾਸ੍ਵ੍ ਅਖਿਲਪਾਤਾਲਸ਼ਤਚਨ੍ਦ੍ਰਨਭਸ੍ਤਲਃ । ਸ੍ਵਸਾਲਭਞ੍ਜਿਕਾਲੋਕਗੀਤਿਗੀਤਗੁਣੋਤ੍ਕਰਃ
ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਆਸਮਾਨ 'ਚ ਸੈਂਕੜੇ ਚੰਦ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਥੇ ਦੀਆਂ ਸਵਾਲਾ-ਭੰਜਿਕਾ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਤੇ ਸੰਗੀਤ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਸਨ।
ਮਾਯੈਰਾਵਣਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਵਿਦ੍ਰੁਤਾਮਰਵਾਰਣਃ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਭਵੋਤ੍ਕਰ੍षਪੂਰਿਤਾਨ੍ਤਃਪੁਰਾਨ੍ਤਰਃ
ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਹਾਥੀ ਏਰਾਵਤ ਭੱਜ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਪਤ੍ਤਿਸੁਭਗਸ੍ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਸਮਸ੍ਤਦੈਤ੍ਯਸਾਮਨ੍ਤਵਨ੍ਦਿਤਾਗ੍ਰ੍ਯਾਨੁਸ਼ਾਸਨਃ
ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਹਕੂਮਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ ਸਾਰੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਮਹਾਭੁਜਵਨਚ੍ਛਾਯਾਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਸੁਰਮਣ੍ਡਲਃ । ਸਰ੍ਵਾਮ੍ਬੁਧਿਗੁਹਾਸਾਰਰਤ੍ਨਕੁਣ੍ਡਲਮਣ੍ਡਿਤਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਉਸਦੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਤੋਂ ਮਿਲੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੰਡਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯੋਤ੍ਸਾਦਿਤਦੇਵਸ੍ਯ ਕਠਿਨੋਡ੍ਡਾਮਰਾਕृਤੇਃ । ਬਭੂਵ ਵਿਪੁਲਂ ਸੈਨ੍ਯਮ੍ ਆਸੁਰਂ ਸੁਰਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਲਈ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਫੌਜ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਾਯਾਬਲੇ ਸੁਪ੍ਤੇ ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਤਰਗਤੇ ਤਥਾ । ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਾਨ੍ਤਰਮ੍ ਆਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ ਛਿਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਿਲਾਮਰਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਾਇਆ ਵਾਲਾ ਸਰਦਾਰ ਹੋਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੌਕਾ ਲੱਭ ਕੇ ਅੰਦਰ ਵੜ੍ਹ ਗਏ।
ਅਥ ਸ਼ਮ੍ਬਰਦੈਤ੍ਯੇਨ ਦੁਦ੍ਰਿਕਹ੍ਵਦ੍ਰੁਮਾਦਯਃ । ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਮਤ੍ਤਸਾਮਨ੍ਤਾਸ੍ ਸ੍ਵਸੇਨਾਸੁ ਨਿਯੋਜਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਸ਼ੰਬਰ ਦੈਤ ਨੇ ਦੂਦ੍ਰਿਕਾ, ਹਵਦ੍ਰੁਮਾ ਆਦਿ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਤਾਇਨਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਨ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਰਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਜਘ੍ਨੁਰ੍ ਗੀਰ੍ਵਾਣਨਾਯਕਾਃ । ਵ੍ਯੋਮਾਨ੍ਤਰਚਰਾਸ਼੍ ਸ਼੍ਯੇਨਾਃ ਕਲਵਿਙ੍ਕਾਨ੍ ਇਵਾਕੁਲਾਨ੍
ਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੇ ਮੌਕਾ ਮਿਲਦੇ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਜ਼ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਚਿੜੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ 'ਤੇ ਟੁੱਟ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸੇਨਾਪਤੀਨ੍ ਪੁਨਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ ਚਕਾਰਾਸੁਰਸਤ੍ਤਮਃ । ਚਪਲਾਨ੍ ਉਦ੍ਭਟਾਰਾਵਾਂਸ੍ ਤਰਙ੍ਗਾਨ੍ ਇਵ ਸਾਗਰਃ
ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਫਿਰ ਹੋਰ ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਚਲਾਕ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਉੱਠਦੇ ਲਹਿਰਾਂ।
ਦੇਵਾਸ੍ ਤਾਨ੍ ਅਪਿ ਤਸ੍ਯਾਸ਼ੁ ਜਘ੍ਨੁਸ੍ ਤੇਨ ਸ ਕੋਪਵਾਨ੍ । ਜਗਾਮਾਮਰਨਾਸ਼ਾਯ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਸ੍ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ; ਤੇ ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਲੋਕ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਉਥੇ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਮਾਯਾਭੀਤਾਸ੍ ਤੇ ਸੁਰਾ ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਿਮ੍ ਆਯਯੁਃ । ਮੇਰੁਕਾਨਨਕੁਞ੍ਜੇषੁ ਮृਗਾ ਗੌਰੀਗੁਰੋਰ੍ ਇਵ
ਉਥੇ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪੀਲੇ ਸਿੰਘ ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ ਹਿਰਣ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਰਨ੍ਦਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾਮਰਗਣਂ ਬਾष੍ਪਕ੍ਲਿਨ੍ਨਸੁਰੀਮੁਖਮ੍ । ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਕਲ੍ਪਕ੍ਸ਼ੀਣਜਗਤ੍ਸਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਸੁੰਨ ਵੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਛੋਟੇ ਅਮਰ ਜੀਵ ਰੋ ਰਹੇ ਸਨ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਐਸਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਜਗਤ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਹੋਵੇ।
ਵਿਹृਤ੍ਯ ਕੁਪਿਤਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਲਬ੍ਧਮ੍ ਆਹृਤ੍ਯ ਸ਼ਮ੍ਬਰਃ । ਲੋਕਪਾਲਪੁਰੀਰ੍ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਜਗਾਮਾਤ੍ਮੀਯਮ੍ ਆਲਯਮ੍
ਉਥੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਜੋ ਮਿਲਿਆ ਉਹ ਲੈ ਲਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਦृਢਤਰੀਭੂਤੇ ਦ੍ਵੇषੇ ਦਾਨਵਦੇਵਯੋਃ । ਦੇਵਾਸ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਅਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚਲੇ ਵੈਰ ਹੋਰ ਵੀ ਪੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਦੇਵਤੇ ਸੁਰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਅਥ ਸ਼ਮ੍ਬਰਦੈਤ੍ਯੇਨ ਯੇ ਯੇ ਸੇਨਾਧਿਨਾਯਕਾਃ । ਕ੍ਰਿਯਨ੍ਤੇ ਯਤ੍ਨਤਸ੍ ਤਾਂਸ੍ ਤਾਞ੍ ਜਘ੍ਨੁਰ੍ ਯਤ੍ਨਪਰਾਸ੍ ਸੁਰਾਃ
ਫਿਰ, ਸ਼ੰਬਰ ਦੈਤ ਨੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਜੰਗੀ ਅਫਸਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਪੂਰੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਾਵਦ੍ ਉਦ੍ਵੇਗਮ੍ ਆਪਨ੍ਨਸ਼੍ ਸ਼ਮ੍ਬਰਃ ਕੋਪਵਾਨ੍ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਤਾਰ੍ਣੋ ऽਭਿ ਵਾਤਮ੍ ਅਨਲ ਇਵ ਜਜ੍ਵਾਲ ਚੋਚ੍ਛ੍ਵਸਨ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਸ਼ੰਬਰ ਤੇਜ਼ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਹਵਾ ਨਾਲ ਭੜਕਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲਪਕਣ ਲੱਗਾ ਤੇ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਸਾਹ ਲੈਣ ਲੱਗਾ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮ੍ ਅਪਿ ਚਾਨ੍ਵਿष੍ਯ ਨ ਦੇਵਾਂਲ੍ ਲਬ੍ਧਵਾਨ੍ ਅਥ । ਪਰੇਣਾਪਿ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸੁਕृਤਾਨੀਵ ਦੁष੍ਕृਤੀ
ਉਹ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਚਾਨਣ ਕਰਕੇ ਵੀ ਦੇਵਤੇ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ; ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਹੀ ਮਿਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੰਦੇ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ।
ਸਸਰ੍ਜ ਮਾਯਯਾ ਘੋਰਾਨ੍ ਅਸੁਰਾਂਸ੍ ਤ੍ਰੀਨ੍ ਮਹਾਬਲਾਨ੍ । ਬਲਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮ੍ ਉਦਿਤਾਨ੍ ਕਾਲਾਨ੍ ਮੂਰ੍ਤਿਮ੍ ਇਵਾਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਠੇ ਸੀ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮੂਰਤ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਮਾਯਯਾ ਭੀਮਾਃ ਕਲ੍ਪਪਾਦਪਬਾਹਵਃ । ਉਦਗੁਸ੍ ਤੇ ਮਹਾਕਾਯਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾ ਇਵਾਦ੍ਰਯਃ
ਇਹ ਡਰਾਉਣੇ ਜੀਵ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ ਪਹਾੜ।
ਦਾਮਾ ਵ੍ਯਾਲਃ ਕਟਸ਼੍ ਚੇਤਿ ਨਾਮਭਿਃ ਪਰਿਲਾਞ੍ਛਿਤਾਃ । ਯਥਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤੈਕਕਰ੍ਤਾਰਸ਼੍ ਚੇਤਨਾਮਾਤ੍ਰਧਰ੍ਮਿਣਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਾਮਾ, ਵਿਆਲਾ ਤੇ ਕਟਾ ਨਾਮ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਹੀ ਸਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਅਭਾਵਾਤ੍ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਤੇ ਚ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਾਨਾਮ੍ ਅਵਾਸਨਾਃ । ਨਿਰ੍ਵਿਕਲ੍ਪਕਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਪਰਿਸ੍ਪਨ੍ਦੈਕਕਰ੍ਮਿਣਃ
ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀਆਂ ਕੋਈ ਛਾਪਾਂ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਲੁਕਵੇਂ ਸੰਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਿਲਚਲ ਸਿਰਫ਼ ਨਿਰਵਿਕਲਪ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਲਹਿਰ ਸੀ।
ਕਰ੍ਮਬੀਜਂ ਕਲਾਂ ਤਨ੍ਵੀਂ ਦਧਾਨਾ ਮਨਨਾਤ੍ਮਿਕਾਮ੍ । ਅਪੁष੍ਟਾਂ ਕृਤ੍ਰਿਮਾਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਆਦਾਯੋਦਯਮ੍ ਆਗਤਾਃ
ਕਰਮ ਦਾ ਬੀਜ, ਜੋ ਸੋਚ ਦੀ ਸਰੂਪ ਵਾਲੀ ਨਾਜ਼ੁਕ ਕਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਕ੍ਰਿਤ੍ਰਿਮ ਤੇ ਅਪੂਰਨ ਸੀ। ਇਹ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲੈ ਆਏ।
ਪਾਰਮ੍ਪਰ੍ਯੇਣ ਤੇ ਹ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਕਾਕਤਾਲੀਯਵਦ੍ ਭਟਾਃ । ਪ੍ਰਕृਤਾਮ੍ ਅਨੁਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਕ੍ਰਿਯਾਮ੍ ਉਜ੍ਝਿਤਵਾਸਨਾਃ
ਇਹ ਯੋਧੇ ਇੱਥੇ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ, ਕਾਂ ਅਤੇ ਤਾਲ ਦੇ ਅਚਾਨਕ ਮਿਲਣ ਵਾਂਗ, ਕੁਦਰਤੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਲੁਕੀਆਂ ਚਾਹਵਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ।
ਅਰ੍ਧਸੁਪ੍ਤਾ ਯਥਾ ਬਾਲਾਸ੍ ਸ੍ਵਾਙ੍ਗੈਰ੍ ਇਙ੍ਗਨ੍ਤਿ ਕੇਵਲਮ੍ । ਵਾਸਨਾਤ੍ਮਾਭਿਮਾਨਾਭ੍ਯਾਂ ਹੀਨਾਸ੍ ਤੇ ਤਦ੍ਵਦ੍ ਏਵ ਹਿ
ਜਿਵੇਂ ਅੱਧੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਬੱਚੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਪੈਰ ਹੀ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਲੋਕ ਚਾਹ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਾਭਿਪਾਤਂ ਨ ਚਾਪਾਤਂ ਵਿਦੁਸ੍ ਤੇ ਨ ਪਲਾਯਨਮ੍ । ਨ ਜੀਵਿਤਂ ਨ ਮਰਣਂ ਨ ਰਣਂ ਚ ਜਯਾਜਯੌ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਡਿੱਗਣ ਦੀ ਸਮਝ ਸੀ, ਨਾ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ, ਨਾ ਭੱਜਣ ਦੀ; ਨਾ ਜੀਵਨ, ਨਾ ਮੌਤ, ਨਾ ਜੰਗ, ਨਾ ਜਿੱਤ ਜਾਂ ਹਾਰ ਦੀ ਕੋਈ ਜਾਣਕਾਰੀ ਸੀ।