ਅਯਮ੍ ਅਹਮ੍ ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯੋ ਵृਥਾ ਯਸ੍ ਤਮ੍ ਅਲਮ੍ ਅਪਾਸ੍ਯ ਮਹਾਮਤੇ ਸੁਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ । ਯਦ੍ ਇਤਰਦ੍ ਅਵਲਮ੍ਬ੍ਯ ਤਤ੍ ਪਦਂ ਤ੍ਵਂ ਵ੍ਰਜ ਪਿਬ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਨ ਬਧ੍ਯਸੇ ऽਮਨਸ੍ਕਃ
ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, 'ਇਹ ਮੈਂ ਹਾਂ' ਵਾਲਾ ਝੂਠਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਦੇ, ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਨਾਲ। ਜੋ ਹੋਰ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ, ਖਾ-ਪੀ, ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹਿ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਿਹਰਤੋ ਲੋਕੇ ਲੋਕਾਰਾਮਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ । ਸ਼੍ਰੇਯਸੇ ਤਿष੍ਠਤੋ ਯਤ੍ਨਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਾਰ੍ਥਾਭਿਪਾਤਿਨਃ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਇਸ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਚੰਗੀ ਵਸਤੂ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਲਕੜੇ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ, ਤੇ ਜੋ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹੋ।
ਦਾਮਵ੍ਯਾਲਕਟਨ੍ਯਾਯੋ ਮਾ ਤੇ ਭਵਤੁ ਰਾਘਵ । ਭੀਮਭਾਸਦ੍ਰੁਟਸ੍ਥਿਤ੍ਯਾ ਤਵਾਸ੍ਤ੍ਵ੍ ਅਤਿਵਿਸ਼ੋਕਤਾ
ਰਾਘਵ, ਰੱਸਾ, ਸੱਪ ਤੇ ਲੱਕੜ ਦੀ ਮਿਸਾਲ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਾ ਆਵੇ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਛੁਟਕਾਰਾ ਹੋਵੇ, ਤੇਰੀ ਸਥਿਰਤਾ ਭੜਕਦੇ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਸੜਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇ।
ਦਾਮਵ੍ਯਾਲਕਟਨ੍ਯਾਯੋ ਮਾ ਭਵਤ੍ਵ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਦਾਹृਤਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਕਿਮ੍ ਏਤਦ੍ ਭਵਤਾ ਭਵਤਾਪਾਪਹਾਰਿਣਾ
ਰੱਸਾ, ਸੱਪ ਤੇ ਲੱਕੜ ਦੀ ਮਿਸਾਲ 'ਇਹ ਨਾ ਹੋਵੇ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ, ਸੰਸਾਰਕ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਕਿਹਾ?
ਉਦਾਰਯੈਤਯਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਬੋਧਯ ਮਾਂ ਗਿਰਾ । ਘਨਤਾਪਾਪਹਾਰਿਣ੍ਯਾ ਪ੍ਰਾਵृषੇਵ ਕਲਾਪਿਨਮ੍
ਇਸ ਉੱਚੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬਾਤ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰ; ਜਿਵੇਂ ਘਣ ਘਰ ਤੇਜ਼ ਗਰਮੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਮੋਹਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵਿੱਖੇ ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰ।
ਦਾਮਵ੍ਯਾਲਕਟਨ੍ਯਾਯਂ ਭੀਮਭਾਸਦ੍ਰੁਟਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਘਵ ਤਤ੍ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਯਦ੍ ਇष੍ਟਂ ਤਤ੍ ਸਮਾਚਰ
ਰਾਘਵ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਰੱਸੀ, ਸੱਪ ਤੇ ਲਾਠੀ ਦੀ ਉਪਮਾ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਸੜੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤ ਵਰਗੀ ਅਡੋਲਤਾ ਸੁਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਜੋ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਕਰ।
ਆਸੀਤ੍ ਪਾਤਾਲਕੁਹਰੇ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਨੋਹਰੇ । ਸ਼ਮ੍ਬਰੋ ਨਾਮ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਾਯਾਮਣਿਮਹਾਰ੍ਣਵਃ
ਪਾਤਾਲ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਚੰਭੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਇੱਕ ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਸ਼ੰਬਰੋ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ।
ਆਕਾਸ਼ਨਗਰੋਦ੍ਯਾਨਰਚਿਤਾਸੁਰਮਨ੍ਦਿਰਃ । ਕृਤ੍ਰਿਮੋਤ੍ਤਮਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਭੂषਿਤਾਤ੍ਮੀਯਮਣ੍ਡਲਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ artificial ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਕਲਸਮ੍ਭੂਤਪਦ੍ਮਾਢ੍ਯਰਮਣਾਚਲਃ । ਅਨਨ੍ਤਵਿਭਵਾਰਮ੍ਭਪਰਿਪੂਰਿਤਦਾਨਵਃ
ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰਾਂ ਤੋਂ ਬਣੀਆਂ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸੁਹਣੀਆਂ ਪਹਾੜੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਅੰਤਹੀਣ ਸੀ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖਜਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਗृਹਰਤ੍ਨਾਙ੍ਗਨਾਗੇਯਜਿਤਾਮਰਵਧੂਧ੍ਵਨਿਃ । ਚਨ੍ਦ੍ਰਬਿਮ੍ਬਫਲਾਪੂਰ੍ਣਕ੍ਰੀਡੋਪਵਨਪਾਦਪਃ
ਉਸ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੀ ਸੁਰਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਸੁਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਸ ਭਰੇ ਬਾਗਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਉੱਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰੇ ਫਲ ਲਟਕਦੇ ਸਨ।
ਫੁਲ੍ਲਨੀਲੋਤ੍ਪਲਵ੍ਯੂਹਜਟਾਲਰਮਣਾਲਯਃ । ਰਤ੍ਨਹਂਸਸਮਾਹੂਤਹੇਮਾਮ੍ਬੁਰੁਹਸਾਰਸਃ
ਉਸ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਹੰਸ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਹੇਮਪਾਦਪਸ਼ਾਖਾਗ੍ਰਕृਤਾਮ੍ਭੋਰੁਹਕੁਟ੍ਮਲਃ । ਕਰਞ੍ਜਜਾਲਜਨਿਤਮਨ੍ਦਾਰਕੁਸੁਮੋਤ੍ਕਰਃ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਕੋਢੇ ਲਟਕਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਕਰੰਜ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਦਰ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੁੰਦੀ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਕੁਸੁਮੋਦ੍ਯਾਨਜਿਤਨਨ੍ਦਨਨਨ੍ਦਨਃ । ਮਾਯਾਸਰ੍ਪਹृਤਵ੍ਯਾਲਮਲਯਾਚਲਚਨ੍ਦਨਃ
ਉਸ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨੰਦਨਵਨ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਮਲਯਾ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਚੰਦਨ ਮਾਇਆ ਦੇ ਸੱਪਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਹੇਮਸ੍ਤ੍ਰੀਲੋਕਲਾਵਣ੍ਯਜਿਹ੍ਮਿਤਾਨ੍ਤਃਪੁਰਾਙ੍ਗਨਃ । ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਸ੍ਪਰ੍ਧਯੇਸ਼ਾਨਹਤਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ
ਉਸ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੀ, ਤੇ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ।
ਅਜਸ੍ਰੋਡ੍ਡੀਨਰਤ੍ਨੌਘਤਾਰਾਢ੍ਯਸ੍ਵਪੁਰਾਮ੍ਬਰਃ । ਨਾਨਾਕੁਸੁਮਸਮ੍ਭਾਰਜਾਨੁਦਘ੍ਨਕृਤਾਙ੍ਗਨਃ
ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਅਣਗਿਣਤ ਉੱਠਦੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਘੁਟਣ abundance ਨਾਲ ਛੁਹੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਨਿਸ਼ਾਸ੍ਵ੍ ਅਖਿਲਪਾਤਾਲਸ਼ਤਚਨ੍ਦ੍ਰਨਭਸ੍ਤਲਃ । ਸ੍ਵਸਾਲਭਞ੍ਜਿਕਾਲੋਕਗੀਤਿਗੀਤਗੁਣੋਤ੍ਕਰਃ
ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਆਸਮਾਨ 'ਚ ਸੈਂਕੜੇ ਚੰਦ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਥੇ ਦੀਆਂ ਸਵਾਲਾ-ਭੰਜਿਕਾ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਤੇ ਸੰਗੀਤ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਸਨ।
ਮਾਯੈਰਾਵਣਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਵਿਦ੍ਰੁਤਾਮਰਵਾਰਣਃ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਭਵੋਤ੍ਕਰ੍षਪੂਰਿਤਾਨ੍ਤਃਪੁਰਾਨ੍ਤਰਃ
ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਹਾਥੀ ਏਰਾਵਤ ਭੱਜ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਪਤ੍ਤਿਸੁਭਗਸ੍ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਸਮਸ੍ਤਦੈਤ੍ਯਸਾਮਨ੍ਤਵਨ੍ਦਿਤਾਗ੍ਰ੍ਯਾਨੁਸ਼ਾਸਨਃ
ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਹਕੂਮਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ ਸਾਰੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਮਹਾਭੁਜਵਨਚ੍ਛਾਯਾਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਸੁਰਮਣ੍ਡਲਃ । ਸਰ੍ਵਾਮ੍ਬੁਧਿਗੁਹਾਸਾਰਰਤ੍ਨਕੁਣ੍ਡਲਮਣ੍ਡਿਤਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਉਸਦੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਤੋਂ ਮਿਲੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੰਡਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯੋਤ੍ਸਾਦਿਤਦੇਵਸ੍ਯ ਕਠਿਨੋਡ੍ਡਾਮਰਾਕृਤੇਃ । ਬਭੂਵ ਵਿਪੁਲਂ ਸੈਨ੍ਯਮ੍ ਆਸੁਰਂ ਸੁਰਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਲਈ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਫੌਜ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਾਯਾਬਲੇ ਸੁਪ੍ਤੇ ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਤਰਗਤੇ ਤਥਾ । ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਾਨ੍ਤਰਮ੍ ਆਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ ਛਿਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਿਲਾਮਰਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਾਇਆ ਵਾਲਾ ਸਰਦਾਰ ਹੋਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੌਕਾ ਲੱਭ ਕੇ ਅੰਦਰ ਵੜ੍ਹ ਗਏ।
ਅਥ ਸ਼ਮ੍ਬਰਦੈਤ੍ਯੇਨ ਦੁਦ੍ਰਿਕਹ੍ਵਦ੍ਰੁਮਾਦਯਃ । ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਮਤ੍ਤਸਾਮਨ੍ਤਾਸ੍ ਸ੍ਵਸੇਨਾਸੁ ਨਿਯੋਜਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਸ਼ੰਬਰ ਦੈਤ ਨੇ ਦੂਦ੍ਰਿਕਾ, ਹਵਦ੍ਰੁਮਾ ਆਦਿ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਤਾਇਨਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਨ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਰਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਜਘ੍ਨੁਰ੍ ਗੀਰ੍ਵਾਣਨਾਯਕਾਃ । ਵ੍ਯੋਮਾਨ੍ਤਰਚਰਾਸ਼੍ ਸ਼੍ਯੇਨਾਃ ਕਲਵਿਙ੍ਕਾਨ੍ ਇਵਾਕੁਲਾਨ੍
ਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੇ ਮੌਕਾ ਮਿਲਦੇ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਜ਼ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਚਿੜੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ 'ਤੇ ਟੁੱਟ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸੇਨਾਪਤੀਨ੍ ਪੁਨਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ ਚਕਾਰਾਸੁਰਸਤ੍ਤਮਃ । ਚਪਲਾਨ੍ ਉਦ੍ਭਟਾਰਾਵਾਂਸ੍ ਤਰਙ੍ਗਾਨ੍ ਇਵ ਸਾਗਰਃ
ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਫਿਰ ਹੋਰ ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਚਲਾਕ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਉੱਠਦੇ ਲਹਿਰਾਂ।
ਦੇਵਾਸ੍ ਤਾਨ੍ ਅਪਿ ਤਸ੍ਯਾਸ਼ੁ ਜਘ੍ਨੁਸ੍ ਤੇਨ ਸ ਕੋਪਵਾਨ੍ । ਜਗਾਮਾਮਰਨਾਸ਼ਾਯ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਸ੍ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ; ਤੇ ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਲੋਕ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਉਥੇ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਮਾਯਾਭੀਤਾਸ੍ ਤੇ ਸੁਰਾ ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਿਮ੍ ਆਯਯੁਃ । ਮੇਰੁਕਾਨਨਕੁਞ੍ਜੇषੁ ਮृਗਾ ਗੌਰੀਗੁਰੋਰ੍ ਇਵ
ਉਥੇ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪੀਲੇ ਸਿੰਘ ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ ਹਿਰਣ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਰਨ੍ਦਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾਮਰਗਣਂ ਬਾष੍ਪਕ੍ਲਿਨ੍ਨਸੁਰੀਮੁਖਮ੍ । ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਕਲ੍ਪਕ੍ਸ਼ੀਣਜਗਤ੍ਸਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਸੁੰਨ ਵੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਛੋਟੇ ਅਮਰ ਜੀਵ ਰੋ ਰਹੇ ਸਨ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਐਸਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਜਗਤ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਹੋਵੇ।
ਵਿਹृਤ੍ਯ ਕੁਪਿਤਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਲਬ੍ਧਮ੍ ਆਹृਤ੍ਯ ਸ਼ਮ੍ਬਰਃ । ਲੋਕਪਾਲਪੁਰੀਰ੍ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਜਗਾਮਾਤ੍ਮੀਯਮ੍ ਆਲਯਮ੍
ਉਥੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਜੋ ਮਿਲਿਆ ਉਹ ਲੈ ਲਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਦृਢਤਰੀਭੂਤੇ ਦ੍ਵੇषੇ ਦਾਨਵਦੇਵਯੋਃ । ਦੇਵਾਸ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਅਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚਲੇ ਵੈਰ ਹੋਰ ਵੀ ਪੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਦੇਵਤੇ ਸੁਰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਅਥ ਸ਼ਮ੍ਬਰਦੈਤ੍ਯੇਨ ਯੇ ਯੇ ਸੇਨਾਧਿਨਾਯਕਾਃ । ਕ੍ਰਿਯਨ੍ਤੇ ਯਤ੍ਨਤਸ੍ ਤਾਂਸ੍ ਤਾਞ੍ ਜਘ੍ਨੁਰ੍ ਯਤ੍ਨਪਰਾਸ੍ ਸੁਰਾਃ
ਫਿਰ, ਸ਼ੰਬਰ ਦੈਤ ਨੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਜੰਗੀ ਅਫਸਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਪੂਰੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।